Product Placement
Sade Olutola
untitled
art blog(derogatory)
Origami Around
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
oozey mess
đ
⣠Chile in a Photography âŁ
pixel skylines
Monterey Bay Aquarium
titsay
ojovivo
Interview Vampire Daily
Cookie Run:Kingdom Official!
Fai_Ryy
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
Noah Kahan
One Nice Bug Per Day
if i look back, i am lost
seen from Netherlands
seen from France
seen from Germany
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from United States
seen from Japan
seen from Lithuania
seen from Saudi Arabia
seen from TĂźrkiye
seen from United States
seen from TĂźrkiye
seen from United States
seen from United States
seen from Maldives
seen from United States
seen from Singapore
seen from United States
seen from TĂźrkiye
@sannemaaktsomsdingen
marathon
het is een marathon
een veel te lange sprint
ze is snel en geeft niet op
ik ben kapot
alles doet pijnÂ
ik kan niet meer
maar ik moet door
ik moet winnen
dit is mijn strijd
mijn marathon, mijn sprint
en terwijl ik de laatste meters ren
zie ik haar sterke focus
haar snelle pas
en opeensÂ
zie ik
dat ik enkel mijn eigen concurrentie was
raap je me op
wat als ik probeer
maar faal
wat als ik val
en breek
wat als ik het wil
maar het niet haal
wat als ik het liet zien
maar je net even niet keek
wat als ik alleen ben
blijf
en me zo voel
hoe moet het dan verder
wat is dan mijn doel
mag ik vragen om je arm
smeken me niet te vergeten
en raap je me op
als ik het even niet meer zou weten
zo ineens
soms
op een onbewaakt moment
snijdend als de wind
is het er zo ineens weer
en maakt het me week
maakt het me klein
maar geeft het me ook een kans
om te groeien
en om weer te zoeken
naar hoe ik mezelf wil zijn
lief
wat is het fijnÂ
om even simpelwegÂ
gelukkig te zijn
laat me los
aanpakken
doorgaan
vooruit
laten gaan
en zien komen
loslaten
en vergeten
ik wil het pakken
maar mijn armen zijn te kort
ik wil het loslaten
maar het zit te stevig vast
ik wil lopen
maar ik sta vastgenageld aan de vloer
ik wil het vergeten
maar het wil mij niet vergeten
laat me los
alsjeblieft
laat me het proberen
28-01-â13
meisje
meisje
wees niet bang
je bent al zo goed
zo goed zoals je bent
laat het los
laat het gaan
alles komt goed
precies zoals het moet gaan
simpelweg zijn
overweldigd door de wereld
zo groot maar toch zo klein
probeer ik steeds te blijven groeien
te blijven zwemmen
te blijven vechten tegen de pijn
de pijn van onzekere nachten
mistige gedachten
de pijn die niet echt is
maar wel echt voelt
de pijn die er mag zijn
maar liever niet bij mij
liever niet bij jou
liever niet bij ons
dus gaan we door
zijn we groots
in onze nietigheid
confronteren we de pijn
en zullen weÂ
simpelweg zijn
groot
soms
als de wereld
je overrompelt
overmeestert
en je laat voelen
hoe klein je bent
denk dan
aan de kracht
van jouw woorden
jouw zijn
jouw geluk
en hoe alles
alles ontstaat
uit kleine momenten
een kort gesprek
een vriendelijke lach
laat jouw woorden
zijn
en geluk
zich ontvouwen
groeien
haar vleugels uitslaan
en zie eens
hoe ongelofelijk
groot
jij bent
groter
Diep van binnen
ben ik groter dan ikzelf
maar gevangen in mijn kooi
val ik mezelf ten prooi
zwaartekracht
even
trek je me omhoog
maar we weten allebei
hoe de zwaartekracht
mij in haar macht heeft
fuck mannelijkheid
âFuck mannelijkheid, weg ermeeâ. Met deze woorden betoogde Zihni Ăzdil, een man ja, afgelopen week dat hij vindt dat mannen hun mannelijkheid compleet moeten verliezen. Want: Mannelijkheid is bullshit. Een constructie en machtsmiddel om vrouwen te onderdrukken.
Nu heb ik me de afgelopen tijd vooral druk gemaakt om vrouwen. Opdat ze eindelijk eens gelijk zouden zijn aan mannen. Natuurlijk een beetje gemakkelijk als vrouw. Ăzdil heeft wel een punt, misschien moeten we eens naar de mannen kijken. Hiermee bedoel ik dan niet ze afzeiken omdat ze ons zouden onderdrukken. Nee, ik wil ze helpen. Ik geloof namelijk dat mannen ook een beetje lijden. Lijden onder het ideaal van mannelijkheid. En als je als man lijdt, mag je niet huilen, nee, want dan ben je geen âechteâ man. Dus doe ik, als vrouw, dat wel voor ze.
Als ik naar mijn broertje kijk zie ik dat heel duidelijk. Waar ik âgewoonâ fijn huil als me iets dwars zit of als ik verdrietig ben, wordt hij boos. Heel boos, want huilen is niet cool. Als jongen krijg je nog wel eens te horen dat je âeen echte manâ moet zijn of dat je âje ballen eens moet tonenâ, terwijl het voor vrouwen heel normaal is om eens te huilen. Een mannenprobleem?
