Biliyor musun Sebastian, bazen Tanrıyı hiç anlamıyorum.
- Tanrı mı efendim? Hangi Tanrı?
- O ne demek öyle Sebastian? Kaç tane Tanrı var ki?
- Bilmiyorum efendim. Sizce kaç tane var?
- Elbette bir tane var Sebastian. O da bildiğimiz Tanrı. Hani şu adaleti sağlayan.
- Adalet mi efendim? Hangi adalet?
- Yeryüzündeki ve öteki dünyadaki adalet elbette Sebastian.
- Efendim, beni affedin ama ben yeryüzünde adalet göremiyorum.
- Saçmalama Sebastian. Elbette yeryüzünde adalet var.
- Bence yok efendim.
- Neden böyle düşünüyorsun Sebastian?
- Çünkü eğer yeryüzünde adalet olsaydı efendim, fakir bir köylünün tek oğlu savaşta ölmezdi ve kralın oğulları da bugün hayatta olmazlardı. Çünkü o tek oğul, kralın oğulları rahat yaşantılarına devam etsinler diye öldü.
- Saçmalama Sebastian! O fakirin oğlu, ülkemiz için öldü ve şehit oldu. Şehitlik, bir insanın ulaşabileceği en üst rütbedir. Krallıktan bile daha üstündür şehitlik rütbesi.
- O zaman herhalde kral hazretleri oğullarını ve hatta kendisini hiç sevmiyor olsa gerek efendim.
- Neden böyle söyledin Sebastian?
- Çünkü şehitlik gibi üst bir rütbe dururken, sadece krallıkla yetinmeyi seçiyor da ondan efendim.
- Seni anlamıyorum Sebastian. Ne söylemeye çalışıyorsun?
- Sadece gerçekleri efendim.
- Sen delirmiş olmalısın Sebastian. Tanrı sana akıl versin.
- Hangi Tanrı efendim? Adalet dağıtan mı? Yoksa bunca adaletsizlik karşısında kılını bile kıpırdatmayan mı?
- Ne saçmalıyorsun sen? Sadece bir tane Tanrı var. Tanımıyor musun onu?
- Ne yazık ki, tanıdıklarımın içinde hiç Tanrı yok efendim. Zaten fazla bir tanıdığım da yok. Yan köşkün uşağı olan meslektaşım Filip, bizim köyün Nalburu Moris ve bir de savaşta tek oğlu ölen şu zavallı köylüyü tanıyorum efendim. Ama hiç Tanrı tanımıyorum. Siz tanıyor musunuz.?
~Charles Bukowski / Pis Moruğun Notları
---
Wissen Sie, Sebastian, manchmal verstehe ich Gott überhaupt nicht.
- Gott, mein Herr? Welcher Gott?
- Was soll das heißen, Sebastian? Wie viele Götter gibt es denn?
- Ich weiß es nicht, mein Herr. Wie viele glauben Sie, gibt es?
- Natürlich gibt es nur einen, Sebastian. Den uns bekannten Gott. Der, der Gerechtigkeit bringt.
- Gerechtigkeit, mein Herr? Welche Gerechtigkeit?
- Die Gerechtigkeit auf der Erde und im Jenseits natürlich, Sebastian.
- Verzeihen Sie mir, mein Herr, aber ich sehe keine Gerechtigkeit auf der Erde.
- Red keinen Unsinn, Sebastian. Natürlich gibt es Gerechtigkeit auf der Erde.
- Ich glaube nicht, mein Herr.
- Warum denkst du das, Sebastian?
- Weil, wenn es Gerechtigkeit auf der Erde gäbe, mein Herr, der einzige Sohn eines armen Bauern nicht im Krieg gestorben wäre und die Söhne des Königs heute nicht am Leben wären. Denn dieser einzige Sohn starb, damit die Söhne des Königs weiter ein komfortables Leben führen konnten.
- Hör auf mit dem Unsinn, Sebastian! Der Sohn dieses armen Mannes starb für unser Land und wurde zum Märtyrer. Märtyrertum ist die höchste Auszeichnung, die ein Mensch erreichen kann. Sogar höher als ein Königreich.
- Dann muss der König seine Söhne und sogar sich selbst wohl kaum lieben, mein Herr.
- Warum sagst du das, Sebastian?
- Weil er sich mit einem Königreich zufrieden gibt, während er den höchsten Rang des Märtyrertums haben könnte, mein Herr.
- Ich verstehe dich nicht, Sebastian. Was versuchst du zu sagen?
- Nur die Wahrheit, mein Herr.
- Du musst verrückt sein, Sebastian. Möge Gott dir Verstand geben.
- Welcher Gott, mein Herr? Der Gerechtigkeit bringt? Oder der, der angesichts all dieser Ungerechtigkeit nichts tut?
- Was redest du da für einen Unsinn? Es gibt nur einen Gott. Kennst du ihn nicht?
- Leider kenne ich keinen Gott, mein Herr. Ich kenne nicht viele Leute. Nur den Kollegen Filip, der Diener im Nachbarhaus ist, den Schmied Moris aus unserem Dorf und den armen Bauern, dessen einziger Sohn im Krieg starb. Aber ich kenne keinen Gott. Kennen Sie ihn?
~Charles Bukowski / Aufzeichnungen eines dreckigen alten Mannes












