Reizende Rode Pepercollier

Ik ben een zilveren collier met rode pepers van glas en ben op reis……….ik ben een geluksbrenger, een bezegeling van vriendschap. Op deze blog kan ik, mijn draagsters en volgers en mijn makers hun ervaringen kwijt, over wat ik kom brengen. en hun inspiraties en avonturen........... mijn home site is Rodepepercollier.com In mijn winkel juweelatelier.com vind je o.a. mijn sieraden; zilveren afgietsels van mij, en kun jij deze geven aan iemand wie jij geluk gunt! en van de opbrengst kan ik weer verder reizen.

[rodepepercollier]

Waar ik ben, is een raadsel

Ik ben de rode reizende pepercollier en voor het laatst gesignaleerd op het prikbord van Mister Motley (een online kunstplatform) waar ik veel geluk heb gebracht want het ging niet goed Mister Motley. Nu inmiddels een paar jaar later gaat het gelukkig weer goed. Ik heb lang op het prikbord op het kantoor gehangen, iedereen liep langs me en zag mij......en plotseling.. was ik weg.

Ben ik meegenomen? ben ik per ongeluk weggegooid? Waar ik ben, is een raadsel....misschien zit mijn dienst erop in de fysieke wereld en hoeven mijn makers Talke en Claudette mij niet meer te volgen en is het de beurt aan mijn kinderen, mijn replica’s, mijn zilveren afgietsels, om mijn liefde en geluk te verspreiden.

Wat heel gaaf is dat mijn makers een online tentoonstelling hebben mogen maken rondom mij in de Salon van Mister Motley, Cabinet van Madame Jeanette  dit is een waardig afscheid en eerbetoon geworden.

NU is het tijd voor de verhalen van mijn nazaten, mijn zilveren afgietsels.

Deze zijn te koop op de website van juweelatelier.com en kunnen deze worden gedeeld op deze blog. Wat voor avonturen maken zij mee ? wie heeft hen gegeven? wie heeft hen gedragen? en wat voor geluk bracht het de gevers en dragers.

Deze kun je delen op mijn blog, foto’s om halzen, mooie verhalen. Ik ben benieuwd hoe het mijn nazaten vergaat die momenteel worden gedragen en nog gedragen gaan worden. Laat jullie je zien, je horen..... Zo leef ik nog een beetje voort.

momenteel kun je me live zien in het juweelatelier in Meerle (Belgie) en in Galerie Zoen in Leiden (Nederland)

[rodepepercollier]

Valentijn! 

Ik kwam terug van Cornelia....(Cornelia heeft nog geen bijdrage geleverd, maar deze komt hopelijk nog) Wat heel bijzonder was dat ik gesignaleerd ben om Cornelia’s nek door de zoon van 1 van mijn initiatiefneemsters... Aäron zag mij tijdens de opening expositie van Eelco Brand in Gallery Torch in Amsterdam..... Hij vertelde het zijn moeder: “Mama, ik heb de ketting gezien, bij die vrouw daar”! waarop Claudette zei: “ Nee hoor dat denk ik niet, dat zal niet de echte zijn maar een zilveren peper die wij verkopen om de reis van het collier te kunnen voortzetten, Maar wat leuk, waar is die vrouw Aäron? “. Nee het is de echte hoor!, zei Aäron. Claudette zag mij inderdaad om de nek hangen van Cornelia, en was heel erg verbaasd omdat ze niet wist waar ik was op dat moment, en ook nog niet wist aan wie Pol mij had gegeven. Zij praatte met Cornelia. Cornelia was vaker bij openingen van Torch Gallery en kende de galeriehouder en wij kwamen speciaal voor Eelco naar de opening toe. Wat een bijzondere ontmoeting was dat, terwijl ik pas net bij Cornelia was! 

Inmiddels ben ik heel lang bij Cornelia gebleven....... en uiteindelijk heeft ze me teruggegeven aan Talke en Claudette......Talke en Claudette gaan voor de kunst en ik denk dat ook Cornelia het er mee eens is dat we mij doorgeven aan iemand waarvoor Kunst ook heel belangrijk is in haar leven.......Claudette heeft Lea gevraagd of zei iets kon schrijven Lea had net als Claudette meegedaan op de kunstveiling voor stichting idfx en daar heeft Claudette haar ontmoet .. Dit Sonnet van sonnet 18, bijgenaamd: Shall I compare thee to a summer's day?  kwam direct in Lea op voor mr. Motley!

Mister Motley,

Wil je onze Valentijn zijn?

Shakespeare bezong je schoonheid en kracht al:

Shall I compare thee to a summer’s day?

Thou art more lovely and more temperate.

Rough winds do shake the darling buds of May,

And summer’s lease hath all too short a date.

Sometime too hot the eye of heaven shines,

And often is his gold complexion dimmed;

And every fair from fair sometime declines,

By chance, or nature’s changing course, untrimmed;

But thy eternal summer shall not fade,

Nor lose possession of that fair thou ow’st,

Nor shall death brag thou wand’rest in his shade,

When in eternal lines to Time thou grow’st.

    So long as men can breathe, or eyes can see,

    So long lives this, and this gives life to thee.

Ruige winden probeerden je van je plaats te wippen, cynici lachten je uit. Barbaren sneden in je budget. Maar jij ging door, Mr Motley, vastberaden en vol liefde.

    So long as men can breathe, or eyes can see,

    So long lives this, and this gives life to thee.

Steeds weer zullen je woorden gehoord en gelezen worden.

 Lieve Mister Motley, nu in de persoon van Heske,

wil je onze Valentijn zijn?

Wij bewonderen de kracht en de liefde die je hebt voor het werk dat je doet, ondanks tegenslagen. Je liefde voor de kunst, je volharding. Graag zouden wij wat geluk aan jouw werk toevoegen, en misschien brengt het jouzelf ook geluk.

Rode pepers brengen geluk, wist je dat? We willen je graag ons Reizende Rode Peper ketting aanbieden. Vele vrouwen zijn je voorgegaan met de ketting. De ketting was er al, maar de steeds nieuwe verhalen vormen weer nieuwe schakels. Verhalen van krachtige vrouwen. Jij bent ook een krachtige vrouw en daarom zouden we je graag ons Reizende Rode Pepercollier aanbieden,

neem je ons Valentijnsgeschenk aan?  

