Nikoletta @nikoletta-a-a - Tumblr Blog

Κάπου ανάμεσα στον φόβο του γήρατος και της τρέλας της νιότης.

Κάπου εκεί ζω. Με ένα μυαλό συνεχώς θολωμένο που αν δεν είναι φροντίζω να το θολώσω εγώ και μια ψυχή γερασμένη με την μεγαλύτερη όρεξη για ζωή που έχω δει. Και κάπως έτσι ζω. Σε ένα σπίτι μπουρδέλο συνεχώς με μια γάτα και μερικές χιλιάδες νέες έγνοιές που δεν είχα ποτέ πριν, κλειδωμένες στην ντουλάπα. Ουρλιάζουν για βγουν και χτυπάνε το ξύλο με μανία για να τις προσέξω, αλλά εγώ προσποιούμαι πως είναι ο αέρας και ξαναπέφτω για ύπνο. Οδηγίες χρήσης για μια ζωή τυποποιημένη πάνω στο τραπέζι, που δεν τις χρησιμοποιώ, αφού είναι άχρηστες, σου λένε μόνο τι να κάνεις, όχι το πώς. Κι εγώ εδώ κοιτάζομαι στον καθρέφτη, ένα πρόσωπο ελάχιστα αλλαγμένο από τότε, ενώ εγώ είμαι πολύ. Κάνω επιλογές που είχα πει πως ποτέ δεν θα έκανα και τρέμω τη στιγμή που αυτό θα μου γίνει συνήθεια. Κοιτάζω την δικιά μου ευημερία πάνω από τον άλλων, γιατί η ζωή μου έμαθε πως αυτό πρέπει να κάνω αλλά δεν μπορώ να μην σκέφτομαι, είμαι αυτή πραγματικά; Αν ναι, πως έφτασα εδώ; Πότε άφησα τον πόνο και την ήττα να καταπιεί την ύπαρξη μου τόσο πολύ που πια κοιτάζω να τους αποφεύγω; Τι έγιναν όλα εκείνα τα ποιήματα και τα κείμενα για την ατέλειωτη αγάπη και για το πως αυτή δεν έχει όρια, τι έγινε στο <<εγώ πάντα θα δίνω τα πάντα κι αν τελειώσει άσχημα θα ξέρω ότι πάλεψα>>, από πότε δεν βάζω τους ανθρώπους μου πάνω από όλα; Πότε έγινα αυτή που φεύγει αν πληγωθεί και δεν μένει εκεί και δεν φοβάται να μείνει μόνη και δεν αφήνει την νύχτα ένα φως ανοικτό γιατί τα τέρατα βγαίνουν το βράδυ; Πότε ξεκίνησαν να με ανησυχούν περισσότερο οι λογαριασμοί από το ποια λέξη ταιριάζει καλύτερα στην επόμενη μου πρόταση και πότε τα τραγούδια έπαψαν να έχουν νόημα;

Παραληρώ λίγο γιατί δεν ξέρω ακριβώς τι προσπαθώ να πω, το μόνο που ξέρω είναι ότι πια, όταν προσπαθώ να εξηγήσω σε τρίτους τι παίζει μέσα στο κεφάλι μου με κοιτάζουν περίεργα. Μου λένε ότι με ενοχλούν και με σοκάρουν φυσιολογικά πράγματα. Το <<έτσι είναι η ζωή>> μπορεί ειλικρινά να κάνει να τα χάσω. Δεν μπορώ να καταλάβω πως και πότε απλά κατάλαβαν ότι <<έτσι είναι η ζωή>> και απλά έγνεψαν καταφατικά και συνέχισαν με την μέρα τους. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν τους φαίνεται καθόλου σουρρεάλ ότι την μια στιγμή κάτι είναι όλος σου ο κόσμος και μια στιγμή μετά δεν σε ενδιαφέρει. Μεγάλωσα, μου πέρασε, δεν σε αγαπώ πια και όλα αυτά ενώ έναν χρόνο πριν θα σου έλεγαν το εντελώς αντίθετο. Κι αυτό τους μοιάζει φυσιολογικό. Οι άνθρωποι φεύγουν, πληγώνουν ο ένας τον άλλον συνεχώς και απλά συνεχίζουν. Πως όμως μπορούν να αγαπούν κάποιον, να τον βλέπουν να φεύγει και να μην αντιδρούν καν; Έτσι είναι η ζωή, οι άνθρωποι φεύγουν.

Δεν ξέρω αν εγώ είμαι η τρελή και αυτή που τα παραλέει και τα παρασκέφτεται, μα πια νιώθω εξωγήινος και το μόνο που ψάχνω είναι κάποιον να με νιώσει. Φοβάμαι τόσο το τώρα και το αύριο, το αν θα τα καταφέρω και το αν θα μπορέσω να κρατήσω την υπόσχεση που έδωσα στην έφηβη που ήμουν τότε, να μην την ξεχάσω ποτέ. Θέλω να ζήσω και να αγαπήσω και να ερωτευτώ αλλά δεν ξέρω αν θα μπορέσω να νιώσω ποτέ ξανά όσο τότε.

<<μην σταματήσεις να αγαπάς ποτέ όπως αγαπούσες στα 16>> τραγουδούσα από πριν καν γίνω δεκάξι. Μα τώρα είμαι 20 και φοβάμαι πολύ πως θα γίνω όπως όλοι οι άλλοι και θα ξεχάσω πως.