Links van mij staat een post-metalband, denk Amen Ra van de Aldi. 3 soorten gekleurde vinyl van dezelfde plaat, 5 t-shirt designs, 1 longsleeve, 2 hoodies en 1 cd. Professioneel uitziende prijslijst, wit bakje om met kaart te kunnen betalen, 2 verkopers met heuptasjes. Rechts van mij een singersongwriter die ik vorig jaar nog zag onder een afdak op een koer in Gent en die het nu aan het maken is. 1 lp in de blakende zon, 2 cassettes, 3 t-shirt designs, 2 hoodies en een cd. Mooi geplastificeerde prijslijst. Een muur van plastic bakken vol merch staat achter me. De roadmanager legt tegen de verkoopsters uit wat waarin zit. “Deze hoodies zijn fout gedrukt, die mag je absoluut niet verkopen!”, waarom ze die zware bak dan over het festivalterrein hebben gesleurd is niet helemaal duidelijk. Ik heb 2 singles, gratis stickers en een snel handgeschreven prijslijst op een papiertje dat ik op het terrein gevonden heb. Straks komt er nog een bevriende band met hun valies en een bak met merch. Hun prijslijst is ook handgeschreven maar wel op een stuk stevig karton. Betalen kan cash of met Payconiq als dat werkt. Daar komt mijn eerste klant, denk ik, “Hebben jullie ook petjes?”, “Nee sorry, geen petjes.”. De set van de post-metal band is voorbij en de merchstand wordt belaagd door een 30-tal nerds. Ze bekijken me smalend terwijl ze veel te duur slecht klinkend gekleurd plastic en xxl hoodies kopen. “Verkopen jullie ook petjes?”, “Nee geen petjes sorry.”. Een boomer benadert de singersongwriter verkoopster, “Is dat gekleurd vinyl?”, “Geen idee mijnheer, sorry.”, “Als het gekleurd vinyl is koop ik hem hoor.”, “Ik weet het echt niet mijnheer.”, “Zou je hem kunnen open maken om te kijken?”, “Dat zijn mijn spullen eigenlijk niet mijnheer, dat mag ik echt niet doen, sorry.”, “Ok dan koop ik hem niet.”, “Geen probleem mijnheer.”. “Mag ik deze t-shirt in large eens passen?”, vraagt een dronken man die al een paar keer is langs geweest toen er niemand stond. “Ja hoor mijnheer.”. Het t-shirt past. “Ja, ik koop hem.”, “Dat is dan 15€ mijnheer.”. hij houdt het meteen aan, “Heb je ook petjes?”,... Daar zijn mijn vrienden, ze hebben 3 t-shirts, 1 7”, 1 cassette, gratis stickers en 1 cd. De heel vriendelijke vrouw die verantwoordelijk is voor de merchstand helpt me alles uitstallen. Ze heeft graag dat dezelfde kapstokken gebruikt worden om de t-shirts op te hangen en dat het er overzichtelijk uit ziet. Ik kan haar geen ongelijk geven. Merchstands zijn vaak een zootje. “Hebben jullie ook petjes?”. De dronken man komt terug. “Mag ik toch een medium?”, “Nee dat kan niet meer mijnheer, ik zie dat je er al op gemorst hebt.”, “Ah ja, dan niet, ok.”. Mijn vrienden hun set is voorbij. 10 mensen staan aan te schuiven aan mijn stand als ik terug kom van het concert. Ze zouden beter post-metal gaan spelen. Ik verkoop 2 7″’s, 3 cassettes, 1 cd en een paar t-shirts. “Hebben jullie ook petjes?”. De band komt me uit mijn lijden verlossen. Ik raad hun aan om petjes te laten maken.