[rodepepercollier]

Gisteren avond mijn Spaanse Peper Collier doorgegeven aan mijn zus Cornelia. MET Spaanse Peper Plant. Wij, mijn broer en ik, waren gisteren te gast bij mijn zus in de tuin voor een gezamenlijke maaltijd. Een bijzonder unicum.

Alleen, zonder partners. In bloedband samen. In Bussum. Tijd delen met elkaar.  Verhalen en anekdotes. Tijdloos samen.

Een pracht moment om mijn Collier door te laten reizen.

Cornelia. Een geweldige vrouw met hart voor heel veel zaken.

Een vrouw die op het punt staat een nieuw levensdimensie in te stappen, de magische levenscirkel van 60.

Mijn zus kiest in dit stadium van haar leven voor het leven in al haar facetten, van im/expressie tot extase en andersom.

Zonder schuld zonder schaamte.

Een steeds grotere verdieping in zichzelf met al zijn gevolgen in keuzes.

Een levenskeuze die de kunst omvat.

Cornelia maakt bijzondere eigenzinnige schilderijen van met name kleurrijke vrouwfiguren.

Tevens staat zij op het punt een grote levenswens te verwezenlijken, een boek maken en uitgeven.

Cornelia, het leven verkiest jou een grote levenskeuze te maken.

Je kunt het.

Eenvoud en dadenkracht.

Let s roll Cornelia.

I love you X Pol

[rodepepercollier]

Nu is ze bij mij :):)

Het Rode Pepercollier komt vandaag op een mooie morgen naar mijn nek toe, aan mijn nek, rond mijn nek om te vieren dat ik mag zijn wie ik ben.

Ik, een sterke, milde en visionaire vrouw, om mij te vergezellen op een stuk van mijn uitingsreis.

Een duidelijk empowerment moment, gebracht door 2 sterke, open en zich kwetsbaar durvende op te stellen vrouwen, Claudette en Talke.

Op een moment waarin ik besef dat wij vrouwen elkaar in een heilig moeten, mogen ondersteunen in alles wat we ondernemen. En angst in zijn breedste en minzaamste energie vaarwel te zeggen.

En elkaar ALTIJD te respecteren, wat er ook gebeurt.

EN in de overgang EN een turbulent, hectisch gezinsleven EN een doorstart met mijn eigen zaak: veel emotie-commotie rondom mij.

En in de fase van terug naar de eenvoud en het nee.

En het ja tegen het licht in mijn leven.

Ik voel me gelukkig, gezien en gehoord.

Het Rode Pepercollier komt terug bij mij via een weg in tijd en afstand.

Het begin was bij mij in een vitrine, bij de start van mijn eigen zaak, een zaak met een visie.

Een visie die met de dag groeit. 

Kunst en samenwerking, idee en vorm.

Ik kreeg destijds het collier niet verkocht en gaf aan Talke aan: het collier komt terug naar jou.

Talke ontwikkelde toen ism Claudette een visie rondom het collier, een visie vanuit gevoel, met groei en inhoud in het verschiet.

Het collier heeft al talloze vrouwen in hun intuïtieve spoor vergezeld.

En kracht gegeven om hun unieke uitingsvorm van hun leven verder vorm te geven.

Ik voel me steeds dichter bij mijn vrijheid komen.

Liefs Pol

[rodepepercollier]

Diep geraakt was ik

Diep geraakt was ik door het ontvangen van het rode pepercollier: Ik krijg het collier van Marjo, de moeder van Demi.

  Zomaar een maandagmorgen in maart. Ik bel aan bij Marjo om even bij te praten. We kletsen bij over de afgelopen maanden: Marjo heeft veel werk verzet voor de opstart van de eerste vakantieweek van Herberg Papillio, en ik ben gestart met mijn eigen praktijk voor kinderfysiotherapie. “ik had je vandaag een mail willen sturen, maar nu je toch hier bent”...... Marjo verdwijnt even naar boven en komt terug met een paars fluwelen doosje. Ze vraagt of ik weet wat er in het doosje zit: ik heb geen enkel idee.

  Voordat het kistje geopend wordt vertelt Marjo mij dat ze nu ineens spontaan alle woorden moet vinden. Ze had het vandaag in een mail willen sturen, omdat ik zoveel betekent heb voor Demi als fysiotherapeut, maar vooral die extra dingen buiten het oefenen doe. Ook omdat ik er was met aandacht voor de andere leden van hun gezin. En omdat ze het zo mooi vindt dat ik de stap heb genomen om een eigen praktijk voor kinderfysiotherapie te starten. Juist voor die kinderen die iets extra's nodig hebben ( Pluzz ).

Beiden zijn we diep geroerd, want het gaat niet om de perfect geformuleerde zin waarin je dit uitspreekt, maar mooi hoe dit collier onze verbondenheid en drijfveren versterkt.

Demi is degene die ons allebei daadkracht heeft gegeven: “samen zijn we sterk”, het motto van Demi.

  Al die ronde schakels in de ketting en al die rode pepertjes: het maakt me sterk, het sterkt me in de weg die ik ben ingeslagen.

  Heel mooi vind ik het om het collier weer door te mogen geven aan een vrouw waarvan ik vind dat zij het verdient.

  Het rode pepercollier gaat nu naar Venlo: naar een echt Venlo's maedje, Riekie.

Riekie krijgt het rode pepercollier omdat ik het zo waardeer dat zij zich belangeloos inzet voor anderen: niks geen kapsones, dat doe je toch gewoon!

In Nigeria werkte ze voor de stichting Co-foundation. In Bali zette ze een mytylschool op voor de stichting Cintanak. Ze is bestuurslid van de regionale kinderfysiotherapie Vereniging Limburg en voor mijzelf is zij een luisterend oor en klankbord bij het opzetten van mijn praktijk: een vrouw met een warm hart.

[rodepepercollier]

Ze droeg me bijna iedere dag

Marjo, er is zoveel te vertellen over Marjo en mijn tijd met haar. Ze was de eerste in mijn geschiedenis als reizend collier die me bijna altijd droeg. En dat was voor mij een nieuwe maar ook verrijkende ervaring.