De gerenommeerde Australische socioloog R.W. Connell schreef hierover 20 jaar geleden een boek: âMasculinitiesâ. Hierin schrijft ze over verschillende soorten mannelijkheid: heersend, ondergeschikt, medeplichtig en marginaal. Deze eerste, heersend of hegemonic, is het soort mannelijkheid waar we het over hebben. Volgens Connell is dit een patroon van gebruiken dat ervoor zorgt dat de dominantie van de man over de vrouw blijft bestaan. Het is de meest gehonoreerde manier om man te zijn.
Kenmerken die erbij horen zijn hyperrationaliteit, emotionele detachment, stoerheid of toughness, hyperseksualiteit, agressie, risico-zoekend en de broodwinnerrol. Daarbij gaat het niet alleen over de omgang van mannen met vrouwen, maar ook over mannen onderling. Het probleem is echter dat het een ideaalbeeld is, niet iets dat je echt kunt bereiken.
We leven namelijk niet meer in een wereld waarin de man standaard de broodwinner is of waarin hij op jacht gaat om ons avondmaal te vangen. Mannen en vrouwen doen steeds meer hetzelfde. Zo wordt zorgen ook steeds meer iets voor beide geslachten. Maar, empathie en emoties dan weer niet. Ons beeld van âdeâ man is blijven hangen in de geschiedenis en vormt de strop voor de moderne man.
Connel schrijft over de âtoxic natureâ van deze soort mannelijkheid, Emma Watson zei in haar HeforShe-speech tegen mannen dat gendergelijkheid ook hun ding is. Want âIf men donât have to be aggressive in order to be accepted, women wonât feel compelled to be submissive. If men donât have to control, women wonât have to be controlledâ. En als âechteâ mannen hun maskers en tranen kunnen laten vallen, wordt het voor hen ook een stuk aangenamer. Dus dames: Laat ze dat ook doen.
Sometimes you just gotta be your own silver lining darling.
alsof
Zullen we doen alsof alsof we de wereld echt aankunnen en alsof niemand anders bestaat alsof alles goed is zullen we dat doen?
Jouw Zorg, Mijn Zorg
Vrouwen kunnen niet klussen. Nee, mannen. Mannen zijn in de wieg gelegd om huizen te bouwen en plafonds te slopen.
Rolstereotypen bestaan nog steeds. Ogenschijnlijk moeiteloos en onzichtbaar sluipen ze in onze alledaagse werkelijkheid. Toen mijn vader afgelopen maand de tuin ging verbouwen, was dit niet anders. Terwijl mijn broertje hielp onze gaard te ontdoen van het gras, kreeg ik zijdelings en grappig bedoeld de vraag of ik ook niet iets kon doen. Vieze handen en hard werk waren eigenlijk niets voor mij. Nee, ik kon wel drankjes brengen. Dat hebben ze geweten. De volgende twee dagen stond ik urenlang te ploeteren om beton te maken. Want dat kan ik, ook als vrouw.
Vrouwen kunnen namelijk heel veel. Niet alleen klussen. Dat wat jarenlang als typisch mannelijk werd gezien, is niet meer. Hoogopgeleid zijn is niet langer male en pale.
Zo is het op mijn studie een uitzondering als ik eens alleen met jongens een opdracht moet doen. Nog nooit studeerden er zoveel meisjes. Wij, jonge vrouwen, doorbreken rolstereotypen. We zijn hoogopgeleid, hebben ambitie en kunnen meer dan alleen zorgen.
Toch worden we nog beoordeeld op basis van stereotypen. In âHelp Mijn Man Is Klusserâ zeuren vrouwen over hun man die niet kan klussen, omdat hij twee linkerhanden heeft. ZĂł typisch onmannelijk. Maar waar is âHelp Mijn Vrouw Is Klusserâ? Vrouwen horen niet te klussen. En doen ze dat wel? Dan proberen mannen dit uit angst te negeren. Of zwart te maken. Als vrouw hoor je binnen, mannen horen buiten.
Dit gaat verder dan klussen. Ons hele leven lang moeten we voldoen aan de norm. Wanneer je als vrouw een kind krijgt, ben je gedoemd stereotiep te zijn. Maandenlang blijf je thuis, als moeder zorg jij voor je kind. Je man, die neemt de beschuitjes met muisjes mee naar zijn werk.
Dus als ik, en mijn vrouwelijke generatiegenoten, later kinderen krijgen, moeten wij thuisblijven. Terwijl onze man, die waarschijnlijk zelfs lager opgeleid is, weer aan het werk gaat. Dat is toch absurd? Is het niet eens tijd dat nu wij, vrouwen, leren klussen, onze mannen leren zorgen?
Afgelopen week pleitte de PvdA voor minstens twee maanden ouderschapsverlof voor vaders. Vaderschapsverlof. Laat dit het begin zijn. Het begin van een wereld waarin vrouwen en mannen niet meer beperkt worden door stereotypen. Waarin wij vrouwen kunnen leiden, groeien en klussen. Waarin mannen dit omarmen, ondersteunen en waarin mannen ook gaan zorgen.
Waar we gelijk zijn. Waar mijn kinderen kunnen zijn wie ze willen zijn, kunnen doen wat ze willen doen en kunnen dromen wat ze willen dromen. Waar ik mijn dochter ook een gereedschap setje kan geven, en mijn zoon een pop.
Laten we stereotypen doen vervagen. En samen, vrouwen en mannen, klussen aan een nieuwe wereld. Beginnend met gelijke zorgen.
2013