Bazı insanlar affedilmez. Bu kişi babanız, anneniz, kardeşiniz veya başka biri olabilir, affedilmeyecek hatalar yapabilirler ve onların sevdiğimiz biri olması veya kan bağımızın olması onu affedeceğimiz anlamında gelmez. Her insan da 2. şansı haketmez. Hatta çoğu insan haketmez, kalbimizde veya aklımızda yeri ne kadar büyük olursa olsun kişiyle aramızdaki bağları koparıp atmak gerekir. Fakat bazen ne kadar istesek te atamayız, çünkü o bizim ailemizden biridir ve aynı evde yaşıyoruzdur. Eğer evden ayrılma gibi bir şansımız varsa hiç bir sıkıntı yoktur. Çünkü artık onlardan ayrı yaşıyor ve onlara ihtiyaç duymuyorsunuzdur. Ama evden ayrılma gibi bir şansınız yoksa; reşit değilseniz, ekonomik özgürlüğünüz yoksa veya herhangi bir sebepten ayrılamıyorsanız geçmiş olsun, artık bir ölüsünüz, yaşamıyorsunuz, yaşayamıyorsunuz çünkü ruhunuz bitik içiniz paramparça kalmıştır artık. Anne ve baba dediğiniz insanlar artık bir yabancıdan fazlası değildir, ölümü arzularsınız ama fark etmediğiniz tek şey zaten ölü olduğunuz. Yaşamak boş gelir bir anda, dünya telaşesi, sınav stresi, ekonomi durumu, meslek kaygısı. Hepsi bomboş bir telaşe dersiniz kendi kendinize, halbuki siz de bu şekildeydiniz ölmeden önce. Arkadaş ilişkileriniz bozulur, belki derdinizi en iyi anlayan kişiler olduğunu düşünüyorsunuzdur, ama o kadar bıkmışsınız ki, onlara bile bir şey anlatmak gelmez içinizden, derdinizi kimsenin anlamayacağını düşünürsünüz, çünkü siz bir ölüsünüz. Ve ölüleri ölüler dışında kimse anlamaz, bunu da biliyorsunuz ama sizi anlayabilecek bir ölü bulamıyorsunuz çünkü kendi derdiniz sizin için o kadar büyük ki kimsenin sizin kadar acı çektiğini düşünmüyorsunuz. Yaşayan ölülerden olduğunuz için her şeye devam ediyorsunuz; yemek yiyor, markete gidiyor öğrenci iseniz ders çalışıyor, değilseniz işe gidiyorsunuz, sosyal medyada geziniyor, yatıyor, kalkıyor, evi topluyorsunuz, nefes alıp veriyorsunuz... Ama yaşayamıyorsunuz, hayatta olmanız sizin yaşadığınız anlamına gelmiyor. Öldüğünüzün farkındasınız ama elinizden hiç bir şey gelmiyor, ne sizin elinizden tutan var ne de siz kendi elinizi tutabiliyorsunuz. Ne size yardım eden var, ne de sizin yardım istemeye hâli. Yorgunsunuz ama yorgun olmanızdan daha kötü bir şey var, sırtınızı kimseye yaslayamıyorsunuz, çünkü çok yalnızsınız. Aileniz, akrabalarınız, dostlarınız ve sayısız tanıdığınız insan var. Ama yalnızsınız, kimseniz yok. O kadar kalabalıksınız ki o kalabalığın içinde kendinizi kaybetmişsiniz. Sonra çay, kahve içerken veya ders çalışırken birden başka insanlar çıkıyor karşınıza, onları inceliyorsunuz kendi kendinize hayatlarını tahmin etmeye çalışıyorsunuz, üzgün bir insan görüyorsunuz ve birden ağzınızdan şu cümle çıkıyor. "Hayatın ne anlamı var ki, kendini bu kadar üzmüş?" Ve sonra söylediğiniz cümle kafanızda yankılanıyor, hayatın ne anlamı var? Cidden ne anlamı var? Kiminiz var sizin, neyiniz var? Tekrar yaşayabilecek misiniz ki bu hayatı? 2. Bir şansınız olucak mı ki bu kadar isteksizsiniz hayata karşı? Hayat bile 2. Şansı kimseye vermiyorken, siz neden uğruna yaşayan bir ölüye döndüğünüz insanlar için kendinizi öldürüyorsunuz? Kendine gel kardeşim, kendine gel ve hayatını düzelt. Bu hayata 2. kez gelmicez, bunu anla. Dön bir arkana bak, kendin için neler yaptın, bunlar sence yeterli mi? Siz kendinizi bilmezseniz kim sizi bilecek? Kardeşim, hayatını düzelt. Ne yapmak istiyorsan onu yap. Okul okumak istiyorsan oku, okumak istemiyorsan okuma, biliyorum kolay değil ama seni durdurmak isteyenlere karşı çık ve var gücünle bağır "Bu benim hayatım" Ve yoluna bak, başkaları ne istiyorsa değil, kendin ne istiyorsan yap.
snowghoul
janainaart
ellievsbear
jacobvanloon
blakekathryn