  Ik kwam al binnen met een klapper, of eigenlijk twee. Een briefje van Annet aan Marjo, waarom zij mij wilde doorgeven aan haar en....tromgeroffel....een artikel in de krant! Om precies te zijn in het Dagblad de Limburger. Limburg, waar Annet haar roots ook liggen. Maasbree, waar Marjo, haar dochter Maud en haar man Stichting Herberg Papilio (http://www.herbergpapilio.nl/nieuws) oprichtten, omdat ze te maken kregen met heftige tegenslagen in hun gezin maar dat wilden ombuigen naar iets positiefs. Marjo heeft nog steeds verdriet en verwerkt dat ook voor zichzelf. Het gemis van haar dochters, dochter Dionne tijdens de zwangerschap en Demi na een strijd van jaren tegen leukemie, en wat dat met een gezin doet zet ze echter ook om in de gerichte actie van een vakantie bieden aan gezinnen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Ook omdat haar dochter Maud het moeilijk vond alles te verwerken wat er was gebeurd, ze wilde niet praten maar wel graag contact met lotgenoten. De eerste vakantieweek was in 2014 in de meivakantie. En naast deze drukte staat Marjo nog voor de klas, waar ze erg van geniet.

  Marjo kent Annet van de tijd dat Demi, haar jongste dochter, in het ziekenhuis in Nijmegen lag, waar Annet werkt. Marjo vertelde mij hierover het volgende: ''Annet mailde mij met de vraag of ze een keer langs mocht komen, want ze had iets voor mij. Natuurlijk mocht dit. In eerste instantie  vroeg ik me wel af wat Annet me wilde geven. Maar ik was blij om haar weer eens te zien om even lekker bij te kletsen over alle leuke zusters en broeders van het ziekenhuis. Ja, want toen Demi stierf hebben we niet alleen Demi verloren maar ook heel veel andere dingen. Ons leven bestond een groot gedeelte uit het ziekenhuis leven. We waren vaste gasten in zowel Nijmegen als in het ziekenhuis in Venlo. De verpleegkundige en artsen hadden Demi in hun harten gesloten maar wij ook hun. De ziekenhuizen waren als een tweede thuis voor ons. Ze hebben er allemaal aan bijgedragen dat Demi een mooi leven heeft gehad. Demi heeft in haar korte leven meer eruit gehaald dan menige 50/60plusser. Demi heeft echt genoten van haar leven. Wij zijn enorm trots op haar. Er mocht nooit iemand op haar kamertje komen met een droevig gezicht. Deze persoon werd meteen weer weg gestuurd alleen mensen die goede zin hadden waren welkom. Zeuren had geen zin vond ze.”

  Dat ik gewaardeerd werd en nu dus gemist wordt, blijkt nu ik alweer verder ben gereisd. Op dit moment ben ik bij Lia. Maar ik ben werkelijk overal geweest met Marjo. Ze vertelde: “Je hebt me echt kracht gegeven. Zo ben je mee geweest naar vergaderingen van Herberg Papilio. Ook mocht je mee naar een presentatie van Herberg Papilio aan de Rotary. Hier zijn we geweest om te kijken of de mannen ons kunnen helpen met de stichting zowel met kennis als financieel. Ook zijn we samen naar de voorstelling van Paul de Leeuw geweest. En je bent met mij naar mijn werk geweest. De kinderen van mijn klas en collega’s hadden jou al vlug gezien. Ja normaal draag ik een ketting met de vingerafdruk van mijn overleden dochter Demi. Het was wel opgevallen dat ik nu een andere ketting om had. Ze vonden jou dan ook mooi en bijzonder. De kinderen dachten wel dat jij van paprikaatjes was.”

  In de tijd dat ik bij Marjo mocht zijn, is er veel duidelijkheid gekomen over de activiteiten tijdens de vakantieweek in de herberg. Mensen die gratis hun diensten aanboden voor tijdens de week, zoals diepzeeduiken in een zwembad, verwennerij voor de dames in een beautysalon, en er wordt voetgolf gespeeld en aquaballen gelopen. Nu achteraf zie ik nog beter wat een krachtige vrouw Marjo is en dat ik door mijn aanwezigheid die kracht heb versterkt, daar ben ik erg trots op.

  Nu ben ik bij Lia, een bijzondere vrouw, zoals Marjo haar omschreef. Zij was fysiotherapeute van Demi maar had oog voor het hele gezin en alles erom heen. Ook Maud, die door een herseninfarct op 11 jarige leeftijd al heel wat voor haar kiezen had gehad, werd betrokken en kreeg de aandacht die ze verdiende. Eigenlijk wilde Marjo me wel in stukjes verdelen, want: “Dan zou ik jou verdelen over mijn moeder die het niet gemakkelijk heeft gehad met mijn verdriet, de oppasmoeder of te wel de lease-mam die met liefde alle jaren voor Demi en Maud heeft gezorgd als ik ging werken, mijn familie die altijd voor ons klaar staat, de huisarts die weken op bezoek is geweest en ons begeleid in ons verdriet, de verpleegkundigen die met liefde voor Demi hebben gezorgd en die ervoor zorgden dat het ziekenhuis een thuis was, mijn vriendinnen die me lieten lachen in zware tijden en naar me luisterden als ik weer het verhaal wilde vertellen, de begeleidsters van school Leontine en Bettie die voor Demi en voor ons zorgden. En nog vele andere.” Gelukkig geeft Lia me ook weer door, dus wie weet waar ik uiteindelijk weer terechtkom. Misschien wel via een omweg weer bij een van deze mensen.

[rodepepercollier]

Ik heb genoeg peper in de kont!

En zo was ik, het rode pepercollier bij Annet Bongaerts. Zij liet me weer, net als mijn vorige draagsters maar op haar geheel eigen manier, zien wat de kunst van het leven vanuit je hart is...

Toen Annet voor het eerst met mij in aanraking kwam, of eigenlijk iets vluchtig las op Twitter, zei ze tegen zichzelf: 'Dat heb ik niet nodig! Ik heb genoeg peper in de kont'. Maar ik bleek toch wel erg bijzonder te zijn en helemaal niet wat ze in eerste instantie dacht. Dus toen Dagmara mij doorgaf voelde ze zich toch wel heel erg vereerd. 'Ik kreeg er ook zo'n mooi kaartje bij' vertelde ze.

Zoals bij velen was het dragen nog niet zo gemakkelijk. Al draagt Annet wel erg graag rood en kleurde ik ook meteen bij wat ze aan had. Naast dat het goed moest passen bij haar kleding, vond Annet het ook van belang dat ze de ruimte had om uit te leggen wat mijn verhaal was. Waarom ik zo'n bijzonder collier ben. En die gelegenheden bleken er toch niet zoveel te zijn.

