🖇 this is the original plot/ending of inner world. Contains pure scenes and pov of each character. Read the “inner world” first for you to understand this one.
🖇 TW: ❗️mention of deaths and contains heavy curses.
Tomorrow is the day that I will go to the US. I’m planning to call Uno first but since we already ended what we have, even our connections and communications, I think mas mahirap pa tawagan sya kesa sa mag paalam sa kanya. We already bid our goodbyes to each other and I think that was enough.
I stayed in the US and even got shocked because i have sister out of nowhere? I studied here and make new friends, at first it was hard for me to adjust. I have my gloomy and out of light days and there’s no one who will comfort me except myself, well that’s what I thought, that’s the time when i met Kio. Yukio Madrigal.
He’s not my classmate or schoolmate, his parents are friends with my (parents) dad. Pero palagi ko siyang nakikita sa school. Ewan kung bakit.
It’s been months and even a year since I lost contact with him.
I opened my laptop to check my emails, when I saw an email from him.
A letter from my heart. This is a scheduled email.
5 years from now, tayo parin kaya?
I’m sure na tayo parin, kasi alam ko kaya natin. May tiwala ako satin. Mahal kita eh, I don’t want you to question my love for you pero ang alam ko mahal kita, and I can't stand a day without you. Sana wag ka magsawa sa araw araw na pangungulit ko sayo. Sana hindi ka mag sawa.
Happy First Anniversary to us! Let’s celebrate after our exams. Let’s filled our hearts with pure love. More years till we reach our dreams together, sana kasama ako sa mga pangarap mo, kasi ikaw kasama ka dahil ikaw haliya, ang pangarap ko.
I want you to know that i will stay here by your side, will sing for you just to comfort you. Will hug you all day for you just to feel my presence. Araw araw kong ipapaalala sayo, Langga, hindi ka nag iisa. Nandito ako, palagi sa araw araw, sa bukas, sa susunod at sa habang buhay. I love you, my dream.
So who’s gonna tell him, na siya, siya ang unang sumuko.
Tama siya ang unang sumuko, hindi lang sa amin kun’di sa buhay rin.
Mag gagabi na ng maka receive ako ng message galing sa mama ni Uno. Ang akala ko ay magandang balita dahil isang taon narin.
Tita mhel: wala na si uno.
Nag panic agad ako nung una ay Hindi ko maintindihan kaya agad ko syang tinawagan. Pagkasagot ko ng tawag puro iyak lang ang narinig ko.
“Tita si uno po nasaan… si.. uno.. nasa..an”
Pagmakakaawa ko. Hindi pwedeng hindi pwede na tama ang hinala ko. Hindi pwede.
“Please, answer..me.. i .. beg you,” hirap ko na sabi wala akong narinig mula sa kabilang linya. Kung hindi puro iyak.
“Uwian mo sya anak.. kahit ngayon lang” sabi ng mama nya. Kahit hindi niya sabihin ay uuwi talaga ako.
Buong gabi ko iniisip nagdadasal na sana hindi. Sana niloloko lang nila ako. Sana rason lang nila ‘yon para umuwi ako. Sana si Uno mayakap ko pa sya.
Pumasok si dad sa kwarto dala dala yung passport ko at ibang papeles.
“bukas, 5 am” simpling sabi nya at lumuhod sa harap ko. Parehas na kaming nakaluhod. Pinunasan nya ang mga luha ko at niyakap ako.
“Shhh…uno did well” bulong nya.
Anong oras na ng makarating ako sa pinas. Hindi nako nagpahinga pa sa hotel kahit buong araw akong nasa byahe. Agad kong pinuntahan ang bahay nila uno.
As I reach their house. A lot of people are mumbling and some of them are crying. I saw stand lights and flowers on the door. I saw people wearing white and black shirts. I’m shaking while walking, and his mom welcomed me with a painful hug. I can barely continue to enter the house.
Pagpasok ko, i saw a frame. His picture. He smile so beautifully.
As I walk, I’m trembling. I can't control my sobs. I fucking want to scream and blame everyone why the fuck this happened.
Pagpapakita ko sa kabaong, there, i saw him peacefully sleeping like he’s been waiting for that. He doesn’t seem tired, hindi katulad nung huli ko syang nakita.
I cried loudly not minding anyone inside the house. My words are scrambled and I can't even speak properly.
“Supremo ko, wala na yung nag iisa ko” malakas kong sabi. Lumuhod ako habang yakap yakap ang kabaong nya. Hindi ko alam kung magagalit ba ako sa kanya. Kasi baket, ang sabi ko maging masaya, maging malaya sya pero hindi sa ganitong paraan. Patuloy ang pag iyak ko, ni hindi ko namalayan na nawalan na pala ako ng malay.
Pag gising ko, pamilyar na amoy ang naamoy ko, si uno. Binuksan ko ang mata ko at napagtanto ko na nasa kwarto na pala nya ako. Ramdam na ramdam ko pa rin ang presensya nya kahit wala na… wala na si uno.
Niyakap ko ang unan at amoy na amoy ko parin sya.
“Langga bakit?” Mahinang bulong ko. Humarap ako sa lamesa ng may makita akong papel sa may harapan ng isang painting na imahe na kaming dalawa.
“Ang pangarap kong haliya…..”
Ilang taon na pala. Ilang taon na akong naka kulong dito sa bahay. Umuwi ako dito sa amin dahil parang hindi ko kaya mag stay sa condo ko. Ilang araw na akong ganito, hindi kumakain sa oras walang tulog, magulo, makalat. Hindi ko alam kung ano pa pwede kong gawin para makalimot.
Ang hirap isipin na ang dalawa kong pakpak ay nawala. Sila lang dalawa ang dahilan bat ako araw araw na umaangat.
Hindi ko alam kung magsisisi bako na pinaalis ko si haliya o hindi. Sobrang hirap niyang bitawan, pero hindi ko alam paano ko nakayanan yon.
Past midnight when my phone rang, it’s our anniversary. I want to greet her but it feels so wrong because who am i to greet her as if we’re okay. All the pain I’ve been keeping came back.
“Tangina uno, ano pati ba naman dito palpak ka?” my mom shouted i can feel her anger towards me. gusto nya ng doctor sa pamilya too bad my brother didn’t make so here i am.
Sinusubukan ko naman, hindi ko ginusto ‘to. Pero kailangan.
Tomorrow is another exam, and I need to study. I need to ace the exams again or else mom will get mad again.
tangina the pressure. the pain and everything suffocating me. makes me want run away and escape everything. I feel like I'm not living anymore. Years ago was my downfall.
Ayoko na, tama na siguro ‘yon. Pagod nako ipaglaban ang kawalan. I don’t know why am i still living well in fact i am nowhere to found. I take everything the pills i have but before drinking it. I apologize to everyone for leaving you all behind. Pasensya na at hindi ko na kaya.
As I lose my conscience, my tears keep falling, remembering haliya in her white dress as she walks towards me. I am happy and content. I am free.
“Ang Pangarap kong haliya,
I'm sorry for not having a guts to fight for you, mahal kasi walang wala ako. Pakiramdam ko talo na ‘ko. I’m sorry for leaving you again, but this time I assure you that I will not come back anymore.
As i close my eyes, i saw you ga. I saw how happy you are as you achieved your goals, alam kong kaya mo. Hindi mo na kailangan ng hawak ko. Kasi kaya mo.
Thank you for keeping my hand warm as I face my cold days. I will go to the place where there’s no pain and everything. Where I will become free.
Sa susunod Langga, ikaw parin ang pangarap ko.