Kat à Strophe

one deadly sin all content is mine

[panthirina]

The keeper of my sanity, all these years.

Σε ευχαριστώ γιαγιά 💗

[panthirina]

Ερωτικόν νο 3 (?)

*Σημείωση: η αριθμολογία, ή οποιαδήποτε άλλη μορφή χρήσης των δεκαδικών ψηφίων, είναι εντελώς τυχαία και δεν ανάγει το υποκείμενο της γραφής αυτής σε ουδεμία απόπειρα αξιολόγησης ή κατάταξης.*

Πλέον σκέφτομαι τόσο πριν γράψω και ίσως αυτό να είναι απόρροια όσων θα αναλύσω παρακάτω.

Εκπαιδεύτηκα να σκέφτομαι πριν πράξω, να αναλύω πριν μιλήσω, να ερευνώ πριν αισθανθώ. Να σχεδιάζω αποδράσεις πριν νιώσω.

Και κάπου στην πορεία, συνάντησα δύο μορφές, κόκκινες και ηλεκτρισμένες με ένα φορτίο δυσαρμονίας μέσα στο οποίο εγώ επέλεξα να ακούσω μόνο τη μουσική,και όχι την αδιαθεσία εξέλιξης της. Για την ακρίβεια ο ένας ήταν πορτοκαλί.

Και έτσι πνίγηκα στα στάσιμα κύματα. Και ξεχάστηκα. Μέχρι που έπαψα να θυμάμαι, και το σώμα μου, η ψυχή μου, αποφάσισαν ότι ήμουν κάποια άλλη.

Άκουγα, ατάραχη, σε ένα άλλο σώμα, ξένους οργανισμούς να κουρδίζουν τους λόγους τους διαρκώς στην ίδια κουραστική ματαιόδοξη μακρόσυρτη νότα. Και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της υπόθεσης είναι πως έμοιαζαν όλα τόσο... γνώριμα.

Έως ότου είδα εσένα. Και δεν είχες ,τίποτε απολύτως, γνώριμο σε εμένα. Ήσουν σαν ένας ξεχωριστός απίστευτος οργανισμός, προσαρμοσμένος να ζει ανάμεσα στα ίδια μονότονα μοτίβα της ζωής στην οποία τον τοποθέτησε κάποια ιδιαίτερη ιδέα του σύμπαντος.

Τα μάτια σου, μαύρα και συμπαγή, απολύτως συγκεντρωμένα σε ένα χάος που κοιτούσε πέρα από εμάς. Σαν μια ξένη δύναμη, ανεξάρτητη και τόσο ισχυρή που δεν τη διαπερνούσε τίποτε. Και τότε διαγράφηκαν όλα.

Κάθε χρώμα, κάθε ήχος, κάθε ανούσια ημέρα όπου άκουγα και ζούσα σαν ένα άδειο κοχύλι που φιλοξενούσε γνώριμους αλλά ανούσιους παλμούς. Κάθε ένα από όλα αυτά τα κεκτημένα, έγιναν αέρας, και μπορούσα πλέον να δω.

Ένας ξένος, με έκανε να ξαναβρώ τη ροή.

Πρώτη φορά, ερωτεύτηκα, δεν είχα ιδέα τι ήταν. Ξάπλωνα στα πόδια σου και κοιτούσα τον σκοτεινό ουρανό, τη θάλασσα, ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική, όπου αναγνώριζα τον πυρήνα μου. Και δεν είχα ιδέα, γιατί εγώ κορόιδευα τα κλισέ, γιατί εγώ δεν είχα ερωτευτεί ποτέ,γιατί εγώ δεν επρόκειτο να ερωτευτώ ποτέ, γιατί ήξερα καλύτερα από αυτό. Κι όταν έτρεξα να αποδράσω, έτρεξες πίσω μου. Όχι μπροστά μου.

Εκεί που οι άλλοι μου έκλειναν τον δρόμο, εσυ με άφησες να τον εξερευνήσω. Τρέχοντας πίσω μου όποτε χρειαζόταν. Μαθαίνοντας με τι σημαίνει να φροντίζεις και να νοιάζεσαι κάποιον, ενστικτωδώς, χωρίς να νιώθεις "εκπαιδευμένος".

Και έμαθα, ότι στον αλλοπρόσαλλο κόσμο των ειδών, εμείς είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό. Απολογούμαστε στον ίδιο πυρήνα. Τρέχουμε προς τους ίδιους ήχους. Και μας εξιτάρει με την ίδια ένταση, το κάθε βήμα.

Έχω τόσα ακόμη να γράψω.

(...)

[panthirina]

Last night, I realised, there is usually a dense fog behind which, the conscience and the individuality hides. And there is no need to guilt trip it into a certain mode of achievement or status quo.

Listening to good music, synching with other people in a crowd, and observing the sunset, I realised again, the forces that lie within one's brain and spirit. And then I had the chance to recenter, in me.

Funny thing, I've been trying yoga for some time now, in an attempt to understand the meaning of center and to regain control of the breath pattern.

And yesterday, it clicked. Not in a yoga session, nor in a forced mental exercise. It was just the right time, in the right place thought an excellently right medium that speaks directly to me.

Music.

So, my thought is, there is one medium for everyone. And if you get to communicate with it freely, unhinged thought the self and unbiased by the outer critics, you can have a chat with your conscience.

I did and I found many centers at once.

[panthirina]

Τέσσερα χρόνια έχω ένα ανεβάσω post εδώ, όμως αποφάσισα να εκτιμήσω ξανά την ημερολογιακή αξία ενός διαδικτυακού blog.

Γιατί είναι λίγο αυτή η ειρωνία της δημόσιας ιδιωτικότητας που με ιντριγκάρει.

Να λοιπόν μια πολύ προσωπική φωτογραφία , εγώ παιδί, ο παππούς , πολλές ιστορίες, πολλές ερωτήσεις, δέος ακόμη και τώρα στο τι μπορεί να σημαίνει άνθρωπος και πώς αλλάζει από ύπαρξη σε ύπαρξη, και πώς μετασχηματίζεται αυτή η έννοια από εμπειρία σε εμπειρία.

Δε θέλω να πω κάτι συγκεκριμένο, απλά αφήνω αυτές τις φωτογραφίες εδώ ως αφορμή επιστροφής.

Back to the roots of this deep well-concept called humanity (?).

[panthirina]

Edvard Munch on Nature

[panthirina]

breathing

[panthirina]

Κάπου κέντρο, μια μικρή αλεπουδιτσα, είναι λυπημενη.

[panthirina]

Friend

https://www.instagram.com/p/B9pH9AqJQCg/?igshid=1p9fjea5pjtae

[panthirina]

The first sin.

[panthirina]

The piercings of the moon

[panthirina]

happy panther niar

[panthirina]

My spot

[panthirina]

Morning walks and photography and I feel ok now and then

[panthirina]

A walk downtown

On the wall of a bookstore. (I think).

[panthirina]

Crimson

[panthirina]

Art inside the bus

A little ounce of paint

In her lungs.

[panthirina]

The heart of a musician, 2019.