“Bazı kız çocukları kendi evlerinin yetimhanesinde kalırlar.”

No title available

shark vs the universe
almost home

JBB: An Artblog!
we're not kids anymore.
taylor price
trying on a metaphor
Today's Document

⁂
sheepfilms

pixel skylines
Stranger Things

#extradirty

Product Placement

Origami Around
art blog(derogatory)
Claire Keane

izzy's playlists!

JVL
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Switzerland
seen from United States

seen from United States
seen from Canada
seen from United States

seen from Hong Kong SAR China
seen from Netherlands
seen from United States
seen from Vietnam
seen from United States

seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Italy
@nunu-ars
“Bazı kız çocukları kendi evlerinin yetimhanesinde kalırlar.”
Nasıl bir deli olduğumun farkında bile değiller istediğim şey için kendimi bile feda ederim.
Yazıp yazıp sildim. Söyleyecek bir şeyim mi kalmadı yoksa artık anlam mı ifade etmiyor bilmiyorum.. Artık iki cümle kuracak takati bulamıyorum kendimde. Tahammül seviyemin yerlerde olduğu bu dönemlerimde arkadaşlarımdan beklediğim sadece anlayıştı. Teşekkür ederim hepsine anlayış dışında her şeylerini gösterdikleri için. Lütfen benden eskisi gibi olmamı bekleyecek kadar aptal olmayın.
Tumblr'da 7. yılımı dolduruyorum 🥳
Oha
Herkes bilir, ailenin bıraktığı boşluğu kimse dolduramaz.
"Çocuklar ilkin anne babalarını severler;büyüdükçe onları yargılamaya başlar, nadiren de affederler"
Gelecekte kurmak istediğin aileyi hayal ederken aslında o ailedeki çocuk olmayı istediğini fark etmişsindir .
"değersiz hissetmeseydim yine çabalardım her şeyle savaşırım ama sevgisizlikle savaşamam"
"Gözümden iki damla yaş akıyor, kendime diyorum ki sen daha kötülerini gördün buna mı dayanamayacaksın? Sonra iki yaş daha akıyor gözümden ve anlıyorum ki dayanacak gücüm kalmamış."
Bir süredir farkındaydım aslında ama kendimi bir türlü inandıramadım. İnanmak istemedim. Aileme çevreme ve canıma çok yük oluyorum sürekli psikolojik olan şeyler yüzünden kendimi başta olmak üzere çevreye de yük oluyorum. Lütfen bir süre kimse gelip bana neden böylesin yada neden moralin düşük diye sormasın. Kimseye daha fazla yük olmak istemiyorum.
Siz hiç mutlu olmanız gereken yerde 'şimdi gülüyorum ama kesin bunun da bedelini ödeyecem' diyip gülmeyi bıraktınız mı? Her şey düzelmeye başlarken aklınıza, iliklerinize kadar hissettiğiniz kırgınlığınız geldi mi? Eskiden böyle miydi? 'bir sus artık' diyenler bile şimdi iki kelam etmem için yalvarıyor. İçime attım her şeyi, herkes hayatı yaşarken ben aklımın içindekilerle yaşamaya çalıştım. Oysa zamanında ne çok anlatmak istemiştim, bir kere dinlenmek için 'bak yanlış anladın' diyip açıklama yapmak için neler yapmıştım neler! Şimdi sustum ama bu sefer ki suskunluğum kırgınlığımdan değil, tecrübe edinmemden dolayı. Artık kendimi kimseye anlatamıyorum, kim beni nasıl bilmek istiyorsa öyle bilsin. Siz buna ne dersiniz bilmem ama ben 'yorulmak' derim. Yorgunum hemde fazlasıyla.. bana merhem olmaya çalışan çok kişi oldu ama hiçbiri yaramın nerde olduğunu bile anlamadı. bu susuşlar bir gün beni hepten yok edecek biliyorum lakin buna bile razıyım. Razı olduğum şeyler sonum bile olsa başka seçenek tanımıyor hayat bana..
Bir belirsizliğe daha vaktimi heba edecek halim kalmadı
Ailenin en küçüğü olup, en büyüğüymüş gibi davranmaktan çok yoruldum. Anneme destek babama yük olmayayım derken küle dönmüşüm yeni fark ediyorum. Sarılacak kimsem yok ve bu yüzden kendimi başarısız hissediyorum. Bunun bende yarattığı özgüvensizlik yüzünden sosyalliğimi de kaybederek yavaş yavaş kayboluyorum sanki. Cehennemim burasıda ben mi anlayamadım acaba?
Balkonda oturdum, sabah üçe on kala, yaktım sigarayı ağladım bi daha, balkonda oturdum, sabah dörde on kala, yaktım sigarayı “beni neden sevmediniz” diye haykırdım boş duvarlara. “Beni neden sarmadınız” diye ağladım bi daha. Balkonda oturdum, sabah beş’e on kala, ölü bedenimi izliyorum sonunda, gebermiş duruyor orda. Masal bitti sonunda.