Pasos En Mis Museos

[duyur]

Gezi Tanıklığı / Witnessing Gezi from MOACM TV 1 year ago NOT YET RATED Fotomuhabir Emin Özmen‘in çektiği ‘Gezi Tanıklığı‘ isimli film, protestoları ve polis şiddetini, 31 Mayıs 2013 günü Taksim Meydanı’ndaki sessiz oturma eylemine yapılan müdahaleden itibaren belgeliyor. … ‘Witnessing Gezi’ was created with the recordings of photojournalist Emin Özmen who witnessed the protests against the urban development plan for Istanbul’s Taksim Gezi Park. Subsequently, the protests sparked supporting strikes across Turkey turning into a resistance movement of great importance for the country. ‘Witnessing Gezi’ shows the human aspect of this civil resistance, a crucial event of the last 30 years in Turkey.

[okuryazarlar]

Gezi’yi en iyi anlatan yazı...

Polise kitap okuyan, saksafon çalan, börek veren, karanfil atan, vegan pide ya da taze nane ya da ped isteyen tipler var ya dalga geçtiğiniz hah işte onlar olmasaydı gezi mezi olmazdı. Bu naif, çevreci, militan olmayan, polisle nasıl uğraşacağını bilmeyen çocuklar dayak yediler ya milleti delirtip o bardağı taşıran son damlayı koyan işte oydu. Boğaz köprüsünden millet o yüzden delirmiş gibi aktı. Hayat o yüzden durdu. Komünisti, sosyalisti Kürdü hatta TGB'lisi şusu busu 1 Mayıslarda şurada burada az çatışmadılar polisle. Yemedikleri çeşit dayak kalmadı. Ama hiç bir zaman evindeki vatandaş “eeeh eytere beah” diye dellenip sabaha karşı sürreel sinema filmi gibi köprüyü yürüyerek geçmedi. O zamana kadar kimi eylemlere katılmıştım ama öyle aktif kovalamazdım. Çevre ile ilgili belki bir kaç tane gitmişliğim vardır. Haberlerde Gezi Parkını görünce de yine hezimetle bitecek ite kaka uzaklaştırılacak gençler ve çaresizce izleyeceğimiz inşaat dedim. Sonra o şerefsiz yaratık sürüsünün gaz sıka sıka savunmasız naif ne yapacağını bilemeyen gençleri dövdüğünü gördüm. Kırmızılı kadın ikonu. İş yerindeydim net hatırlıyorum öğleden sonraydı. Oha bu kadarı da oha yani oha lan “LAN BU KADARINA NE GEREK VAR YAZIK DEĞİL Mİ ÇOCUKLARA?” dedim. Kan beynime sıçradı. Evet parkları yıka yıka delirtmişlerdi şuydu buydu zaten bir çok konudan (kürtajdan giiir alkolden çık) doluyduk. Ama açık konuşmak gerekirse beni dalış maskemi, sirkeli kağıt mendili falan alıp sabahın köründe meydanlara çıkaran şey o naif çocuklardı. Yani çok net hatırlıyorum hissettiğim duygu “ulan soysuzlar gariban çevrecileri gazlayıp dövmek marifet değil YİYORSA GELİN LAN” gibiydi. O yakında oturan kimi arkadaşlarımın twitterlarından görüyordum bir hareketlenmeler vardı. Sabah ola hayrola diye girdim yatağa 31 Mayısta. Sabah olamadan annem aradı, uyandırdı, oğlum isyan çıkmış koş kaçırma diye. Yakın oturan kankamı aradım sabahın köründe arabaya atladık çıktık. Sonrası, sonrası efsane. Herkesin bir sürü hikayesi oldu askerlik anısı gibi ölene kadar çevire çevire anlatacağımız. Bizim de oldu onlardan. Ölmeyi bayılmak sanmak derler ya, gaz daha önce yemiştim ama o netlikte gazı hiç yememiştim. İlk gazı yedikten sonra hayatımız değişti. Bişeler yapalım ama ne yapalım direnelim ama nasıl yapalım falan derken o gazı yedikten (ve atlattıktan smile ifade simgesi ) sonra herkes gibi delirdik. Yani şimdi bakınca o günlerin fotolarına hakikaten fantastik film seti gibi. O duvarın dibine pısmış öğrencili, emeklili 