sadesessiz

uzaksen deviantart flickr

[sadesessiz]

.durmalarda köşe kapmaca.

her güne bir kuytuda uzanıp göğe bakıyorum, rüzgarı dinliyorum, soğuğu hissediyor biraz irkiliyorum. istemsizce okumaya kaptırıp, sonra kalem-kağıda sarılıyorum. sonra biraz uzanıyorum, yine bir dolu düşünce akıp geçiyor. 

nerdeyim, nerelerde geziniyor duran bedenimin durmayan motoru zihnim? bugün günlerden ne, kimler nerede ne yapıyor, şehre gelince neler bekliyor beni düşünmeden daha çok susarak, mikro diyalog ve iletişimden kavramlar yükseliyor. 

dahil olduğum, bıraktığım, yeni içine daldığım ya da çekinik kalıp kenardan izlediğim her oluşum /grup ile iletişimi masaya yatırdı bugün ayyaş şair. ceplerinde birikmiş ufak taşlar, dal parçaları, kağıtlara alınmış kopuk notlar serildi masaya. bir şey dahil olmak derken ne kadar içselleştirdiğim, yanımda, yağmur olan ile taşıdığımı ve var olan akışı sürdürmek, varsa bir şey benden çıkacak onu ortaya koymakla yetinmeyi seçtiğimi gördüm. 

dahil isen oyuna, kurallara uyar ve nazikçe katılırsın. fazla söze gerek yoktur zaten, oyun biter başka biri başlar ve kendinden katacağını dayatmadan koyarsın masaya, masa büyük ve dinleyici, alacağını alır içine. dahil olmak ve dahil etmek yumuşak bi dokuya sahip. dahil eden değil davet eden vardır, dahil olmayı sen seçersin. 

müdahil olursun bazen hızlı bir girişle bir oyuna, biraz gözlersin ortamı ve sunarsın önerini. içerde olmayı seçtiğinde dahilsindir zaten. dışardan bir iç göz gibi, müdahil olur dahiliyete vardırırsın eğer oyuna katılırsan.

müdahale ettiğinde dışardan bir eleştirmen gibi turuncu şeffaf içkin bi yanda, puron ağzında bi halde ya da belki paldır küldür girip öneriler, düzeltmeler yapansındır. içinde bulunmadığın halde hafif bir yetkin ve bilirim ben halinin kokusu alınır. dahil olanlar bunu anlar, çok da ses çıkarmazlar. oyun devam eder. 

hayatta dahil olduğum her ne varsa / vardı ise ara ara “müdahale”ci benle karşılaşırım. karşı taraftan o müdahale’yi hissedersem de susup kalırım. içimde konuşma devam ede dursun, kapı eşiğindeki söylencelere kulak verir içerdekinin duymasına, sindirmesine izin veririm. 

bana giren çıkan yok, zihnimin akışı bu yolda, nerde dursam bir şeyler gelecek belli ki. duraksamalar kapalı, kuytu köşeleri görmemi sağlarken toz topak ne varsa açığa çıktı. boğazıma oturmadan bırakıverdim buracığa.

[sadesessiz]

.güven.

kendimi sınırlarda oynarken, bazen aşağısının uçurum olduğunu fark ederek geriye çekilirken buluyorum. bazen de oyun o kadar aklımı alıyor ki hassas dengelere bağlı olduğumu fark etmiyorum bile. öte yandan da bu “tehlikeli” alanda olduğum bilinciyle aşırı temkinli davranıyorum. 

azı da çoğu da dengeye gelme çabasının iki ucu. şimdi diyorum ki kalkıp gideyim. arka planda açık kalan sekmelerde zihnin binbir türlü “kaygı”sı hemen de harekete geçirtmiyor. ya “beklediğim” gibi olmaz, “hata” yapar, “yanılırsam”. hepsi oyuna dahil. 

birileriyle birlikte yapmak hali de ayrı bir çetrefilli. kafalarımız başka çalışıyor, fikirler havalarda uçuyor, bir duralım diyorum. kendimi dinlemeden önce diyorum ki “sen bi anlat”. çok rahatlatıyor dinlemek beni, sonra diğer, öteki ve beriki de anlatıyor halini. sıra bana geldiğinde “net” ifadeyi arıyorum, ha gayret bi döküyorum eteğimdeki taş-toprak-tohum ne varsa. 

hadi yapalım demeye kalmadan kendimi içinde bulduğum ne varsa “dahil” hissetmek konusunda kendi marazlarımı görmeye yeni başladım. biraz daha kendimi bilmek, kendime güvenmek ve sesimi çıkarabilmek yolda öğrenmekte olduklarım. ben nelerden cazırdıyorsam bazı bazı ben de benzer şeylerle cazırdatabiliyormuşum insanları. dön dolaş yolun vardığı yer birlikte yaptıklarımda da kendim olabilmek ve onu ortaya koymak. güven denen büyük çatının altına önce kendimde olanla barış ilanı sonra da çevremle olan giriyor. kucaklanmak için kollarımı açmam gerek. basit bir denklem. dahil olmak için itişmek, inatlaşmaktansa kararlı ve samimi bir adım atmak yeterli. 

güvende hissedebilmek baya büyük bir ayrıcalık hem de çok olağan bir şey. açık olmak, kırılabilir olmak ve bunu kabul etmek, güçlü yanlarını hatırlamak ve harekete geçmek bir kaç kilit nokta kendimde bulduğum. destek istemek, hayır demek, öncelikleri belirleyip fazlalıkları bırakamak da bundan sonrası için kendime düştüğüm notlar. dahil olduğum, kurduğum, bozduğum tüm çemberlerde güveni kendimle ve çevremle birlikte yaratabilmenin, yaymanın tadını çıkararak bir arada büyümek niyetini bırakıyorum şuracığa. 

[sadesessiz]

hatalardan öğrenmek(gibi bi şey).1

“burda sanki yazım hatası var?”

