Bence benimle aynı fikirdesiniz!
Sanırım insanların doğasında ego olmasaydı, kimse yaşamak istemezdi.
Kendimizi vitrine koymayı seviyoruz. Beğenilmek, kıskanılmak istiyoruz.
Aslında bizim olmayan hayatları, bizimmiş gibi paylaşıyoruz.
En mutsuz anımızda bile fotoğraf çekilirken gülümsüyoruz. O anı fotoğraflarken kendimizi sahte bir ifadeye sokarak, O an'ı değil koskoca bir sahteliği /yalanı ölümsüzleştiriyoruz.
Aslında bizim olmayan hayatları, bizimmiş gibi yaşıyoruz.
Cebimizde para olmasa bile cafelere gidiyoruz. En güzel telefonları kullanıyoruz. Geleceğimiz kapkaranlık olsa bile, bugünümüzü aydınlık yaşıyoruz (gibi yapıyoruz).
Sürekli kıyas peşindeyiz, bir çoğumuz hiç işimize yaramasada güzel gözüküyor diye apple ürünleri kullanıyoruz. Normalinden 10 kat pahalı ürünlere, kredi çekip, kart çekip sahip oluyoruz. Mesela günümüzde iphone 8 in yaptığı herşeyi iphone 6 ile de yapabiliyoruz. Yinede 8 istiyoruz. Ve bu kesinlikle ihtiyaç değil.
Gerçekten bu ürünleri satın mı alıyoruz?
Aldığımız bir ürünün ödemesini para ile yada kart ile yaptığımız için gerçeği göremiyoruz. Aslında aldığımız her gereksiz ürün için ömrümüzden zaman ile ödeme yapıyoruz.
Örnek olarak; 4000TL lik bir telefon icin asgari ücret ile çalışan biri ömrünün 75 çalışma gününü telefon firmasına veriyor. "Ben 75 gün size çalışacağım" diyor. Firmalara para vermiyoruz, ömrümüzden zaman koparıp veriyoruz. Bedenimizi, zihnimizi, zamanımızı kiralıyoruz.
Aslında bizim olmayan hayatları, bizimmiş gibi yapıyoruz.
Bizi kandırmak bu kadar kolay mı gerçekten ?