Derin bir hissizlik ve kocaman bir boşluk. Öfkem kime ? Canımı sıkan kim, ne... büyüyen bilinmezlik ve dolup taşımayı bekleyen birikmişlik. Şimdilerde kalemi kağıda dokunduramayacak kadar yorgunum ama istesem kağıt kaleme aşık olurdu ve gitme diye yalvarırdı. Artık bir şey isteyip beklemeyecek kadar ruhsuz ve sıbırsızım her şey bir an önce olsun ve bitsin ya da günlerimle saatlerim gerçek değerine bir nebze dahi olsa ulaşsın...