“....”

sessizlikle cevap vermek bi yoldu benim için. o kadar geniş bi cevaptı ki “pasif-agresif” diyebilirsiniz bana gönül rahatlığıyla. 

inen çıkan moraller, enerjiler, duygusal haller derken hava da soğudu, bedensel fonksiyonlarda bir yavaşlama ihtiyacı var. enerji harcamama değmeyeceğini düşünüyorsam “teşekkürler, almayayım” cevabını yapıştırmaktan çekinmediğim, yanlış anlaşılır mıyım kaygısının ipini gökyüzüne saldığım zamanlar. ooh yan-gel-yat vegan kebap. 

mikemmel olmazsa yazmadığım, paylaşmadığım, anlatmadığım dönemlerden içinden geldiği gibi (belli bi çerçevesi var tabi, şiddetsizlik-dürüstlük filan) döküverdiğim zamanlara akıyorum. kendimi “hata” yaparsamlarla tutuverdiğim, gerdiğim, hatta yersiz hedefsiz öfkelerle başbaşa bulduğumdan beridir saldım ipleri ki kaygı balonları özgürleşsin. Goenka da hep diyor, herkes özgürleşsin. Umut fakirin ekmeği (glutensiz ya da atalık tohum buğdaylarından) deyip de kaygılardan özgürleşmek isterken haydeee, “valla yanlış yazmışım” farkındalığı yaşıyor ve sinirleniyorum. kimsenin bu hatadan ölmeyeceğini bilsem de birilerinin kalbi kırılır belki, birileri de çok eğlenir hem diyip de koyvermeye dair bir şeyler geveliyorum. 

çocukluğumdan beridir “hata” yapmak “başarısız” olmak bir tabu gibi büyüdüm. kimsenin üstüne yüklemiyorum bunu, kendi yarattığım, kendimce özendiğim bir kalıptı hatasız, mükemmel ve başarılı olmak. oysa ki vallaha da hata yaptıkça öğrenmek diye bir şey var. bir de ben fark edip orda işlemeyen şeyi görüyorum evet bir de bunun dış çemberi varmış meğer. “hata” yapamamanın bir ucu da “kontrol” edilme baskısına dayanıyormuş bende. o baskı da kendi eserim, herkes rahat olsun. gözetilmek ve “cık cık cık” eleştirilmek hissi, al o da benim eserim. oysa ne büyük rahatlık, benim gözümden kaçabilenleri başka bir göz görebilir ve dürtebilirmiş. kendi hatamı görüp, eylemlerimde geri sarıp nerde sıkışan, atlanan, dikkatten kaçan var bi bakmak, yavaşlamak, geri çekilmek mühim. bunu çevrende gözlemleyen birileri varsa hele, onlar da büyük destekmiş. yaptığımı gözden kaçırma hakkım, bunları görenlerin söyleme hakkı var, çok güzel ki o destek çemberi, gözetenlerimiz çok. 

bir metin hatasından yine nerelere geldik hele bak sen.

[sadesessiz]

.sınırlar.sinirler.

.çocukluktan itibaren öğrendiğim(?) bir kavramdı sınırlar. coğrafya dersi, tarih dersi derken insanların ülkelerin sınırlarıyla birbirinden ayrıldığını ve hatta bunun için bin türlü savaş ve şiddetler gördüğünü öğrendim. anlayamadım, insan-hayvan-bitki nasıl bir sınırla ayrılabilirdi ki. sen doğuda kal ben batıda diye duvar çekilebilir mi gerçekten? 

doğanın koyduğu sınırlar vardı bir de, su bir sınırdı ama öyle kalemle çizilmiş gibi değildi. suya dokunabilir ve öte tarafına geçebilirsin. ağaçlar da, yükseltiler, vadiler de öyle, doku değişimini anlayabiliyordum doğadaki sınırlardan. 

yıllar geçtikçe bir de insan ilişkileri karmaşıklaştı, sınırlar belirginleşti ya da silikleşti. kimisi çok yakın, kimisi içerde, kimisi çok dışarda ve uzak. sınır tanımayanlar var bir de elbet, nerde duracağını bilemeyenler. “alan” ihtiyacıyla kendimde de gördüm o duvarları ören içerdeki sınır-seviciyi. an geliyor hiçbir sınır kalmıyor ve ben de kendime yer açmaya çalışıyordum. ilişkilerde sınırları belirlemek ve tanımlamak en zor ve görünmez olan. kolaysa anlat bunu kırıp dökmeden. 

bedenle çalıştıkça geldi fiziksel sınırlar. ötesine geçilebilir, değişebilir olduğunu gözlemlemeye başladım ve oynamaya başladım. zorladıkça iflah olmuyor, sınırları gördükçe ve sevdikçe yumuşuyordu. 

hepsinin üstünde varolmanın özünde de böyle değişen, dönüşen, yer açan sınırlar varmış meğer. kendimi gözlemlemektendir belki bu oynak sınırları fark etmek. peki bir şeylerin ötesine geçip kendi sınırlarımı (fiziksel, duygusal ve enerjisel) zorlayıp da cepten yemeye başladıysam ne olacak? Sınırlar dönüşüyor sinir haline. yapabileceklerim ve potansiyel olarak içerde barındırdıklarım şu anki sınırlarımın ötesine gitmeye geçince o iflah olmazlıkla toss yere çakılıyorum. ahanda orda sinirleniyorum üstüm başım toz-toprak yara-bere. 

Nerde dur diyeceğimi, yumuşak bir “hayır” ile gülümseyeceğimi bilsem de bazen sınırlarımı zorlamam gerektiğinde olan tek şey sinirlenmek ve aslen kendime zarar vermeye başlamak. tıpkı tarih kitaplarında anlatılan savaşlar gibi. içerdeki savaş ve şiddetin dozu artıyor o esneyen ve dönüşen sınırlar kapasitesinin ötesine itildikçe. 

ne kağıt üzerine çizilmiş ülke sınırları, ne de hiyerarşik olarak insan ilişkilerindeki sınırlar değil inandığım ve tanıdığım. aşağı yukarı bildiğim kendi sınırlarım ve bunların içinde açabildiğim alanlar ve üzerine çalışmakta olduklarım. bir de doğanın sınırları var ki anladığım ve tanımaya çalıştığım, artık bize yokuş aşağı gidiş halinde gösteriyor “sınırları” aşınca neler olabileceğini. 