5 benzemez tipler vs.. Yabancı birini bırakın sokağa çıkmamış da TV'den takip etmiş birine bile o fotolardan falan istediğiniz kadar anlatmaya çalışın anlatamazsınız. Yüzbinlerce, milyonlarca kişi KAFAYI YEMİŞ GİBİYDİK. Yani espriye gülmeli, Ethem'e ağlamalı, duyguların uçlarda yaşandığı tuhaf saatler, günler. Şimdi laf edilen eleştirilen “orantısız zeka” muhabbeti mesela önemliydi boş bir şey değildi. O moral üstünlük olmasa evine dönerdi insanlar. O günler “ee yeter be” deyip de sokağa çıkan herkes ama herkes benim kardeşimdir. Polise börek vermişse de kardeşimdir. Bizi içeri alan otel elemanları da kardeşimdir. 20 yıllık Adana Demirspor atkımı verdiğim sokak çocuğu da kardeşimdir. Yeni ekip gelip yorulmuşlar giderken revirden, Gezi parkının içinden geçerken herkesin ayağa kalkıp dolu gözlerle alkışladığı doktorlar, flaması parka fazla gelen örgütler, Apo posteri parka fazla gelen Kürtler, şimdilerde saçmalasa da parkta namaza duran devrimci müslolar, Mustafa Kemal'in askerleri oldukları için dalga geçilen heyecanlı gençler, anca muhtarlık sitesi hacklesin denilen RedHack, ilerlemeyen barikatın arkasında “geleceklermiş” diye elit komando birliği gibi beklenen, Rohirrim atlıları gibi gelen siyahbeyaz şövalyeler, zemin katlarda oturan, camlarının önüne süt sirke limon peçete su bırakan, belki normalde “kedili kadın” diye dalga geçilen teyzeler, 1 Haziran günü parkı polisler terkettikten sonra biz girerken orada mutluluktan ağlayan pos bıyıklı eski tüfek solcu amca, ki bu amca polislerin kaçarken bıraktığı üniformaları almış “emmperyalizmin köppekleriii DONLARINI DA BIRAKTI KAÇIYORLAAR” diye bağırıyordu. Ve gözlerinin içinden parlayarak o kadar inanmıştı ki o anda, sonunda, devrimi yapıyor olduğumuza, halen aklıma geldiğinde gözlerim dolar. Hiç bir şey için değilse o amcanın hevesi kursağında kalmasın diye devrimi yapıverseydik keşke diye düşünürüm. Sonra ustream'den yayın yapan onlarca kişi. Kesik nefes sesleriyle sokaklarda koşarken, kesik kesik görüntüden durumlarını anlamaya çalışırdık. O çok kişinin söylediği hepimizin hissettiği uyursam bir şey olacak, uyursam ihanet etmiş olacağım hissiyatı ile uyuyamayan her biriniz, en sert sosyalist gruptan çocuklara yoga yaptıran güleryüzlü ablalara kadar, gönüllü yemek yapanlar, düştüğümüzde yaramızı saranlar, şimdi birbirimize düşmanmışız gibi birbirimizi boklamaya doyamadığımız ama orada birbirimizi kaldıracağımızdan şüphe duymadığımız hepimiz yani hepiniz, yani hepimiz, bin benzemez de olsak, tüm bu saydıklarım ve daha fazla unuttuklarım, hepiniz benim kardeşimsiniz. Geyik yapmıyorum an itibariyle cidden ağlıyorum. Keşke biber gazı olsaydı bu gözümü yaşartan da yine omuz omuza barikatta olsaydık birlikte. Wifi şifrelerini paylaşan, apartman kapılarını açan, çeviğe saksı atan misafirperver bir Beyoğlu sakininin apartman boşluğuna sığınsam şimdi ertesi sabah AKM'nin tepesinden çıkar, Taksim meydanına bakarız, fethettiğimiz topraklara bakar gibi. Halay çekenler ve Boğaziçi caz korosu ve Abide-i Hürriyet anıtının üzeri bayraklarla öyle güzel süslenmiş ki anlatamam. Taksim'i hiç öyle güzel görmedik hiç öyle güzel görmediniz ve hepsi muhtemelen burada yazsa sabahlara kadar dalga geçeceğiniz naif çevrecilerin yediği efsanevi dayak sayesinde. Twitter: @failedulixes

