Wykład noblowski Olgi Tokarczuk o potrzebie patrzenia na świat z czułością
“Świat umiera, a my nawet tego nie zauważamy. Nie zauważamy, że świat staje się zbiorem rzeczy i wydarzeń, martwą przestrzenią, w której poruszamy się samotni i zagubieni, miotani czyimiś decyzjami, zniewoleni niezrozumiałym fatum, poczuciem bycia igraszką wielkich sił historii czy przypadku”
“Świat jest tkaniną, którą przędziemy codziennie na wielkich krosnach informacji, dyskusji, filmów, książek, plotek, anegdot. Dziś zasięg pracy tych krosien jest ogromny – za sprawą internetu prawie każdy może brać udział w tym procesie, odpowiedzialnie i nieodpowiedzialnie, z miłością i nienawiścią, ku dobru i ku złu, dla życia i dla śmierci.”
“ Zalew obrazów przemocy, głupoty, okrucieństwa, mowy nienawiści rozpaczliwie równoważone są przez wszelkie „dobre wiadomości”, ale nie są one w stanie ujarzmić dojmującego wrażenia, które trudno jest nawet zwerbalizować: Coś jest ze światem nie tak. To poczucie, zarezerwowane kiedyś tylko dla neurotycznych poetów, dziś staje się epidemią nieokreśloności, sączącym się zewsząd niepokojem.”
“Kryzys klimatyczny i polityczny, w którym dzisiaj próbujemy się odnaleźć, i któremu pragniemy się przeciwstawić, ratując świat, nie wziął się znikąd. (…) Chciwość, brak szacunku do natury, egoizm, brak wyobraźni, niekończące się współzawodnictwo, brak odpowiedzialności sprowadziły świat do statusu przedmiotu, który można ciąć na kawałki, używać i niszczyć”
“Piszę fikcję, ale nigdy nie jest to coś wyssanego z palca. Kiedy piszę, muszę wszystko czuć wewnątrz mnie samej. (…) Do tego właśnie służy mi czułość, która personalizuje wszystko, do czego się odnosi. (….) Czułość jest tą najskromniejszą odmianą miłości, jest spontaniczna i bezinteresowna, nie prowadzi do zbrodni ani zazdrości. Czułość jest tym trybem patrzenia, które ukazuje świat jako żywy, żyjący, powiązany ze sobą, współpracujący i od siebie współzależny”
Olga Tokarczuk’s Nobel lecture on the need to look at the world with tenderness
“The world dies and we don’t even notice it. We don’t notice that the world is becoming a collection of things and events, a dead space in which we move lonely and lost, thrown by someone’s decisions, enslaved by incomprehensible fate, a sense of being a play of great forces of history or chance ”
“The world is a fabric that we weave every day on great looms of information, discussions, films, books, gossip, anecdotes. Today, the scope of work of these looms is huge - thanks to the Internet, almost anyone can participate in this process, responsibly and irresponsibly, with love and hatred, for good and for evil, for life and for death. ”
“The flood of images of violence, stupidity, cruelty, hate speech is desperately balanced by all” good news “, but they are not able to subdue the overwhelming impression that is difficult to even verbalize: Something is wrong with the world. This feeling, once reserved for neurotic poets, today it is becoming an epidemic of indeterminacy, anxiety everywhere. ”
“The climate and political crisis in which today we are trying to find ourselves and which we want to oppose, saving the world, did not come out of nowhere. (…) Greed, disrespect for nature, egoism, lack of imagination, endless competition, lack of responsibility have reduced the world to the status of an object that can be cut, used and destroyed.”
“I write fiction, but it is never something sucked out of my finger. When I write, I have to feel everything inside myself. (…) This is what tenderness is for, which personalizes everything it refers to … Tenderness is the humblest form of love, it is spontaneous and selfless, it does not lead to crime or jealousy. Tenderness is a mode of view that shows the world as living, living, connected, cooperating and interdependent”
https://www.nobelprize.org/prizes/literature/2018/tokarczuk/104871-lecture-english/
andulkaphoto
snowghoul
janainaart
yousharknotpass