[sadesessiz]

bir masal oyunundan çıkanlar.

Buz krallığının genç prensi. Buz mavisi saçları ve siyah gözleri, yumuşacık bir sesi ve güçlü bir bedeni var. O kadar narin hareket ediyor ki hissedilmiyor yürüdüğü, bir mekana girdiği ya da çıktığı. Uzun parmaklarıyla dokunmayı seven pek konuşmayan buz prensi genel bilinmez dillerde şarkılar söylüyor. Gözleri parlıyor şarkılar söylediğinde. Eğer ki ateş sönmüşse gözlerinde sesi kesiliyor. Renkli kıyafetler en sevdiği, her rengi taşıyor üzerinde. 

Buz krallığının gösterişsiz ufak buz sarayında yaşıyor prensimiz. Küçük igloolar misali odaları var sarayının. Gösterişsiz ve kırmızı tonlarda boyalı duvarları var odasının. Dar ve renkli koridorlardan oluşan sarayın en sonundaki en aydınlık oda prensinki. 

Sarayın etrafından sular akıyor, kışları donan yazın gürüldeyen. Kocaman ağaçlarla devasa bir orman sarmalıyor etrafını. Ufak igloo odalarıyla beyaz-kızıl ışıldayan saray ormanın içinde nerdeyse görünmüyor. Suyun etrafınıki orman sonsuzluğa açılan bahçesi gibi sarayın. Göğe uzanan ormandaki ağaçlardan sarkan sarmaşıklar sarayın göklere uzanan çatısı. 

Buz krallığının mavi saçlı prensi kırmızı tonlarla dolu odasında her gün batımında resim yapıyor. Güneş onu terk ederken o da güne resim yaparak veda ediyor. Odası resim eşyalarıyla dolu. Tuval kullanmıyor buz prensi, duvarlara astığı büyüklü küçüklü kağıtlara, yere serip üzerinde dolaşıp elleriyle boyadığı kumaşlara resim yapıyor. Resimlerini bir süre odasında tutuyor, sonra kimisini koridorlara asıyor, yerlere seriyor, sarayın içinde dolaştırıyor. O kadar titiz ki prens resim yaparken asla ortalığa boya saçmıyor. Bazen küçük resimlerini hediye olsun diye ayırıyor ve saklıyor çekmecelere. 

Fazla konuşmayan, şarkı söyleyen buzlar prensi bir sabah uyandığında şakıyan kuşlara eşlik etmek isterken  sesinin çıkmadığını fark ediyor. Panikle sarayın etrafını saran suyun başına koşuyor. Eğilip buz gibi suya dokunuyor, ağzına alıp çalkalıyor. Nefes alamamak gibi bir hal şarkı söyleyememek. Sesi hala çıkmıyor. Suyu avuç avuç içmeye başlıyor, soğuktan gözleri soluyor, beti benzi atıyor, bembeyaz kesiliyor ama hala sesi yok. Suyu arkasında bırakıp sarayı kuşatan ormana koşuyor. Dev ağaçların arasında geçerken, kuşların ötüşünü duydukça daha da hızlanıyor. Sesler ve ağaçlarla kuşatılmış halde koşarken ağzını kocaman açıyor, haykırıyor sanki ama tek ses ormanın sesi ve prensten tek bir ses çıkmıyor. 

Ormanda koşmaktan bitap düşen buz prensi bir ağacın dibine çöküyor. Nefesleri, kalp atışları çok hızlanmış. Soğuk elleriyle yüzünü örtüyor, gözyaşları akıyor, hıçkırarak ağlarken hala sesi çıkmıyor. Dev ağaçların arasından salınan sarmaşıklar kıpırdanıyor, çatırdamaya başlıyor dallar. Sarmaşıkla kaplı minik bir insan iniyor gökyüzünden aşağıya. Prens indiriyor ellerini, ıslak, bembeyaz ve donuk ifadesiyle bir bakıyor ki ne görsün. Sarmaşık insan parlayan ateş gözlerle bakıyor sönük gözlerine prensin. “Buz prensi, neden burdasın?” diye soruyor. Konuşamayan ve zaten hep şarkılar söyleyen prensin kara gözleri ateş gözleriyle buluşuyor. Bakışlan minik sarmaşık insan ve prens bir süre öylece kalıyor. Sarmaşık insan ormanın gizli falcısı ve anlıyor durumu bu bakışma ile. Sarmaşık dallarından birini uzatıyor prense. Güçlü ve narin elleriyle kavrıyor sarmaşığı mavi saçlı buz prensi ve falcı ile birlikte yükseliyorlar ormanın çatısına. Yukarda ağaçların üzerine seyahatleri başlıyor. Binbir çeşit yaprak, böcek, meyve ve kuşa rastlıyorlar yol üstünde. Bir anda duruyor sarmaşık falcı ve bırakıyor kendini aşağıya. Prens de çaresizlikle takip ediyor ateş gözlü sarmaşık falcıyı. Bir ağacın dalına konuyorlar hafiflikle. O kadar parlak ki dalları ağacın dalları, gözleri kamaşıyor prensin. Falcı bakıyor gözlerine buz prensinin. “Kendi ışığını ve hazineni paylaşmak istemez misin herkesle, tıpkı bu ağacın altınlarını bütün ormanla paylaştığı gibi?”. 

Prens anlıyor ki sarayın içinde, odasında, ormanın içine sakladığı resimleri, yaratıclıığı buluşmalı ve ulaşmalı dünyaya. Şarkısını söyleyerek, parlayan gözleriyle iniyor süzülürcesine ağaçtan. 

