Bugünden bir not...
Bugün, insanlıpa olan umudumu bir kez daha kaybettim. İnsan öyle garip bir canlı ki, sanki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyoruz. Arzularımız, isteklerimiz hiç bitmiyor. Küçücük günden bile o kadar çok şey istiyoruz ki? Dönüp istediklerine bakmaya utanıyor insan. Aç gözlüyüz belki, belki de tatmin olmak istiyoruz ,ne belli? Bunlardan hangisi bilmiyorum ama bildiğim tek şey var; fazla çirkiniz. Bu çirkinlik öyle fiziki birşeyde değil biliyor musunuz. Sakın beni yanlış anlamayın beni dostlarım genellemeler üzerine yazıyorum bu satırları. Ne kadar inkar etsekte derinlerde biryerlerde bastırılmış ama yeri geldiğinde gün yüzüne çıknayı bekleyen çirkinliklerimiz var malesef ki. Maharet onları en diplerde tutabilmekte değil mi sizce de? Haydi söyleyin bana utanmayın sakın, tüm meziyetlerinizi dökün.