Geçirdiğim sakatlıktan 3 yıl sonra (verilen tedavi süreci) şu anı o kadar özlemle bekledim o kadar ufacık bi'an ve saçmasapan ki..
Zaten hiç tahmin edemeyeceğim abuk subuk şeyleri özledim. Normal zamanda "amaan yaparım bi'ara" dediğim ne varsa yemin ederim deliriyorum yapmak için.
Bu gece şöyle efenim;
Oturdum yere aldım pc'i kucağıma, cips kahve en sevdiğim playlist, sırtıma vuran hafif esinti, yanan mumun vanilya kokusu.. Kısacası muazzam hissediyorum.
Sadece cips ve kahve berbat ikiliymiş onu öğrendim. Özellikle peynirli ve kahve filtreyse.