[sadesessiz]

içerde ne olduğuna bakakaldığım günler geçirdim. sessiz ve hareketli. 

sözcükler çok anlamsızdı, kağıtlara döküldü. defteri bir kenara bırakıp kendimi kumların üzerinde, denizin içinde, bazen de dans platformunda buldum. 

hayatın ta kendisi, iletişimin en derinden, maskesiz, olduğu haliyle ifade edildiği yerdi sessiz kıyı. 

hayatımda büyük kararlar, bırakma hallerinden geçerken her şey “çoktu” ve bir mola, duraksama, en çok da kendimle kalma ihtiyacım vardı. çokluklar büyüyüp üzerime çökerken öfkeler, tepkisellikler, parlayıp sönmeler derken bir düğmeye basıp kapatamıyordum. 

uzun ve maceralı bir yolculuk sonunda “hiçliğin ortasında” hissiyle dolu bir coğrafyada siyah bir kumsal kıyısında geçen sessiz 1 haftanın özeti kendi suretlerimle karşılaşma oldu. nelerin içerdeki nehirleri azdırdığı, nelerle uğraşıp da yorulduğumu, nelere anlık tepkiler kustuğumu görmek için bir kapı açtı. 

bedenimle temas kurduğum her an, tanıştığım her yeni beden ve benlik ile nasıl iletişim kurduğumu izlemek korku, sevgi, çekingenlik, çocuksuluk, sabırsızlık gibi bi dolu isim verebildiğimiz duygu ve hali o anda görmem ve sadece fark etmem için müthiş bir alan açtı. gördüğüm hiçbir şey mühim bir şey değildi, sadece vardı o an ve yoktu öteki an. muzip bi gülümsemeyle izledim olanları. kendi içimdeki kopuk film karelerine müdahalesizce sadece bakmanın verdiği bir gevşeklik geldi. her şey oldu ve bitti. isimlendirmeye gerek olmayan hallerle yüzüp duruyordum sadece. şimdi yazarken, satırları dizip dizip bazen silerken ve sadece bakıyordum olana. 

bütün bunların üzerine yazdığım sayısız hikaye, anı ve durum bildirmeleri bi yana, bıraktığım her bir parça ile daha hafiflemiş ve şaşkın geziyorum şimdi. merak ve yeniye adım atma haliyle yürüyorum, hala daha sessiz ve yalnız. kendimle dans etmeyi özlemişim. 

[sadesessiz]

.eşik.

bi kritik eşik kavramı vardı 2000lerin sonunda duyduğum, hatta galiba Ömer Madra’ydı bizim okula gelip anlatan bu mevzuyu. doğanın sınırlarını zorladığımız hatta o “kritik eşik”i aşmış olduğumuzun farkına vardığım yıllardı ve “ulan tasarımla, akıllıca planlama taktikleri ile bir şeyler yapılıır sanki” diye içimden geçirirken baktım olmayacak. bıraktım dünyayı kendi haline, önce bunu minik minik kendim denemeliyim dedim. hayatta denemek üzere kafa yorup, kitaplar devirip, pratik etmek için bütün koşulları zorladığım bir mesele oldu “kendine yetmek” ve “az tüketmek ve dönüştürmek”. gel zaman git zaman nerde olursam olayım temiz gıda, kompost yapmak, sağlıklı içecekler, kendin-yapcılık, yogoculuk danışma masası oldum. 

velhasıl olan oldu ve ben de bi kritik eşiğe ulaştım. sonsuz paylaşabilirdim, az-çok bildiklerimi. yıllarca emek sarf edip de biriktirdiklerimi yaydım tezgaha oturdum yere bakıyorum etrafa. garip bir açlık ve merakla geliyorlar. kendimi ifade edebilecek, anlatabilecek bir boşluk kalmadı. hızla ve çabucak, bir çırpıda oluversin isterken kimileri ben sadece donup kalmaya başladım. paylaşmaktan değil de sonsuzca veriyor olmaktan yoruldum. biraz talepkar olmak, biraz da net olmak epeyce çözdü bu hali. 

bazen gerçekten o kadar ortada ve korunmasız hissediyorum ve duvarları örüp pencereden perde arkasından bakıyorum. açtıkça kapıları içeriye dolan dolana, biraz köşede oturup dinleneyim diyorum ama kalabalıktan yer bulamadım kendime. 

biraz atarlı, biraz ağlamalı, epey de sessizlikteyim. fazlasıyla espri yapıp, her şeyi dalgaya vuruyorsam bilin ki sadece geçiştirmek için değil, keyif almak için. 

kritik eşiği aştım ve yorgunlukta zirvedeyim. bazı ilişkiler, konuşmalar, hatta durma halleri bile yoruyor, bu da kendi sınırlarımı gözetemeyişimden. 

[sadesessiz]

.kaybolduğunda ordayım.

yalnızlık halini demlemek için bi bira açtım. kafam açılmadı, aksine gözlerim yarı kapalı. bildiğimi sandığım her şeyi unutup yeniden buluyorum ve şaşırıyorum. kedi gibi merakla ses çıkaran, hareket eden şeylere koşuyorum. 

içimdeki dağ, toprak hasretiyle duruyorum şimdilerde. yollar beni besliyor ve büyütüyor. tam olmayı, eksiksiz ve mükemmel bir varlığa dönüşmeyi düşlemiyorum. sadece akışta olmanın tadını sürüyorum. 

nerde olduğumdan ziyade nasıl varolduğuma bakıyorum. gidip-gelmelerle göçebeliğe yakın yaşamımda keyif almayı öğreniyorum. hep beslenecek, tutunacak ve adım atıp da yeniyi kuracak bi motivasyonla yürüyorum. düşmek de bu yolun parçası, yükselip uçmak da. 

bu aralar kafamda deli sorulardan ziyade kendiliğinden gelenler çokça. umutluyum. hayal kırıklıklarımı derinlerde duyumsuyorum ve onları dönüştürebilmeye inanıyorum. samimiyete ve sevgiye kaldırıp kadehimi gülümseyerek yudumluyorum.

[sadesessiz]

başa sar, bir daha çal

.zamanın içinde duran ben şimdi sanki geçmişe yolculuk yapıyor. yavaşladığım, hafiflediğim, yeniye ve kontrolsüzlüğe daha kolay teslim olduğum doğrudur. 

hayatımda sürekli bir hareket, yer değiştirme, stabil ama mobil olma hali mevcut. sürdürdüğüm 3-5 kalem dışında her şey fazlaca hızlı değişime açık ve takip edilemez. 

uzun süredir düzenli yaptığım, tutunduğum ve istikrarla sürdürdüğüm tek şey sanırım sabah rutinlerim ve pratiğim. 