 "Ik wilde in ieder geval het collier om naar mijn werk, zodat jij de kinderen kon zien op mijn werk.' Daarmee bedoelt ze de kinderen op de afdeling kinderoncologie van het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Annet vertelde mij dat ze dat zo graag wilde omdat ze wil laten zien hoe leuk ze zijn. “Vaak als ik vertel wat ik doe zeggen mensen: 'Oooooooh wat zielig!' En dan willen ze verder niks horen. Dat begrijp ik ook hoor maar het zijn zulke leuke kinderen. Soms zijn ze heel verdrietig omdat ze heel ziek zijn maar vaak zijn ze ook zo vrolijk. Ze leven echt in het moment. Ik ben zo trots op ze. En ik heb zo'n bewondering voor de ouders die er dag in dag uit zijn. Ook voor hoe veerkrachtig ze zijn.” Maar ik, het collier, viel niet zo op daar op die afdeling, terwijl ik nog wel op een uniform gedragen werd.

Om deze reden, de bewondering voor de ouders, en dat ze het gevoel had dat ze in haar baan als verpleegkundige niet de passie kwijt kon die ze voelde voor het echt contact maken met de kinderen en ouders, is ze 2 jaar geleden begonnen als zzp'er. Met haar eigen bedrijfje Kootsj&Zo (www.kootsjenzo.com). Vanuit het idee om ouders van zieke  kinderen te coachen aan de keukentafel. Door haar ervaring met een dochter die een licht verstandelijke beperking bleek te hebben, weet zij hoe belangrijk het is om een luisterend oor te hebben, zonder dat diegene het meteen voor je wil oplossen. Annet vertelt: “Maar hoe vind je mensen die hiervoor openstaan? Daarom heb ik toen Care for Cancer benaderd en samen zijn we een pilot gestart. Zij deden het al maar dan voor volwassen patiënten en familie. Ik ben erg blij dat ik die stap heb gezet. Nog steeds doe ik mijn werk als verpleegkundige met heel veel passie maar doordat ik daarnaast mijn werk als zzp'er doe, kan ik veel meer van mezelf kwijt in allebei.” Door de weg die ze ingeslagen was, kwam Annet ook in aanraking met Floortje Agema en Dagmara Schellekens. Zij organiseerden Wereldlichtjesdag (www.wereldlichtjesdag.nl) en Annet riep: 'Dat wil ik ook! Al jaren.' Vandaar haar connectie met Dagmara. Dagmara gaf de ketting door aan Annet omdat ze de dingen die ze doet echt vanuit haar hart doet. 'Sinds ik zo werk loopt ook alles vanzelf. En afgelopen december is er zoveel gebeurd. Het collier heeft me wel duidelijk gemaakt dat ik niet meer terug kan als het gaat om deze hartzaken. Maar dat wil ik ook niet!'

Het mooie is dat Annet, met zich losmaken van 'het systeem' eigenlijk ontdekte dat zij en dat systeem hetzelfde wilden. En ze komen zo langzamerhand weer steeds dichterbij elkaar. “Je ziet een ontwikkeling dat de ziel weer terugkomt in de zorg. Maar daarvoor moeten wel tools ontwikkeld worden. De trend is om de patiënt te zien als partner, om samen te zorgen dat...Mijn workshop 'van zorgen voor naar zorgen dat' sluit daar goed op aan”.

Wat voor mij het mooiste was aan mijn tijd bij Annet, was de ontmoeting met haar zussen, in Limburg. Ik ben zelfs nog op facebook gekomen met die zussen erbij. Deze 5 zussen zien mij als eerbetoon aan 'Oos mam', zoals ze dat in Limburg zeggen. Het voelt alsof ze het te danken hebben aan haar. 'Zij leerde ons te zorgen voor elkaar en met compassie en empathie te leven. Ze vond het ook erg belangrijk om zussen te hebben omdat zij als enig kind was opgegroeid”.  De zussen hebben een hele bijzondere band en dat is te zien. Wat een eer was het weer om alles met dit mooie mens te mogen ervaren.

En nu vertrek ik naar Maasbree in Limburg. Naar een vrouw, een moeder, waarmee Annet in aanraking kwam via haar werk.

[rodepepercollier]

Afgelopen zaterdag was het pepercollier project te zien bij Hemel op Aarde in Breda. Omdat de draagster van mij nu; Dagmara, een oproep heeft gedaan aan wie jij  mij zou gunnen, hebben een aantal vrouwen zaterdag deze kaarten ingevuld.....Dagmara zelf heeft ook een aantal reacties gehad...... ben benieuwd wie ze gaat kiezen en waar ik heen ga reizen.............

[rodepepercollier]

Rood in al haar facetten

Ik kreeg haar van een lieve vriendin. Mooie, bijzondere woorden begeleidden haar gebaar… ik was er stil van. Geraakt door hoe zij me ziet en waarom ze dit cadeau doorgaf aan mij… Dankbaar voor ons contact nam ik het aan. Het rode pepercollier. Geen kettingbrief, maar een doorgeefketting ;)

Een driedimensionaal verhaal over vriendschap, geven en ontvangen. Een symbool voor kracht, verbondenheid, gever van geluk. Als ritueelbegeleider en verhalenliefhebber was ik direct geboeid door dit prachtige project.

Waar kwam ze vandaan? Waar lag haar oorsprong, hoe ging tot nu haar pad? Wat maakte ze mee, wie had ze gesierd of gesteund?

Ik voelde me direct op een bepaalde manier verbonden met de vrouwen die me voor gingen. In lijn staan, met anderen, en daardoor met jezelf, hoe eenvoudig en tegelijkertijd zo sprekend vormgegeven in deze ketting.

Vol plannen dartelde mijn hart; oh, dan gaat ze dáár mee heen! En dat, daar komt haar pit me vast van pas… en wacht, dat samenzijn, daar zal vást verhaalruimte zijn…

Ik zou graag vol overgave vertellen hoe ik haar de dag door droeg. En dat deed ik ook hoor. Alleen minder vaak en minder opvallend, dan ik aanvankelijk voor ogen had. En daar stoeide ik mee. Want deze prachtige pepers raakten zo een gevoelige snaar.

Hoe vaak heb ik ideeën te over. In de veiligheid van mijn eigen kleine gedachtendomein stromen mooie mogelijkheden in elkaar over. Dromen, denken, spelen… maar dan, de stappen zichtbaar zetten in de buitenwereld… Daar werpt mijn ‘mastermind’ aardig wat drempels voor op.