[skali-guide-istanbul]

Açlık

Açlık’ı anımsadım az önce. Uzunca bir belgesel izledikten hemen sonra, ara ara gözlerime, ağzıma, burnuma, kalbime dolan hıçkırıkları engellemeye çalıştıktan sonra, sevdiğime, canıma dokunup saçlarını kokladıktan hemen sonra. Bunu yaşamanın doğallığının başkalarının elinden alınmasından hemen sonra. Yemin ederim ki kalbim ağırlaştı. Kalbim daha ağır çekiyor şimdi. Aldığın nefesin hakkını vermek bu. Kalpsiz dedikleri bunun tersi işte. Aradan üç yıl geçmiş; bir gün önce okul sırasında oturan, bir gün önce halı sahada çoğu akrabası olan akranlarıyla top oynayan, bir gün önce askerdeki ağabeyinin istediği elli lirayı göndermeye söz vermiş, bir gün önce ehliyet alıp Şırnak’ta dolmuşa çalışmayı düşleyen, bir gün önce karısının hamile olduğunu öğrenen, bir gün önce sevdiğine mektup yazan bir gün önce varolan, yaşayan bir gün sonra yok oluvermiş. Bu yüzden Açlık’ı anımsadım. Çünkü o kadar soğukta, kaçağa gidip gelenin ayakları elleri buz tutuyorsa ve gitgelden eline enisonu ikiyüz lira kalıyorsa, bunu artık son çare olarak yapıyorsa bunun adı zaten kaçakçılık değil, yaşamak için mücadeledir. Açlıktır. Çocukça bir istekle yeni telefon almaktır, sevdiğine yüzük almak, evine ekmek alınmasını sağlamaktır. Ben bu yüzden Açlık’ı anımsadım bugün. Knut Hamsun’un Açlık’ı. Kitabı okurken en zor anımda dahi O’nun gibi düşünemeyeceğimi çünkü hiçbir zaman O olmayacağımı biliyordum. Kitapta, ‘Sana söylüyorum, kulluğumu gösterdim, sana. Sen reddettin, kovdun beni, ben de ebediyen sırt çeviriyorum sana’ demişti ya; işte yitirdiğin umut gibi açlık da bir süre sonra senin bir parçan oluyor. Ufak bir parça dahi atsan ağzına miden bulanıyor. Bulantı her lokmada artıyor. Yavaş yavaş kendini açlıkla imtihan edip, bunu kanıksayıp, nefes almak kadar doğal kabul edip yemiyor, yemiyor ve sonsuz bir uçuşa hazırlanıyorsun. O, bir gün kasaptan köpeklerine vereceğini söyleyerek kemik alıp kemirmişti.Ben okuyup kızmıştım. Çünkü bir hikaye dinlemiştim. Kadın işsiz hatta evsizmiş ama hergün aynı lokantaya girip bir bardak sıcak su istiyor ve masadaki ketçapı içine döküp karıştırıyor ve çorba niyetine içiyormuş. Hergün. Paçayı kurtarana dek hergün. Günü kurtarıyormuş. Onlar, romandaki sefil yazar gibi, bir yere kadar mücadele edip sonrasında kadere razı olup açlığa sefalete alışmak istemediler. Dillerinin altına taş koyup açlıklarını bastırmaya çalışmadılar. Parmaklarını ısırıp kanlarını emmediler . Onlar bir olasılık varken yaşamlarında onu denediler. Babaları da denemişti daha önce. Amcaları, dayıları, ağabeyleri. Yokluğa, açlığa karşı ne kendilerinin ne de çocuklarının dillerinin altına taş koyarak açlığa direnmesini istemediler. #knuthamsun

[skali-guide-istanbul]

#instaphoto #likeit my sushi

[skali-guide-istanbul]