2014′te hayatımda yine bir U dönüşü yapıp İstanbul’a geldiğimde tamamen kopardığım bağları yeniden örerken ince ince bilemezdim bu kadar kalabileceğimi. son 3 senemi adadığım o güzel sabah selamlaşmaları, kendi içime dönmelerim, dışarı açılıp coşmalarım, dengesiz duygusal dalgalanmalarımla birlikte beni törpüledi, yonttu ve aynaya bakabilmemi sağladı. kendimde görmekten çekindiğim ne varsa ahanda matın üstünde, ahanda kelimelerimde, sessizliğimde, yürüyüşümdeydi ve her sabah selamlaştım usanmadan. arada koşarak kaçasım, kimi zaman da hiç gitmeyesim geldi. 

velhasıl oldu sene 2018, koparıp bağlarımı gittiğimde dağlara 2012 idi sene. o zaman bu zaman çok şeyler değişti bende ve çevremde. kendimi adadığımı düşündüğüm her yolda (doğal mimari, gönüllülük, gıda toplulukları, toprak, beden) heyecanla ve çokça emekle yaptığım her şeyin birarada durabileceği bir yer hayali belirdi. sabah selamlaşmaları diye adlandırdığım Ashtanga yoga pratiği bütün bu yollarımın eşlikçisi oldu ve benle her yere geldi, beni bir yerlere bile götürdü.  

her sabah selamlaşmasının tadı başka imiş, ve bu yol tek başına yürünse de bir destek, bir yol gösteren, bir eşlikçi çok mühimmiş. işte şimdi bir son ya da ara gibi de olsa 3 senedir beni şehirde tutan en büyük bağlardan biri kopuyor. bu hüzünlü de olsa çok güzel bir kopuş, yeni bağlantılara yer açıyor. 

“ee hadi gidiyorum ben artık” derken çok daha rahat, arkamda çok da bir şey bırakmadığımı hissettiğim bir dönem başlıyor. Şenol ve Bilge sayesinde desteklenmiş hissetiğim bu yolculukta şimdi artık “yer”leşmek ve “yerimi(zi)” bulmak niyetiyle adımlar atıyorum. İstanbul’da kalabilmemin en büyük motivasyonu imiş meğer. Şimdi ise gidebilmenin özgürlüğü ve cesaretini bırakarak tatlı bir hoşçakal diyebilirim. 

en son neyi 2 seneden fazla sürdürebildim diye baktığımda sadece o sabah selamlaşmaları kalıyor elimde. kendime bakıp da devam etme cesaretini hatırlattıkları için bütün Ashtangilere selam olsun. 

yaşlı bir zeytin ağacının gölgesinde olabildiğimiz günlere niyet, hadi bakalım. 

[sadesessiz]

.kendimle tanışmak.

.değişik günler geçiriyorum. kendimle kaldığım ve kalmadığım anlarda, yeni ve tanışıklıklarda, girdiğim ortamlarda yepyeni benler buluyorum.

.bencil denebilir, bireysellik de olur. dışarıya açıldıkça ve kendimi açtıkça içimde “ayyy ne biçim” gıcıklanma hissi karşıdakinden gelen bir tavırın sonucu değil de aslen benden yansıyan.

kimileri var konuşur, kimileri ortamda baskın olur. kimisi vardır istediği olsun diye diretir, kimisi de çekimser kalır. kimileri ona ayak uydurulsun ister, kimisi de ortama uyumlanır ve sürüklenir. bunların hiçbiri öteki değil, hepsi bende.

birkaç saat içinde bile binbir çeşit hal ve duygular gelip geçiyor. çeşit çeşit insan var, hepsi biricik, hepsi kendine özgü. kimisine yakın, kimisine mesafeli hissediyorum. ve bir dönem geliyor hepsi tersine dönüyor. hepsi benim, ben hiçbiriyim.

bazen bir tavır, bazen bir kelime, bazense bi bakış içime dokunuyor, iyi ya da kötü değil hiçbiri. hepsi kendince normal. 

kendim olmayı, kendimi tanımayı her kurduğum ilişkide gözleyerek deneyimleme zamanları. ne olursa olsun kendim için, var olmak, görülmek-duyulmak ve sevilmek için yapıyorum. büyük seviyorum ve bu yüzden de çokça gülümsüyorum her halime. bazen sıkıcı, bazen kafası karışık, bazen net, bazen sert, bazen de uzağım. beni ben yapanları, kendimle ilişki kurmayı hep o dışardakileri, olanı biteni “sadece gözlemle ve izle” tavrıyla öğreniyorum, şaşırıyorum.

sinirlerim alınmış değil, kızabiliyorum. hep mutluluk ve şefkat dolu değilim, ben de kırgın ve buruk olabiliyorum. her zaman herkese aynı vericilikte değilim, kendime saklıyorum bazı şeyleri. 

yola çıkıyorum, plan yapmıyorum, tökezliyorum, vazgeçiyorum, cesaret bulup yeni rotalara salıyorum kendimi. şimdilerde bütün “zorlayıcı”lıkları kucaklıyorum. oyun bu hayat, hem de her aşamasında kazanan kaybedeni yok. 

kendimle tanışıyorum ve bu tanış olma hali her seferinde şaşırtıyor, gülümsüyorum. 

[sadesessiz]

uzaksen misin?

.yıl 2009. yok yok burdan başlamayacağım hikayeye. 

