Du hast den Farbfilm vergessen @schwarz-weiss - Tumblr Blog

Αυτή είναι η χρονιά που ο Λιούις έχασε από τον Φερστάπεν και που εμείς, μετά από μια εικοσαετία και βάλε, ξαναστολίσαμε δέντρο.

#la vie

Vincent Munier, VMTI5 SILVER WAVES. WILD YAK.

#vincent munier

- Αγάπη σημαίνει να στέκεται κανείς ακίνητος, ο ένας πλάι στον άλλο για ώρες ολόκληρες, είπα. - Είμαστε φτιαγμένοι για τα καρτέρια, επιβεβαίωσε η Μαρί.

Sylvain Tesson, Η λεοπάρδαλη του χιονιού, μετφ. Σπ. Γιανναρά (εκδ. Άγρα)

#λεοπάρδαλη #la vie

The Boy (ft. Δεσποινίς Τρίχρωμη) - Γλυκειά Μου Αγάπη (Official Video)

το κάτι, το απαλό

#la vie

βρες το ζωντανό ανάμεσα στα λούτρινα (αλλιώς, η αγάπη όλα τα μπορεί)

#la vie

Μαρίζα Ρίζου: Ζητάτε να σας πω

Μαργαρίτα Ζορμπαλά - Μαργαρίτα Μαγιοπούλα | Official Audio Release

#la vie

ΑΥΤΟΣ

Πιστεύω στον Θεό από κάθε άποψη, αλλά δεν περιμένω να καταλάβω το θέλημά Του. Ο Θεός είναι στη μουσική. Πιστεύω ότι οι μεγάλοι συνθέτες μιλούν σ’ εμάς για τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τον Θεό. Δεν είναι χαζομάρα αυτό που λέω. Για μένα, ο Μπαχ είναι μια σταθερά.

ΑΥΤΗ

Παλιότερα όμως είχες αμφιβολίες;

ΑΥΤΟΣ

Για τον Μπαχ ποτέ.

ΑΥΤΗ

Όχι, για τον Θεό.

ΑΥΤΟΣ

Όλες αυτές οι χαζομάρες έχουν τελειώσει πια, πέρασαν, δεν μου έχει απομείνει άλλη ενέργεια για να μουρμουράω για την έλλειψη πίστης, την έλλειψη εμπιστοσύνης, κι όλα αυτά.

ΑΥΤΗ

Συνέβη κάτι συγκεκριμένο που έδωσε τέλος στις αμφιβολίες σου;

ΑΥΤΟΣ

Συνέβη σταδιακά, peu à peu, υποθέτω ότι το δίκαιο είναι να πω πως μετά τον θάνατο της Ίνγκριντ, αισθάνομαι πιο έντονα το θέλημα του Θεού... μπορεί να είμαι έξω, εδώ στο Χάμαρς, τριγυρισμένος από τη θάλασσα και τον ουρανό, και να αισθανθώ μια παρουσία.

[Ο ογδοντάχρονος Μπέργκμαν μιλάει στην κόρη του Λιν Ούλμαν]

Linn Ullmann, Ανησυχία, μετάφραση Χ. Παπαδημητρίου

φωτό

Την Πόρτα Ανοίγω Το Βράδυ - Σωκράτης Μάλαμας | Official Audio Release

Φωνάζω στη μάνα από το δωμάτιο, δεν θα έρθεις σήμερα να μου πεις μια καλημέρα; Θα έρθω, ναι. Είναι η τρίτη φορά που το λέει. Πράγματι, έρχεται. Είναι ευδιάθετη, μπονζούρ τριστές, μου λέει. (Κομματάκια από κάποια γαλλικά που σώθηκαν και από κάτι μεγαλύτερο που έσπασε).

#la vie

δυο χρόνια οι τρεις μας, ψήλωσε ο φοίνικας

έφτασε το παράθυρο μου κάνει παρέα πρωί και βράδυ

όταν χάνω λιγο λίγο ο φοίνικας, το βουνό το πλαίσιο προς το έξω

η έσω κουρτίνα πορτοκαλί χρώμα θαμπή σκιά

ακόμα πια φως

#la vie

Ενυδρείο καπνού

Ας είναι ο καπνός. Ο μόνος που αυτοκτονεί για την έπαρση.

Και τα παράθυρα κλειστά κι η χαμηλή μου λάμπα του γραφείου φανός λονδρέζικης ομίχλης. Με νωθρές απλωτές σοφά θα επικαθίσει στις γωνίες του σώματος θα ψιθυρίσει πάχνης λόγια χάδι το χάδι θα με καπνίσει σαν τσιγάρο του ο καπνός.

Ανοίγοντας την πόρτα μην αγγίξεις· ένα σταχτί κουβάρι στο χαλί κάθε άλλη τρυφερότητα το θρυμματίζει.

* Γιάννης Βαρβέρης, Ο θάνατος το στρώνει (1986)

#βαρβέρης

Το ρολόγι

Μαύρος ο ήλιος

στον κήπο

της μητέρας μου

μ’ ένα ψηλό καπέλο

πράσινο

ο πατέρας μου

μάγευε τα πουλιά

κι εγώ

μ’ ένα κουφό

ρολόγι δύσπιστο

μετρώ τα χρόνια

και

τους περιμένω

Μ. Σ. (χωρίς τελεία)

Από τον Περίπατο (1960)

#σαχτούρης

Με μάτια τόσο εκστατικά και δακρυσμένα

De profundis

Μέσα από τους καπνούς, που στέλνουν τα φουγάρα

να γράψουν κύκλους στο γαλάζιον ουρανό,

και μες απ’ τον αδιάκοπο οργασμό της πόλης,

Σου λέω την προσευχή μου, Κύριε. Πέρα απ’ τον στενόν

ορίζοντα και πέρα από το σήμερα. Να μείνει

σαν απλό τιτίβισμα πουλιού στον πρωινόν αγέρα

και νάναι μια χαρά στην ανοιχτή σου πατρική απαλάμη

κι’ ένα λουλούδι ολόλευκο στη γκρίζα τούτη μέρα.

Δεν είναι θλίψη αυτό που κλαίει στα μάτια μου,

μόνο χαρά κι’ ελπίδα, τώρα που σαλπάρει

η παιδική καρδιά μου γι’ άλλα μέρη. Κύριε

πες πως δεν έχω νύχτες πίσω μου. Ούτ’ έχω πάρει

μια φούχτα ήλιο απ’ την στοργή Σου κάποια μέρα.

Κι’ είμαι κάποιο παιδί δειλό, που δέεται στ’ όνειρό του

για τ’ αλογάκι που έχασε και δεν μπορεί να τόβρη,

κι’ η προσευχή του ειν’ άσπρο φως στ’ ωραίο μέτωπό του.

Πες πως είμ’ έτσι: ένα παιδί που ξέχασε όλα τάλλα

κι’ έμεινε να προσεύχεται γλυκά κι’ ειρηνεμένα,

μακριά απ’ το τώρα, σε μι’ αβρή κι’ απάνεμη γωνίτσα,

με μάτια τόσο εκστατικά και τόσο δακρυσμένα...

Θεόδωρος Αγγελόπουλος, Νέα Εστία, 1954

A 1974 illustration by twentieth century Japanese printmaking artist Takei Takeo (竹井たけお; 1894 - 1982).

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Du hast den Farbfilm vergessen