Het rode pepercollier kreeg te maken met mijn eisen voor eenheid. Afstemming, overeenstemming, gelijk én met goed contrast… Een ketting met róde pepers, die kan niet zomaar bij de blauwen en groenen die mijn kledingkast domineren. Het rustige zwart verdraagt haar prima, maar de balans mocht niet naar één kleurkant doorslaan, riep de critica in mijn spiegelbeeld. De rode laarsjes konden uitkomst bieden, ware het niet, dat die tint natuurlijk nét niet was, wat zij bedoelde.

Ik overwoog andere kleding te kopen. Het pepercollier verdiende tenslotte meer dan ik vanuit mijn voorraad kon geven, dacht ik.

Zo zoekend zag ik hoe zichtbaar rood me maakt… en snapte ik grinnikend waar ik in verstrikt was geraakt. Want gezien worden, tsja, graag, maarre… niet te veel, te vaak, en wel alleen maar op m’n best als het effe kan ;)

Het rode pepercollier vertelt me zo mijn eigen verhaal. Vertrouwd in de luwte, verlangend naar de moed daar - zonder zoveel gedoe - uit te stappen. De pepers pasten goed op me. Ondanks hun pittige karakter, blijken ze bijzonder geduldig. Ik mocht ze laten liggen, naast mijn bed. Ik zag ze immers tóch wel, elke dag. En ze gingen in gedachten met me mee. Steunden me in het gaan zien van kleine kiertjes naar de spotlight. Soms stopte ik het rode pepercollier in een vakje van mijn tas. Voelbaar kon ik haar kracht benutten als ik speelde met mijn zichtbaarheid.

Door de weken heen bungelden de pepertjes voor mijn geestesoog. En gaandeweg werden ze mijn symbool van eigenheid.  Ik ontdekte dat ik veel verder kwam met mijn eigen, kléine stappen, dan de reuzensprongen die mijn verwachtingengedachten me wilden laten maken. Er waren mooie ontmoetingen, in allerlei omstandigheden. Bij de Tafel van Eén, thuis, in de trein, in de supermarkt, online. Het rode pepercollier kleurde van achter de coulissen de afgelopen weken mijn wereld een beetje roder dan gewoon. Heerlijk hartverwarmend!

Overigens ontdekte ik ineens een jurkje in de kast, waarbij de peperketting perfect past. Zwart, met her en der een rood accent. Het mooiste is, dat het een ‘doorgeefjurkje’ is; ooit gevonden voor een habbekrats bij de kringloop. Benieuwd welke verhalen er zo samen komen ;)

Het wordt langzaamaan tijd om het rode pepercollier door te geven aan de volgende vrouw. Het voelt fijn, om te weten dat er na mij nog veel meer draagsters van het collier zullen zijn. Ik heb een aantal dames in gedachten, die ik om uiteenlopende redenen de kracht van het collier gun. En het plezier, niet te vergeten!

Maar vandaag valt me iets anders in. Het is Red Dress Day; een dag die de Hartstichting jaarlijks houdt om aandacht te vragen voor hart- en vaatziekten bij vrouwen. Rood, de kleur van de gelukspepers, én de kleur van het kloppend hart van je gezondheid… een boeiende overeenkomst.

Mijn moeder overleed lang geleden aan een bijzondere vaatziekte. Mijn geluk werd gekleurd door haar gezondheid, en later haar gemis. Inmiddels is zij, met alle ervaringen die daaraan vast zitten, voor mij een bron van kracht en inspiratie, onder andere in mijn werk met afscheid en gemis.

Misschien ken jij iemand, die extra geluk kan gebruiken om haar hart gezond te houden. Of weet je iemand, die haar verhaal graag verder vertelt, om anderen te steunen. Of wil je laten weten, wie jóu inspireert, je hart raakt, door hoe zij omgaat met haar hart- en vaatziekte… of… wie ken jij, die het rode pepercollier ontvangen mag, om zo een hart onder de riem te zijn?

Laat het me weten via Twitter @DagmaraSch of e-mail: [email protected]  of via deze blog of de facebookpagina van de rodepepercollier..

Vandaag draag ik mijn rode pepers zelf, met blijdschap om de verbondenheid die zij bracht!

[rodepepercollier]

Troost en kracht

En toen was ik bij Debby Hol, die prachtige dochter van Jeanne. Jeanne schreef het indrukwekkende verhaal met gedicht, nu 2 maanden geleden. Over haar naderende einde en hoe ze haar dochter iets wilde geven. Zoals ze zelf zei: ‘ Ik wil haar deze ketting geven als troost en kracht op de nieuwe wegen die zij gaat inslaan en waarin ze net als haar moeder het gaat redden in deze wereld met al de mooie mensen die ze nu al om zich heen heeft verzameld.’

Debby ontving mij op de 65e verjaardag van haar moeder. Ook omdat Jeanne haar via mij ook nog eens wilde laten weten hoe trots ze op haar dochter is. Mooi om van moeder naar dochter te gaan en te voelen hoe sterk die band is. Het is ook bijzonder om van dichtbij mee te maken hoe het zoeken is naar een evenwicht als je het nieuws krijgt dat je moeder niet lang meer te leven heeft. Dat je misschien wel het liefste de hele tijd aan haar zijde wil zijn maar dat je jezelf niet moet vergeten. 

Mijn thuis was de afgelopen tijd in Utrecht, bij Debby, haar vriendin Marijke en hun poes Muis. Een gezellige bedoeling, want ze wonen in een centraal wonen concept met een eigen woonheid. ‘Dat wil zeggen dat we veel contact met de buren hebben’, aldus Debby..Ze kiezen zelfs hun eigen buren uit. Een mooi concept als je het mij vraagt.

Ik ben niet mee geweest naar haar werk maar ik weet dat Debby in het basisonderwijs werkt, als leerkracht van de bovenbouw. Met kinderen werken is wat ze het liefste doet. Hiervoor was dat in de jeugdhulpverlening als groepsleidster. Ze vertelde me het volgende over waarom ze het doet: ‘Het oprechte contact, het een bijdrage kunnen leveren aan de ontwikkeling, het veelzijdige van de baan; ik doe het werk graag!’.

Samen met haar lief wil Debby ooit een Volkswagenbusje kopen, om dan voor langere tijd weg te gaan. Dat is wat ze graag doet, reizen, maar vooral buiten in de natuur zijn. Om te wandelen, kamperen, fietsen en hardlopen. En met vrienden en familie op stap zijn. Of naar het theater of een filmhuis. Afgelopen maand is ze op vakantie geweest en ze heeft mij niet meegenomen maar wel een goud kettinkje met een christoffeltje (reisbeschermer) die ze ook van Jeanne heeft gehad. Voor het steunende gevoel en het gevoel dat ze bij haar was. Ik heb mijn collega nog wel even ingefluisterd dat hij ook vooral mijn troost en kracht mee moest nemen. Zou het gelukt zijn?