.kendimi mesafeli, soğuk, asosyal kabul edip de bu kabul ile daha katı ve sert bir kabukla dolaştığım günler çok da uzak değil bugünden. zaman zaman dandun kapadığım kapılar, kalın kalın ördüğüm duvarlar, içeri kaçıp da çıkmayan oyun bozan çocuksu haller. ooo say say bitiremem. 

 bugünlerde, birkaç ay denebilecek uzunlukta bir zamandır, kendimi baya dengeli ve keyifli buluyorum. kızıp söylenmelerim, içime atmalarım, hızlı yükselip sert düşmelerim hep bir daha yumuşak. kabullenişler daha makul ve esneyebilir. 

yapmak istediklerimi önüme koyup, biraz uzak, biraz kendimle kaldığımda ve biraz da cesaret gösterip (Ayşegül’ün gün aşırı gönderdiği cesaret reikileri de mevzuda etkili) adım atmalar başlayınca kim tutabilirdi ki bu keçiyi? 

ilk yola düştüğümden bu yana nerdeyse 10 sene geçmiş. ben büyüyünce doktor da olmayacağım demiştim ve sadece gezmek, paylaşmak, tohum ekip büyümesini izlemek istemiştim. şimdi yaş 31′e geldi ve dedim ki, artık o yolda biraz da yer edinmeli.

bütün bu zaman içinde çok gezdim, bir yere yerleşmeye tenezzül ettim ve en fazla 2 sene sürdü. ilişkilerim gibi yerleşikliğim hep aynı süre içinde sona erdi ve o çanta ev oldu. geçicilik dediler, vipassana’da duya duya “annica” diye hatırlattı zihin kendine. geçicilği hobi olarak aldım elime, bayrağım gibi dolaştırdım dağlarda, yollarda. 

şimdilerde yerleşiklikten öte varolduğum ve geçicilğini kabul ettiğim her alanda “tutunma” hali buluyorum. ne zaman güzel bir toplulukla birlikte bir eylem yapsak, “ah be, bu insanları kaybetmesem” hissi yükseliyor, gelip geç bi diyorum içerden de yine de kaybetmemek için gizil bir çabaya şahit oluyorum kendimde. 

işte bugün, yine güzel bir alanı 12 kişi paylaşırken çıktı bunlar. yolda olmak, gezmek, güzel bir alan kurmak ve daha nice hayalleri beslerken şimdilerde gelen his, “ya bu güzel insanları kaybedersem”. oysa ki sadece bir oyun alanı hep yarattığım, bugün gelen yarın olmayabilir ve yeni birileriyle oyun oynar halde bulabilirim kendimi. uzak kalmak isteyen sonrasında ihtiyacıyla, dolu dolu gelir. 

ben hep gitmelerden, göç etmelerden, bu şehri bırakıp gitmelerden bahsederken aslında hala bir dolu şey yaratıp tutunuyorum. kaçamadığım her şeyle birlikte gitmekten bahsediyormuşum. kaçamadığım en bariz gerçeklik “geçicilik”. süreklilik, düzen ve öte yandan kaçak bir ruh. tutsan durmaz, git desen kaçmaz bir keçi. inadıyla, atikliğiyle ve belirsiliğiyle işte bu ben, ya da uzaksen. 

tutunmadan sevebilmek, beklentisizce adım atabilmek, hedefe yürürken sadece aşkla yolda olmak ve yeri geldiğinde bırakabilmek.

“If you fall in love with the path, you will forget the destination.” 

~Zen

[sadesessiz]

bağlantıda olmak mı/ kalmak mı/ kopmak mı?

günümüz teknolojisi bizi hep bir ağa bağlı tutma vaadinde. internetsiz kalmak mı, aç kalmak mı? bir yandan işleri kolaylaştırırken, her şeyi hızla parmaklarımınız ucuna, gözümüzün önüne getirirken kendimizle, çevremizle kurduğumuz bağlantıyı da sürdürebiliyor muyuz?

bu sorular ve tanımlamalar benim zihnimin içindeki çalkantılardan bir demet. bi an geliyor ve her şey çok bütünleşmiş, konuşmadan da birbirini anlayan müthiş bir toplulukça sarmalanmış hissediyorum, bi an geliyor kelimelerle, mimiklerlerle sürekli yanlış anlaşılmalarla dolu bir sarmaldaymış gibi.

gün geliyor ve “özledim” diyorum. hemen iletişime geçmek, dokunmak, yanında olmak istiyorum. bir insan, bir yer, bi hal. yüksek bir arzu yükseliyor içerden. o kadar kolay ki, bir tuş kilidi açıp yazmaya ya da aramaya bakıyor. ya da atlayıp gitmeye o yere. bazen vardığımda o durağa hiç de benzer bir duygu ile karşılaşmayabiliyorum. hayal kırıklığı mı? oysa ben özledim, özlenmedim mi? beklentim sıcacık bir sarılma oysa ki, çok basit değil mi? işte tam bu soruların içinde yüzerken, “peki ben onun yükselen özlemine, hasretine, ihtiyacına başka bir zamanda benzer bir karşılık vermiş olabilir miyim?” diye ikincil bir soru beliriyor. kesişmiyor bazen haller, olmuyor tam o anda karşılıklı duygular. biraz zaman ve alan tanımak gerek. bir hüzün, kırgınlık, hatta öfke bile kalabiliyor içimde. sonra yine çıkıyor bi ses içerden, “her şey geçici, hatırla”. hatırlıyorum tabi de işte her şey çok hızlı ve kolay ya, sağa iteyim geçsin, sola kaydırayım bitsin bu bekleme hali.

her şey geçici. müthiş! söyleyince çok kolay. hadi kolaysa bekle de geçip gitmesini. hooop zihin başlıyor kurmaya. “benden sıkıldı mı?” / “yanlış bir şey mi yaptım?” / “bu mevsim böyle olmadı havalar, ne oldu ki?”. oooh zihne ver mamayı, beslesin şeytanı. müthiş! aydınlanmaya ramak kaldıydı, yine tepki tepki ve kabullenememe. kabullenemediğim ihtiyacımın cevapsızlığı değil, “neden ben” diyen yan, bi yerden ego denebilir. zorlama, itip çekme, bedenini dinle, acıyla savaşma….peeey bütün bunlar çok müthiş tınlıyor sesli söylerken ve duyarken. duyan benim, uygulayan başkası olsun. olmuyor işte. hadi bırak ipleri de kopanlar kopsun, yeniden bağ kurulur, yeniden sarılırız, yeniden ağlarız birlikte.

bugün de böyle böyle…

[sadesessiz]

.akan suyu durdurabilir misin?

