Bu Gece ölü çiçeklerle dolu bir vazo gibi hissediyorum.Halim yok.Sözlerim yok.Belki de son kez yazıyorum bilmiyorum.Ama canım acıyor.Geçmedi ki hiç geçmiyor.Başımı yasladığım fayans tuzla buz oluyor.Güçsüz hissediyorum.Onca yaraya,onca acıya rağmen hala yaşıyor olabilmeme kırgınım.Gittiğim sokaklarda tıkanıyor nefesim.Gökyüzü bile etki etmiyor.Eski fotoğraflara bakıyorum.Gözlerimin içinin güldüğü fotoğraflara.Bu kadar kötü olmamalıydım.Bunca yara bu kadar çabuk kan akıtmamalıydı.Ölümü dilememeliydim.Çiçekler ekip,umut saçmalıydım.Sona yaklaşmış gibi hissediyorum içimde zerre umut yok.Bir uçurum kenarında,bir adım mesafede gibiyim. Yaşam ile ölüm arası gittiğim her yol yarım.Adımlarım artık yavaş.Sokaklarda yürüyorum.Sokak lambaları altında ağlıyorum,oturuyorum hayır diyorum,şimdi değil,burada değil.Oysa hep böyle değil,burada değil diye diye gömmüşüm yaşlarımı içime.Farkında değilim kendi kendimi öldürmüşüm.Mezarımı açmışım.Katil olmuşum.Kendimin katil olmuşum.Bunu anladığım an zaman durdu benim için.Zaman acıta acıta öğretti gerçekleri.Kabullendim.Zaman geçtikçe dibe çekildim.İyi değilim,iyi hissetmiyorum.Geçmiş geçmiyor.Fırtına var ruhumda.