Omdat rode pepers geluksbrengers zijn, vroeg ik me af of ik Debby ook geluk heb gebracht:’ Nee. Het heeft me wel een heel leuk nieuw contact opgeleverd met Talke, Claudette en Ilja!’. Ik zal het doorgeven Debby ;-)

Soms vind ik het jammer dat ik maar zo’n korte tijd bij iemand ben maar als ik dan weer bij mijn volgende eigenaresse ben, weet ik ook weer waarom het zo mooi is dat ik wordt doorgegeven. Debby keek er ook naar uit en vond het heel waardevol om na te denken over aan wie ze mij wilde schenken. Dat heeft ze heel bewust gedaan door stil te staan bij haar vrienden en vriendinnen, de kwaliteiten die ze bezitten en de gebeurtenissen in hun leven. Ik ben heel benieuwd!

[rodepepercollier]

Jeanne in (de) beweging

Henny de Jong ken ik al sinds de jaren 80. Ik was een van de leden van het Kremlin in de beweging van bijstandsvrouwen. Een belangrijke periode in mijn leven waarin ik ontdekte dat ik veel meer kwaliteiten had dan alleen maar die van moeder en huisvrouw zijn. Ik ging als alleenstaand ouder en drie kids 9, 6 en 3 maanden oud studeren en zette samen met Henny het Landelijk Steunpunt Vrouwen in de bijstand op. Na 10 jaar studie werd ik een collega van Henny binnen het oecemenisch werk. Ik werkte als projectcoordinator hier samen met de oecuemenische vrouwenbeweging binnen de Raad van kerken op het snijvlak van kerk,politiek, vakbond en samenleving voorverbetering van de maatschappelijke positie van armgemaakte vrouwen. Voor o.a. dit werk heb ik in 2008 een koninklijke onderscheiding Ridder in de orde van Oranje Nassau ontvangen. Onze vriendschap bestaat nog steeds en ik vond het een eer dat Henny mij de ketting gaf. Op dat moment was ik net voor onze onderzoek in het ziekenhuis en twee dagen nadat ik de ketting had gekregen kreeg ik te horen dat de kanker die 7 jaren geleden genezen was terug was. Deze keer met een hele slechte prognose en een levensduur van een half jaar. Ik heb het volgend gedicht hierover geschreven

Zoektocht

  En dan opeens kantelt alles

Ben ik alle houvast kwijt

Kom ik terecht in het labyrint van verlammende angst

en de diepere lagen in mijn leven

  Zoek naar nieuw houvast

Wil geen speelbal worden van het lot

Ben op zoek naar troost, liefde, rust en acceptatie

En loskomen van de laatste knellende patronen

  Dwing mezelf tekens weer

Respectvol naar mijzelf en de ander te kijken

Zit in een rijdende trein, die voortraast

Op weg naar mijn lotsbestemming

  Mijn kostbare dagen raken gevuld

Met liefde en dankbaarheid

Voor de verbondenheid tussen mijn prachtige kinderen

En het grootste cadeau mijn zes kleinkinderen

  In hen leef ik voort, dankbaar en zoekend

naar de betekenis van het leven

naar de betekenis van mijn naderend einde.

Jeanne

25 mei 2013

  De ketting heb ik voor het eerst gedragen bij een bezoek aan de clinic clowns op 9 juni , waar ik met mijn zoon en kleinkinderen was. Een van deze kinderen Douwe (6 jaar) heeft het Down Syndroom. In een soort stilte tent ontmoette ik hier een vrouw van mijn leeftijd (64) die een jaar geleden haar man aan kanker heeft verloren. Het was een mooi gesprek van twee lotgenoten, waardoor ik even rust vond. Omdat ik ook binnen twee weken mijn huidige baan als directeur van een sociaal culturele instelling kwijt was en ik mijn werkkamer daar moest gaan opruimen heb ik als steun de ketting gedragen. Ik kreeg hierdoor de kracht om dit te kunnen opbrengen.

Ik heb dit  collier op het feest  van mijn  65e verjaardag op 15 juni 2013  doorgegeven aan een van mijn prachtige kinderen de jongste Debby (35 jaar), vernoemd naar de eerste vrouwelijke rechter in het Oude Testament (Deborah). Deze prachtige getalenteerde  dochter van mij is net bevoegd als gedragstherapeut. Ze is verschrikkelijk bedroefd over mijn naderend einde. Ik wil haar deze ketting geven als troost en kracht op de nieuwe wegen die zij gaat inslaan en waarin ze net als haar moeder het gaat redden in deze wereld met al de mooie mensen die ze nu al om zich heen heeft verzameld. 

Lieve groet,

Jeanne 

[rodepepercollier]

Wedstrijd Onverwacht Ambacht

Op facebook zagen we de oproep van het Boijmans voorbij komen….. waarbij zij voor de tentoonstelling “handmade” samen met Esty een wedstrijd hadden uitgeschreven “Onverwacht Ambacht”. Aangezien we net onze rode pepercollier producten verkochten op de Etsy site (een webwinkel van handgemaakte producten), om zo o.a. de reis van het originele collier financieel te kunnen ondersteunen, hebben we ons hiervoor ingeschreven.

De publieksprijs zou zijn voor het ontwerp die de meeste likes zou krijgen !!! Vreemd, toch zeker voor een museum, niet?  Maar aangezien het rode pepercollier gewend is doorgegeven te worden, te reizen, en geliked te worden. Gunnen wij het collier zijn kansen…….

Ons facebook netwerk is aangeschreven. De laatste week haalden we de koploper in die al geruime tijd bovenaan stond……….. Zij zagen dat en toen begon de eindsprint.......

Ons directe netwerk was bereikt, maar het indirecte netwerk groeide dankzij vrienden die het ons gunden, zij vroegen hun vrienden, en aan ons de verwondering dat er zoveel mensen aan een vraag beantwoorden zonder reden, gewoon omdat een vriend dat vraagt.…………….wat een mooi gebaar!

Het collier heeft niet gewonnen….. we gunnen de winnaar een mooie tijd in Boijmans.