öyle bir hız ki göremiyorum bile neyin geçtiğini. gece ve gündüz bile ayırt edilebilir değil. 

-saat kaç? 

+bilmiyorum, çok oldu buraya oturalı.

-biraz daha çay

+sıcak iyi gelir.

gözlerimi kapadığımda uğultulu bir sessizlik hakim içerde. organlarımın sesini duyuyorum sanki, damarlarda süzülüp akan kanımın, sinir hücrelerimin hatta. bir üflemeli çalgının sesi geliyor odadan, bedenimi fark ediyorum ve nefesimi duymaya başlıyorum. uğultuya yeni katman ve dış ses. bedenim hareket etmek istiyor ama sanki her bir kasıma kilit vurulmuş gibi. görünmez hareketler geliyor içerde kıpraşan minik canlılar var. oturduğum yerde sallanıyorum, titriyorum, kasılıyorum ve rahatlıyorum gözlerimi açtığımda. etrafa bakıyorum, yavaş çekimde bütün hareketler. katman katman buzları çözülüyor sanki bedenimin. sıcak bir hava katmanı kalkıyor üstümden. serin ve ıslak bir his var kollarımda, kalkamıyorum ama hareket edebiliyorum. 

-burda mısın? 

+hala nefes alabiliyorum

-çok mu neşeli bu halim sana göre?

+yooo... sadece her şey çok hızlı ve boş

ezan sesi bu aralar bir uyanışa çağrı. sahur saati bi nevi vakt-i kerahat habercisi. uyumakla ayık kalmak arasında duruyorum. duran bedenim, zihnimde bir festival var, ama sesi kısık, duyamıyorum. renkler iç içe. duymaya çalıştıkça kayboluyorlar. uğultusu bile yok. boşluğun içine düşsem manzara tam da bu olurdu heralde. şu an düşmek üzereyim. 

+...sesim çıkmıyor

-(kahkahalar)

+biraz uyusak mı?

-hadi gel serelim çarşafını

yatak yakın, çok yumuşak hareketlerim, yavaş değil, yumuşak. bugün de bitti. yeni gün de başlamak üzere. uyku güzel bir sığınak. rüyalarda gezinti. hadi günaysın kendince. ben uykuya bırakıyorum.

[sadesessiz]

."eee.. hayır"

.hava soğumuştu dışarı çıktığımda. belki sinemeya giderim, bi sıcak çay içer ve kitap okurum ya da diye düşünürken tanıdık her yer çok kalabalık geldi. konuşmak, anlatmak, dinlemek değil bu akşam dinlenmeye çıkmışım sokağa. kulağımda güzel müzikler, sanki ben hep duruyorum da taş gibi insanlar nehir gibi sıyırıp akıveriyorlardı yanımdan. hiçbir şey yapmama, enerji sarf etmeme gerek yokmuş. arada rastlaşıp öpüşmeler ve duraksamalar olduğunda "nasılsın?" soruları boşlukta yankılanıyordu içimde ve ayıyordum bi an kendi içimdeki halden. "napıyorsun" çarpacak duvar bulamadan uzayda kayboldu. işte o anlar üst üste gelince daha da aydım ki, yalnız kalmayı özlemişim ve sessizliği. çok iyiyim, hatta fazlaca keyifli. ve uzundur ilk kez "boş" zaman var elimde ve sadece o boşluğun tadını çıkarmak için öylece rüzgarla uçuşuyorum.

"birlikte bi dolu şey yapmak isterim elbet ama..."

aslında sadece şu an "hayır" diyebilmeyi hatırladım ve kendime de yüklenmeden bu ihtiyaçlarımı gözeterek varolmayı. kendimi olduğu haliyle ortaya koymaya, paylaşmak ve bi cesaret adım atabilmeye başlamışken, duran taş değil de akan suyun ve esen rüzgarın ta kendisiymişim.

"I am a mere breath of air; a formless thought that thinks of you"

Jean Paul Sartre

[sadesessiz]

.ayıkla mercimeğin taşını.

.kendimi sürekli ince hesaplar yaparken buluyorum. “bugün kaç saat dışarda takılıcam, kuru meyvem var mı çantamda, bilgisayarı nerde bıraksam, eve döner miyim”…

.sabitliğin işlemediği bi düzenim var kesinlikle. ev bulsam, yatağım-odam olsa da ben duramıyorum fazla bi yerlerde.

.bir süredir, uzun bi süre oldu, güzel dostların yanında yaşayıp gidiyorum. bi yerim olsun, yerleşeyim, bi köşe yapıp da iyice benimseyim halinden pek uzak hep o gelip geçici haldeyim. bu bi şikayet ya da serzeniş değil, öyle bi hal bildirimi. velhasıl bu hal beni kimi zaman iyice yersiz yaparken sırtımda çantam eve dönüştü, çeşitli yerlerde saçılan eşyalar toplanamaz hale geldi ve en nihayetinde küçüldüm.

.küçül de cebime gir kıvamında takılırken bi yandan da “hadi daha küçük bi yere yerleşeyim” halleri de yüksek tabi. bütün her şeyi öylece bırakıp yola çıktığımda bundan 6 sene önce çok başka değildi kafam ama olanlar ve sürüklendiğim hal farklıydı. kontrolü bırakmıştım ama bi teslimiyetten öte bi razı olma haliydi. ne istediğini bilmeyen genç ve çömez bi hatundum. kendimi ifade edecek, var edecek her şeyi de nerdeyse yok etmiştim. işte bunların üstüne artık “küçül, planlama, yola çık, özgürleş ve kaybolmaya izin ver” kabulüne geldim.

aklımda bitmeyen deli sorular titreşirken, sormaya, “acaba"lı cümleleri rafa kaldırıp harekete geçmeye başladım.

bu bahar beni nerde bulursunuz bilmiyorum. moda-kadıköy fahri muhtarlığını çok sevsem de kendi alanıma ve biraz da hayallerime doğru net adımlar atmaya başlıyorum. ayıkladım hep taşları, elimden geldiğince en mükemmel şekilde, şimdi bırakayım da filizlensin.

