Reflectie
Afgelopen maanden waren een rollercoaster. Je beeldend werk moeten aanpassen door corona, even helemaal in de put zitten en afstuderen niet meer zien zitten, tot jezelf een schop onder je kont te geven en weer door te pakken en een creatieve oplossing te bedenken voor deze rare situatie. En toen had ik heel verbaasd geweest dat ik nu toch wel trots en tevreden ben over mijn werk.
Het is dan wel geen performance meer, en heb heen potjes meer kunnen draaien maar het is wel een toffe film geworden die je zou kunnen zien als een ritueel. Drie personen die een connectie aangaan met het potje. De dragers van de ziel. Drie verhalen over het gevoel van onbegrip. Een situatie waarin een ander je niet kan begrijpen door culturele verschillen, vooroordelen etc. 3 verhalen verteld als 1. Serieus en in contrast met de estetische beelden.
De afgelopen maanden waren erg interessant. Samenwerken is niet altijd makkelijk omdat je als "regisseur" achter iedereen aan moet rennen. Afspraken maken, tijd voor elkaar maken etc. Maar het was allemaal wel heel leuk en leerzaam. Ik had de rol van styliste en heb kleding moeten zoeken, ik heb geholpen met het samenstellen van de spokenword, ik heb voor corona mee gedaan in het maken van de choreografie die we helaas niet konden afmaken. Ik heb gefilmt, geëdit. Ik was een soort duizendpoot wat soms best pittig was.
Het was al met al een interessant proces en hierdoor heb ik veel geleerd van premiere. Heb nog nooit zoveel van een adobe programma geleerd en vind dat heel erg leuk. Wat ik wel beter had kunnen doen waren de feedback gesprekken. Omdat je thuis zit en alles zo anders verloopt vond ik mezelf niet altijd even goed voorbereid. Of ik had mijn laptop niet bij de hand of ik had de bestanden nog niet klaar staan etc. Ik zou een volgende keer mij hiervoor beter voorbereiden. Want dit oogt best onprofessioneel als dit zou gebeuren in het werkveld. Ondanks alles vind ik dat ik goed ben om gegaan met het hele corona die ons allemaal even om heeft geblazen.