Blizzard Defendor

[nervousblizzarddefendor-blog]

...

Baslangic demisken bir son ve yeni bir baslangic daha oldu bugun hayatimda.. sevgilim vardi ya artik yok. Uzun bi sure de olmasin cok yiprandim cok uzuldum birazcik mutlu olmaya benim de hakkim yok mu? Bence var baya bu sebeple ne istiyorum ne istemiyorum anlamam icin uzun bi sureee kafayi dinlemem lazim.. nerede yanlis yapiyorum da bunlar baska evrene gecis yapiyo cozmem lazim ☺ haa hic sekmez ya bastan kuzu olanlar sonra bi bakmissin kurt oluvermisler. Bi cozmek lazim bu evrim surecini..

[nervousblizzarddefendor-blog]

Başlangıç..

Hayat hep başlangıçlar ve sonlarla dolu.. Aşk, dostluk, iş hepsinde hep bir başlangıç ve son mevcut. Benim için bugün yani 14 Aralık bazı şeyler için başlangıç günü..

Mesela bugün diyete başladım, hayatımda pozitif döneme girmek için bir adım attım, aklımdan geçenleri yazmaya başladım. Yazarak dillendiremediğim şeyleri görmek istemediğim olayları beynimin içine içine sokmak istiyorum. 3,2,1 Başlaaaaa:)

Hayat her şeyi kafaya takamayacak kadar kısa evet bunu biliyorum ama neden uygulayamıyorum? Hayatıma zerre faydası olmayan insanların hareketlerini bile çok fazla önemseyip kırılıyorum alınıyorum üzülüyorum kendimi hırpalıyorum. Acaba bunların altında yatan hep bir onaylanma  ve sevilme isteği mi? Evet sevilme konusunda bir takıntım var, herkes beni sevsin tapsın istiyorum. Mümkün mü? Tabi ki hayır! Aslında baya gıcık bir insan da olabiliyorum yer geldiğinde hep böyle sevgi pıtırcığı şeklinde de gezmiyorum buna rağmen aşırı bir sevgi istiyorum.. Sanırım egomun okşanmasını istiyorum. Bildiniz tipik bir Aslan burcuyum, kıskancım, fedakarım, egoloyum, kibirliyim ama bir yandan da içimde hiç bir kötülük beslemiyorum herkes mutlu olsun iyi olsun istiyorum (Tabiki en çok ben olayım :p) Son zamanlarda oldukça asabiyim.. Yaşım 30, bir sevgilim var (tabiki bulanabilecek en değişik en garip insanlardan biri aksi mümkün mü?) ve hiç mutlu olmadığım bir işim var. Hayatta en çok korktuğum şey yalnız yaşlanmak.. Aa unuttum bir de kardeşim yok yani tek çocuğum (çok berbat bir şey aman diyim dişinizi sıkın azıcık sıkıntıya girin bir kardeş yapın bok gibi bir şey tek çocuk olmak!) Çok kırıldım, çok üzüldüm, çok ağladım, çok sevindim, çok mutlu oldum, çok sevdim ama hiç nefret edemedim.. Çok kızarım, bağırırm çağırırım, küserim ama nefret edemiyorum hiç kimseden..

Kendime haksızlık yapmaya da bayılırım, çok güzel olduğumu söylerler ama benim için çok standart bir güzellik mevcut ben de:) Aynaya bakıp da bugün ne güzel oldun blizzard defendor diyemedim hiç.. Bunu bir artı olarak değerlendirmiyorum. Bence aksine eksi olarak değerlendirilmesi gereken bir durum çünkü aynaya bakıp da off bugün yıkılıyorsun oğlum/kızım diyen kaç tane tanıdığım var ise benden daha mutlu daha kendine güvenli :)

Kendine güven demişken, ben de yok o şeyden:) Aslında ergenlikten çıkarken full özgüven sahibiydim yıllar geçtikçe parça parça kopup gitti..

Yazımın başında da dediğim gibi bugün sonlarının olmasına izin vermeyeceğim bazı şeylerin başlangıcı. Daha neler neler anlatacağım bekleyin beni beybiler:)