Birini sevəcəksənsə, olduğu kimi sevməli. Bütün qüsurlarıyla, bütün əksikləriylə. Dəyişdirməyə çalışaraq deyil də özündə qüsur zənn etdiyi hər zərrəyə aşiq olaraq. Aşiq olarsan sadəcə. Bəzən bir sözünə, bəzən bir baxışına, ya gülüşünə, hətta bəzən heç bir şey etmədən səssizcə oturmasına. Onun yanında hiss etdiyin hüzura, ruhunun ruhuna olan ehtiyacına. Hətta başqalarında sevmədiyi xüsusiyyətlərə belə onda aşiq olar insan. O qədər fərqli olar yəni . Ayrı bir yeri olar ağlında, fikrində, qəlbində. Başqa duyğuların hamısını sevincə anlıyar insan, yaşadığca inanar bunların gərçək olduğuna və bir də ən gözəli, qəlbini verdiyin insanın həmişə qəlbində qalması, onu hər gün bezmədən, orda, içindəki ən gözəl yerdə yaşatmağ . Sonsuza qədər birinə bağlı qala bilmək. Məncə möhtəşəm bir şey…🧡