[sadesessiz]

.bak bugün kaç gün yaşadım.

.bir gün içinde birçok gün yaşadığım zamanlar. uykudan uyandığımda yarım bir gün bitmişti zaten rüyalarda. hafif karanlık sokaklardan her zamanki güzergahta biraz daha seri adımlar atıyordum. aceleci gibi değil de daha bir heyecanlıydı adımlar. güneş doğup da ısıtacak düzeye geldiğinde içimde biraz burukluk, biraz özlem buldum. bir şeyleri hem kaçırmış hissi, hem de tam ve yerinde zamanında yakalamışım hissi biraradaydı. 

.günler dolu dolu, içimde bitmemiş hikayeler. bugün hangi birinde yaşasam? en iyisi bugün hiçbir hikayeyi yeniden oynamaya kalkmayayım. nasıl olsa gün bitmeyen bir akışa ve yoğunluğa sahip, en iyisi kanepeye uzanmak. hiç bir şey yapmak zorunda olmamak, durmak, sadece öylece uzanmak. ne çok şey varmış bu duraksamayı bekleyen. demlenen duygular, haller, arka planda dönen düşünceler, ötelenen hayaller. 

kendimi imha etme denemelerime rağmen hala varolduğumu hissediyorum. “yapamam” teranelerini bir kenara koyabilmeye başladım. vallahi de yaparım aslında elimden geleni. “geç kaldım” hissiyle iyice ötelenen hayaller bir adım ötede, meğer sadece “bunu yapmak istiyorum” netliğini içerde kendime söylemem gerekliymiş. 

hep daha basit ve sade yaşamak isterken bütün bu yol boyunca baktım ki daha karmaşık ve idealist olmuşum. “topluluk olmadan olmaz”, “şu bahar bir gelsin”, “bunu da tamamlayayım” derken İstanbul’a keskin dönüş yapalı 4 sene olmuş nerdeyse. Ütopik hayaller bir yana gerçek ve içerden geleni bulmam bu yıllar içinde oldu şükür. Bir ucundan başlamalı ve artık bu yarı-göçebe halin bir ayağını bir yere koymalı derken çanakkale’de dedemin evine gitti aklım. ben bu fikirle hemhal olurken annem de içimi okur gibi bana destek çıkmak fikriyle imiş. Benim niyetimin netleşmesi ve dede evinde ve bahçesine gitme kararı bir dolu sıkışmışlık silsilesini çözdüğü gibi bir de destek oldu bana. Açık ve berrak artık zihnim, hiç tereddüt etmemişim gibi. Adım atmak için “beklemeye” ihtiyacım yok, zamanı geldi. 

Bütün bu zamanı gelen şeylerle birlikte bir başka hal de geldi, biraz çapkınlık, biraz girişkenlik gibi. Ben rahatladıkça ve binlerce fikir ve ihtimal arasında gezinmektense yola çıkmayı seçtikçe içerde de bir şeyler hareketlendi. “korku” ve “çekiniklik” ile uzak kaldığım, üşendiğim şeyler de birer birer döküldüler önüme. bahar da geldi zaten artık biraz daha kıpırdanma, çiçeklenme zamanı dedim. Gezenti halimdeki “ürkek” ve “konfor alanı” içinde dolanan seyyah şimdi biraz daha uzak, bilmediği coğrafyalara “kontak” kurmak için gitme peşinde. Macaristan benim için coğrafya dersinden kalma bir ülke ismiydi, bir de 23 Nisan’daki halk oyunları, şimdiyse hareket severlerle buluşmaya bir Kontak Doğaçlama Festivaline ve ardından da plansız bir rotaya dönüşmekte. 

Bildiğimi sandığım, gördüğümü düşündüğüm, fikrim olduğuna inandığım her şey bir yana, içerdeki sesi duymaya başladıkça oluveren hiçbir şey mucize değil. Rüyamsı hayaller belirginleşiyor, çizgileri netlik kazanıyor. hadi bahar yolları açılsın, çiçekler dolusu meyveler sunsun. 

Fotoğraf: Mahmut Kuyaş (Kuş Okulu / Seferihisar-Ocak 2018) 

[sadesessiz]

.tekerrür.

.defalarca aynı şarkıyı dinleyenlerden misin? ben kesinlikle onlardanım. dün gece Estas Tonne ile zamansız bir yolculuğa çıkana kadar kafamda mütemadiyen çalan melodiyi kulaklıklarımdan defalarca dinlerken bir de eşlik ediyordum. 

her gün yeniden başlıyoruz. her an yeniden başlıyoruz belki de. bitmeyen bir şarkı gibi. sabah gün doğuyor, aynı ya da farklı saatlerde uyanıp benzer ya benzemez bir eyleme geçiyoruz. biraz daha zamanı ufak parçalarda halinde görmeye başlayınca aslen her bir an bambaşka, bi yandan da bir tekrar ya da rutin içeriyor. çok güçlü geliyor bütün bu hal. o an bir kerelikti ve aslında hep de tekrar edebilir. 

dün Estas bizi nerelere  götürdü bilmiyorum ama ben kendi içimde bu “tekrar eden” seslere ve davranışlara dair bir ışık gördüm. sanki hem o  tekrar ve tekerrür hem de o anlık bir şey olduğunu bilmek, geçicilik de bir rahatlık veriyor. içerde sonsuz bir döngü içinde dönüp duran hem de geçici olması durumunun çok benzer hisleri vermesine şaşırdım. nefes alışlarımın döngüsellik içinde hiç bitmeyeceği hissi ile geçicilik ve biteceğini bilmek aynı boşluk ve ferahlığı getirdi bana.

bütün bunlar nerden çıktı ben de bilmiyorum. hayatımda fazlaca tekrar eden ses, davranış, ilişki, eylemler görünür olduğundan ve günlerce bir şarkıyla yatıp kalktıkça bunlar çıktı sanıım. 

tekrarları, sonsuzca dönecekmiş hissi veren değirmenleri seviyorum. bir gün bu döngüsellik içinde kaybolursam eğer bilin ki beni mırıldandığım şarkıdan bulabilirsiniz.