seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını. yenilen herkesin boğuntusuydu kaybolduğum uzaklık, yüzün her bulutlandığında. nereye gidersem gideyim seni yürüdüm hep. sevincini bir barış, bir bayram sabahı gibi taşıdım içimde. sesine güvendim, gözlerine en çok yakışan o sürekli yaz ikindisine. gökkuşağının altından geçen çocukların şımarıklığıydı, kâküllerini her araladığımda gövdemdeki ürperti. ağzımdaki meneviş sendin insanlara şiirler okurken. bütün öksüzlerin kederiyle baktım yüzüne, ne zaman geleceği düşündüysem. bir haksızlığı haykıran herkese senin soluğunu verdim. bütün hapislerin penceresi yaptım seni. sonra tuttum kenar mahallelerin yalnızlığını gösterdim, bir özür, bir bağışlanma umuduyla. kirpiklerinin ömrüme açtığı yolda yaptım bütün kavgalarımı. söze inandım, gövdene ondan çok. dönüp dönüp sana geldikçe anladım özgürlüğün aşk olduğunu. alışkanlıklara yenilmedim ben, seni bir alışkanlığa dönüştürmek istemedim yalnızca. çocuklar dünya karşısında yenik büyüyordu. babalarından başka doğru bilmeden yaşlanıyordu erkekler. çarşılar evleri çoktan teslim almıştı. kızlar şarkısını kimseye söyleyemiyordu. sokaklardan esen güneş değil, geri çekilme duygusuydu. annelerin sütünde ışık yoktu. kaba adamların kalın sesi örtmüştü ülkeyi. güzellik, insanların gelecek düşlerinden çoktan çıkmıştı. kimsenin ortak türküsü yoktu ve kimse türküsünü bir başına söyleyemiyordu. bir yere gitmeden, gelecek birisini bekliyordu herkes. koro halinde susuluyordu ve yalnızca yüksek sesle konuşanlara inanır olmuştu insanlar. incelik yalnızlığa dönüşe dönüşe bitmişti. şiddetin coğrafyasında elbette gökyüzü bir lükstü ve ancak yağmur yağınca anımsanıyordu. gittiği en büyük uzaklık evinden işi olanlara, ne aşk, ne özgürlük, ne barış anlatılabilirdi. seni korumak için karşı durdum tüm bunlara. dünyayı senden geçirerek sevdim. geri çekilmem yakışmazdı seni sevmeme. günlerdir yoksun. öfkeni bile özledim. nasıl bir uzaklıktan geleceksin bilemiyorum. ayrılıktan medet umar oldum. kaşlarının işaret ettiği yerde duracağım. kararan gümüşler gibi duracağım. bir ülkenin acılarına tutunarak özür dileyeceğim. ışıklı bir korunak arayacağım sesinin kıvrımlarında. ‘gelmen iyiliktir’ diyeceğim. yüreğimden başka yanıtım olmayacak. bir sorudan bir soruya vuracağım seni yine. dünyanın bütün yağmurları yağacak iki söz arasında. ellerimi geçmişe mi geleceğe mi koyacağımı şaşıracağım. küller altındaki köz için bir yudum soluk isteyeceğim. ‘aşk iki kişiliktir’ sözünü düşüneceğim uzun uzun. kalkıp pencereden hayata bakacağım. alnından öptüğüm yerde ülkemsin, ağzından öptüğüm yerde kadınım, diyeceğim...
romaincrisis
blakekathryn
theartofmadeline
izzy806
stormborns