  28 april 2013,

Claudette en Talke

[rodepepercollier]

Daar ben ik weer

Dag allemaal, daar ben ik weer, het rodepepercollier. De eerste maanden van dit jaar heb ik het, naast wat leuke uitstapjes om mezelf te showen, even rustig aan gedaan. Uiteindelijk kwam ik via Claudette bij Berthe van Soest terecht. Berthe van Soest heeft mij doorgegeven en de eerste maand van de lente was ik bij Henny de Jong in Hoogeveen. Omdat Ilja mij een stem gaat geven de komende tijd en er in haar leven nogal wat turbulentie was, is het interview met Henny pas op het laatste moment gebeurd. Beter laat dan nooit, zeg ik dan maar. Ik ben blij dat iemand namens mij spreekt.

Geluk

Ik was nog niet gearriveerd of ik bracht al geluk. Henny heeft een gehoorapparaat in beide oren en er was één kwijt. Zij maar zoeken zoeken zoeken....Totdat Henny bedacht dat ik geluk bracht en onderweg was, dus besloot ze te wachten en mij gelijk om te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Een uur na mijn aankomst hoorde ik haar schoondochter zeggen:’ Kijk!’ . Ja hoor, daar lag het gehoorapparaat, onder de krantenbak die tijdens het zoeken al een paar keer was opgetild.

Henny de Jong heeft mij gekregen van Berthe van Soest. Berthe had zo’n mooi verhaal over Henny verteld en ik kon niet wachten om deze vrouw te ontmoeten. Henny is 63 jaar oud, woont samen met haar man en heeft een samengesteld gezin, zoals dat heet. Zelf 2 kinderen en haar man 3 kinderen, en in totaal 6 kleinkinderen. Ze wonen allemaal ergens anders maar als ze er zijn is het een gezellige boel.

Bijzondere gelegenheden en feesten

Voor Henny was ik een maatje om mee te gaan naar bijzondere gelegenheden. Het was eerst ook nog wel even zoeken bij wat voor kleding ik dan gedragen zou kunnen worden. De conclusie was uiteindelijk in ieder geval effen. Geen knoopjes of andere dingen, die konden afleiden van mijn schoonheid...Zoals jullie inmiddels misschien weten ben ik niet erg bescheiden, dus ik zeg dat gewoon over mijzelf. Ik ben een rodepepercollier en ik ben er trots op. Henny en Ilja kwamen er in het interview dat Ilja met Henny deed wel achter dat het goed is om mij op foto’s te laten zien om de hals van een persoon of misschien met een kleur erachter, omdat ik dan beter tot mijn recht kom. Als je mij ziet in een doos of iets dergelijks is het moeilijk voor te stellen hoe ik zal staan. Ja, ik geef toe, ik heb anderen nodig om goed tot mijn recht te komen.

De eerste gelegenheid waar ik gedragen ben was een 25 jarig jubileum van een koor. Waar ze terecht kwam omdat ze met de regisseur van dit gebeuren al vaker had samengewerkt. Henny werkt al 25 jaar voor de landelijke organisatie van de Protestantse kerk Nederland. Ze heeft veel projecten gedaan rondom maatschappelijke vraagstukken en onder anderen vrijwilligers bewust gemaakt van deze vraagstukken.

De laatste 5 jaar leidt Henny voornamelijk kunst- en cultuurprojecten. Een van de grote projecten die ze heeft gedaan is ‘Het feest van Aarde & Hemel’. Tijdens dit project heeft Henny samen met anderen geprobeerd 8 vieringen op basis van de Keltische jaarfeesten vorm te geven.  Om daarmee een brug te slaan tussen de Protestantse traditie en de Keltische. Het doel was de overgangen van de seizoenen te vieren en daarmee ook de verschillende fasen in het leven van mensen. Met andere woorden: over geloven in het alledaagse leven. Het zijn uiteindelijk 7 vieringen geworden maar het was wel een succes.

Ameland en klapper

Tijdens de maand in Hoogeveen heb ik ook nog een uitstapje gehad. Een geweldig weekend op Ameland met een groep vrouwen. Ook daar heb ik geluk gebracht, of misschien in ieder geval gezorgd voor ontspanning. Deze groep vrouwen was voor het eerst met elkaar weg voor een paar dagen. En iedereen weet dat dat met vrouwen niet altijd even goed gaat. Maar dit weekend was zeer geslaagd. Daar heb ik vast een steentje aan bijgedragen.

Tot slot wil ik nog zeggen dat ik heb genoten van de tijd bij Henny. Het is ook een eer om te weten dat het voor haar al genoeg was dat ik kwam. Daarover zei zij: ‘ Toen ik hem kreeg, dacht ik meteen, wat een klapper!’ . Een groot compliment van een hele bijzondere vrouw. Dankjewel Henny, voor het mogen delen in jouw leven en voor het doorgeven aan de volgende bijzondere vrouw.

Oh ja, en vinden jullie het leuk nog iets te lezen over een ander project van Henny, kijk dan eens op www.feestvandegeest.nl

[rodepepercollier]

Weer op reis

24 april 2013 , Hoogeveen, Henny de Jong

Na een dikke maand is het rodepepercollier op weg naar weer een andere tijdelijke bezitster. Ik heb het collier naar Jeanne van den Heuvel gestuurd. Zij is zogezegd een oude strijdmakker van mij uit de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw.

Samen met haar en Martha Reining hebben wij het Landelijk Steunpunt Vrouwen in de Bijstand opgericht. Een centraal overlegpunt in Utrecht voor alle plaatselijke comitees Vrouwen in de Bijstand. Wij werden met z'n drieen het Kremlin genoemd....... Deze organisatie, zowel landelijk als plaatselijk, heeft er voor gezorgd dat bijstand en de daarmee gepaard gaande armoede van vrouwen een politiek issue werd.

Jeanne was en is een onvermoeibare strijdbare vrouw en bijzonder humoristisch. Het leven heeft haar vaak niet toegelachen, maar altijd wist zij met haar taaie kracht en humor van haar leven een prachtig leven te maken.

Ze is een heel bijzondere moeder en, inmiddels ook, grootmoeder. Begin 2000 raakten we elkaar uit het oog, maar toch niet uit het hart want in 2008 toen ze 60 werd hebben we elkaar weer ontmoet op haar verjaardagsfeest. Zo'n vijf,zes weken geleden hadden we weer eens een afspraak in Utrecht, gezellig lunchen en bijpraten over (klein)kinderen, relaties, carrières, het gepensioneerd zijn in zicht en nog veel meer.

