szczerze to ja juz nie wiem komu mam to powiedziec wiec napisze to tutajxd
przez dwa lata moja byla dziewczyna udawala kazdego wieczoru ze zrobi sovie krzywde, mowila ze juz nie daje rady i inne takie dosyc mocno powazne rzeczy.
w tamtym momencie nie dawala mi wspaeciw zadneto, oczekujac, ze to ja bede ta osoba ktora daje non stop wsparcie.
teraz jestem w zwiazku s inna dziewczyna ktora w porownaniu do mojej bylej jest aniolem, kocham ja najmocniej na swiecie ale wiem, ze tez ma swoje prbolemy.
i ona juz nie probuje mnie zmusic do martwienia sie, jej problemy sa realne i nie wymyslone jak mojej bylej kiedys.
i mimo, ze ona mowi mi ze wszystko jest w porzadku w ten chwili, nie wierze jej.
nie wierze jej; bo wiem ze ed ktkre miala nie zniknie w jednej chwili.
nie wierze jej, bo relacje dla bliskich na ig z odczuwaniem komfortu ae wlasnym cierpieniu, o czuciu sie najlepiej bsz jedzenia itp nie sa dowodem na dobre smaopoczucie.
nie wierze jej; bo wiem, ze nie probowala nawet terapii i ze to wszystko ot tak nie zniknie, nie wyzdrowieje ani nic.
nie wierze jej; bo wiem ze nadal je za malo na to ile powinna.
nie wierze jej; bo jej notatki na ig mowia mi cos innego.
i w tym wszystkim sa tez moi inni przyjaciele; ktorzy mi sue wyzalaja i tylko od tego jestem (pisza tylko gdy potrzebuja sie wygadac i ze ja jestem rzeoomo kims komu moga zaufac), moja najlepsza przyjaciolka w moim najgorszym momencie mi powoedziala ze mam sie ogarnac bo inaczej na pewno sobie nie poradze, ktora ogladala reposty swojego przyszlego niedoszlego i mowila mi jak sie o niego martwi (kiedy on kiedys ja wyzywal, ponizal i zadawal sie z chlopakami ktorzy robili to samo) nigdy nawet nei sprawdzajac co sie ze mna dzieje, nie pytajac czy jest ok, ale nadal nazywajac sie „moja najlepsza przyjaciolka”
nie mam dobrej relacji z rodzixami; z tata, choc jest kochany, nie mam kontaktu, a mama mam wrazneie ze nienawidzu mnie bardziej niz ja siebie; zachowuje sie okropnie dwubiegunowo, ciagle zmienia swoje nastroje, krzyczy, wyzywa mnie, a potem nagle zachowuje sie jak najlepsza matka na swiecie (nie w sensie ze jest mila, tylko oczekuje ze ja bede ja tak traktowac)
ja po prostu nie mam juz sily, tyle ludzi dookola i nikt kto by szczerze mnie kiedykolwiek wysluchal czy probowal pomoc
jedyna osoba ktora probowala to byla pedagog w podstawowce; na krotki czas skonczylo sie samookaleczanie u mnie, potem mama byla zla ze w ogole probowala mi pomoc i znowu sie zaczelo, pedagog zaciazyla i odeszla ze szkoly xd
psycholog ktory tez chcial mi pomoc odeslal mnie do innego psycholofa ktory odeslal nnie do jeszcze innego psychologa, moja matka uznala ze nie ma sily i juz mi nie pomoze bo nie
dlaczego ja nie moge miec spokoju? dlaczego teraz nikt mi nie odpisuje kiedy dzieje sie u nich cos nie tak, przerywajac nagle konwersacje? czy stalo sie cos gorszego? czy sa na mnie zli? czy to moja wina?
wczensiej gdy mija dziewczyna zaczlea mi wmawiac ze jest ok, ze nie potrzebuje tego itp tak okropnie sie rozplakaldm, prawie wyrywajac sobie wlosy z glowy, to jest kurwa okropne