Vlak daarna kreeg ik het rodepepercollier en ik wist meteen: na mij gaat dit collier naar Jeanne.

Vandaag hoop ik dat het haar heel veel geluk zal brengen want morgen wordt ze opgenomen in het ziekenhuis

25 april 2013,Hoogeveen,Henny de Jong

Het collier is aangekomen bij Jeanne. Ik heb haar zelf niet gesproken, maar ze had een boodschap ingesproken op de voicemail. Ze is ontzettend blij met de ketting, kwam precies op het goeie moment.

[rodepepercollier]

Bij Henny de Jong

Maandag 22 april heb ik gefotografeerd bij de nieuwe draagster van de ketting; Henny de Jong.  Talke en ik vertrokken naar Hoogeveen (De draagsters van de ketting wonen tot nu toe boven de rivieren) aangekomen bij Henny werden we hartelijk ontvangen in een heerlijk licht huis vol met afbeeldingen; beeldjes van Maria met kind, engelen, tegeltjes, schilderijen. Voor een projectleider van de protestantse kerk, zag het wat mij betreft er aardig katholiek uit!  Henny vertelde dat ze voor de protestantse kerk vooral veel projecten heeft gedaan met kunst en ook bv vieringen heeft gemaakt waarbij de aandacht werd gelegd op bv de wisseling van de seizoenen. In deze vieringen werden ook oude Keltische gebruiken en rituelen geïntegreerd. Henny is een pionier en vernieuwer binnen de kerk !! en wat ook af en toe veel stof heeft doen opwaaien. Maar volgens mij is Henny niet bang voor wat weerstand, en wordt ze daardoor nog strijdvaardiger voor haar idealen. Ook is Henny indertijd opgekomen voor vrouwen die in de bijstand zaten en hierin heeft ze daadwerkelijk qua beleidsvorming wat kunnen betekenen voor deze vrouwen!

Nu is Henny binnenkort zonder baan, en heeft ze 25 jaar voor de PKN gewerkt. maar ze zit hier niet tegenop. Zoals ook bij deze organisatie gaan er mensen uit. Wel jammer dat dan net zo'n pioniersplek gaat verdwijnen, vind ik!

Tijdens het fotograferen viel me een kabouter op die in de tuin stond, na al die Mariabeeldjes, en engelen was dit toch wat meer een heidens ding. De altijd vrolijke kabouter keek stiekem naar het Mariabeeldje wat achter hem stond. “ Dat is Arie, zei Henny, Arie is vernoemd naar mijn vader Arie. Op vakantie nemen we Arie altijd mee, als hij er niet bij is dan zouden we hem missen……..”

Na de fotosessie kregen we heerlijke zelfgemaakte kerriesoep met broodjes zodat we met een volle buik de lange terugreis konden vervolgen. De ketting gaat naar een dame in Utrecht vertelde Henny, wie en waarom gaat Henny nog met ons delen op deze blog. En Ilja, die de vrouwen interviewt over de ketting en op deze blog hierover schrijft heeft ondertussen ook gesproken met Henny.

Claudette van de Rakt.

Kabouter Arie in de tuin van Henny

[rodepepercollier]

Begin van de lente, het rode pepercollier gaat naar Henny de Jong

Het pepercollier is op 21 maart weer op reis gegaan, aan het begin van de lente.

Ik heb het collier aan Henny de Jong gegeven. Henny de Jong is een groot inspirator. Ze bindt mensen samen, haalt hun talenten naar voren en laat ze stralen. Zij leidde het project 'Feest van Aarde en Hemel' van de Protestantse Kerk, waar ik aan meewerkte. Met vijf vrouwen maakten we  vieringen waarin we de overgangen van de seizoenen een plaats gaven. Leidraad was het wiel van het jaar, de 8 paganistische jaarfeesten. De vieringen bedachten we aan haar keukentafel. Henny aan het hoofd, soep als we klaar waren. Zakelijk en met aandacht voor hoe het met ons ging. Keer op keer werden we creatief aan die tafel. Trokken we lijnen naar theologie en kerkelijke tradities, verbonden we onze levens met de natuur en met de verhalen uit de bijbel. We zijn allemaal gegroeid: als persoon en in onze spiritualiteit.

  Op een keer vertelde Henny dat ze  ooit met vriendinnen in België kampeerde. Daar was een bron in de buurt waarover verteld werd dat het water vruchtbaarheid gaf. Henny en haar vriendinnen gingen wat lacherig over hekken en langs koeien op weg naar die bron. Lacherig, maar iedereen ging mee met een leeg flesje. 

  Voor Henny het rode pepercollier en al het geluk dat daarbij hoort!

  Berthe van Soest

[rodepepercollier]

Een avontuur met een rode peper halfedelsteentje

Vijf mooie stenen pepertjes vielen in mijn brievenbus, echt in de vorm van een rood pepertje en met een oogje voor een ketting of veiligheidsspeld. Ik had ze besteld in de Reizende Rode Pepercollier Shop op Etsy, omdat ik ze leuk vond en om de reis van het rode pepercollier te steunen. Meteen heb ik er één met een veiligheidsspeld binnen in mijn handtas gespeld. Want volgens de verhalen brengt rode peper geluk en mijn handtas gaat overal met me mee. 

Vlak daarna stap ik op de fiets om boodschappen te doen. Het is één van de eerste keren dat ik weer fiets na de breuk van mijn heup. Omdat de opstap zo hoog is en mijn tas zo groot, stop ik op de terugweg mijn handtas in de fietszijtas.

  De volgende dag, vroeg in de middag, moet mijn dochter in het centrum van de stad zijn. Ze leent mijn fiets, hij is te hoog, maar de hare is bij de fietsenmaker.

  En dan wil ik naar Breda. Met de trein. Om vier uur heb ik een afspraak. Ik pak mijn jas en wil mijn handtas pakken, maar die is nergens. Ja, wel ergens. Hij zat in mijn fietstas. Nooit stop ik mijn handtas in een fietszijtas. Nooit leent mijn dochter mijn te hoge fiets. 

  Ik start een wilde zoektocht naar fiets en dochter, die haar telefoon niet opneemt en ik denk: “Rode peper brengt ongeluk!”

  Dan zie ik mijn fiets staan. Hij staat pal naast de ingang van een parkeergarage. Alsmaar lopen er mensen langs mijn fiets. Van ver kan ik het al zien. Uit de fietszijtas steekt een groot stuk van het hengsel van mijn handtas. Maar de tas is er nog. De rode peper brengt geluk.