Anadolu'da

Eskiden bu mevsimde daha çok yollarda olurdum. O yüzden şehirde yaşıyorum topraktan ne anlarımdan uzağımdır. Eskiden Ankara'dan çıkıp ister Kırşehir üzerinden ister Tuz Gölü' nü kullanarak Kapadokya'ya geleyim sağımda solumda daha çok işlenmiş toprak görürdüm. Dün Ankara'dan çıktıktan sonra önce Elmadağ'dan geçtik. Toki'leşmiş Elmadağ'dan. Daha sonra adını bile anımsayamadığım ama Kırıkkale'ye yakın bir beldeden. Sanki dağ başında bir film maketi gibiydi. Bir köy düşünün ama bu dört beş katlı yeni binalardan oluşsun. Şaşkınlıkla bakarken sağınıza solunuza pat diye bitiversin bu görüntü. Ve yine çorak topraklar devam etsin. Sonu olmayan film gibi. Son on sayfası yırtık bir kitap gibi. Sonunu hiç öğrenemeyeceğiniz bir kitap gibi ki bu biraz da bizim hikayemize benziyor. Bugün Ürgüp'e inerken Ürgüp'ün Kayseri'ye bakan yamaçlarındaki site inşaatını gördüm. Adı sanı önemli değil ama bir TOKİ projesi olduğundan kuşkum yok. Hadi büyük bir kentte aman başımı sokacak bir ev olsun da nerede olursa olsun fikriyle kentin taa dışından bir ev aldınız, tamam. Napalım bu kadarına razıyızlık bir durum bu. Iyi de Ürgüp'te dağın başında oturup ne yapacaksınız? Hem de apartmanda. Kafam beynim kabul etmiyor bazı şeyleri. Dün saatler boyunca yol akıp giderken, karşımda Anadolu'nun tıpkı Nuri Bilge Ceylan'ın fotoğraflarındaki gibi sarı, açık kahve koyu kahve gri tonlarına bakıp durdum . Bir tepenin ardından kırmızı dolunay yükselmeye başladı. Otobüsteki turistlerim hayranlıkla fotoğraf çekmeye başladı. Ay yükseldikçe rengi beyaza döndü, hava karardı ve solda tarlayı süren traktörü gördüm. Yalnız, yapayalnız farları yanmasa hiç farketmeyeceğim ve aslında artık traktör göremediğimi de farketmeyeceğim bir an yaşayıp hızla yanından geçtim. Arjantinli turist bana neden akşam karanlığında çalışıyor acaba diye sorduğunda belki imece usulü kullanıyorlardır traktörü diye yanıtladım. O an mantıklı geldi söylediğim. Hala da lafımın arkasındayım. Çünkü köylü artık fakir. Kimse haber okumuyor mu, olup bitenin farkında değil mi? Topraklar her geçen gün terkediliyor. Insanlar topraklarını işlese bile karınlarını doyuracak kadar gelirleri yok. Artık topraklar sahipsiz, sonbahar gelince harıl harıl topraklarında çalışan köylüleri görmüyor gözler, artık şehirde yaşasa da bir kolu Anadolu'nun bir köyünde insanlar da yok. Kimsenin evinde artık anneannesinin dayısının hazırlayıp gönderdiği bulgur pişmiyor, turşular taşınmıyor. Sahipsiz kaldı herkes tıpkı topraklar gibi. O yüzden ben artık hiç şiir okuyamıyorum çünkü ağaçsız kaldık ve ağaçlar artık sonbaharda binbir kızıllığa turunculuğa bürünmüyor. Ege'den geçerken artık zeytin ağaçlarını sık göremiyor gözlerim. O yüzden zeytin kokusunu da zeytinyağı kokusunu da almıyor içim. Bir zamanlar Küçükkuyu'da Zeus Altar'ına tırmanırken dokunduğum zeytin dallarının yerinde yeller esiyor. Yine de bu yaz gördüğüm bir evin bahçesinde gizli yüzyıllardır korunmuş zeytin ağaçlarına bana gönderilmiş bir işaretmiş gibi anlamlar yüklüyorum. Zeytinyağını Edremit'ten getirtip bahçesinin mahsulünden yapılmış zeytinyağına ekmeğimi bandırıp yediğim dostum Selami Balcıoğlu'nun mezarının başındaki zeytin ağacının durduğunu biliyorum. Çünkü henüz bu hain bu kindar bu sevgiyi tatmamış içinden savaşan kuşakların genetik arızasını atamamış insanların ülkesi mezarlıklara dokunmadı. Henüz dokunmadı. Ama dokunacak.

[skali-guide-istanbul]

#Cagaloglu #Turkishbath #Turquia #azulejo

[skali-guide-istanbul]

#Cagaloglu hamam #Turkishbath #istanbul #instaphoto #likeit #historicalplaces

[skali-guide-istanbul]

#Bodrum #MandarinOriental #likeit

[skali-guide-istanbul]

Mandarin Bodrum Turkush Hamam

[skali-guide-istanbul]

Garden of Mandarin Bodrum

[skali-guide-istanbul]

[skali-guide-istanbul]

Arcadios Sütunu

Sıkıştık Arkadios Sütunu misali bir köşeye; çıkabilene aşkolsun! Yaşıyoruz ama öte yandan bize dayatılan yaşama isyan bile edemediğimiz günlere az kaldığını hissediyoruz. Halkın arasındayız ve millet bu iktidardan memnun diyenler var etrafımda. Görece doğrudur. Etrafınıza bakmanız yeter. Sizin tüm bu olup bitenlere isyanınız sizde kalacak, en fazla yakınınızdakilerle konuşacak, 'yok yaaa bu kadar da olmaz'dan öteye gidemeyecek. Durumumuz bu kadar basit. Etrafıma bakıyorum, çocuğuma kitap alırken bina görevlisinin çocuğuna da kitap alıp veriyorum ama o kitabı okumadıklarını görüyorum, biliyorum. Metroda önümden yürüyen iki elinde iki çocuk, kimsenin görmediği, görmek istemediği adamın, ağlayan çocuğunu susturmak için kucağına alışını, ona usulca Arapça birşeyler fısıldadığını görüyorum, ağlayasım geliyor.. Sıkışmışlık, hiçbirşey yapamama durumu bana bir kaç ay evvel gördüğüm o devasa sütunun binalar arasında kaybolmaya yüz tutmuş zavallılığını anımsatıyor. Çocuğuna kitap okumayan görevlimizi her gördüğümde; 'kavruk suratlı - Anadolu insanı tam da böyle güneşten kavrulmuş değil midir?- milyonlarca kişi büyük kentlere çocuğunu daha iyi okutmak için mi geldi sanıyorsun Sevda diyorum kendime!' ' Köyümde bir kütüphane bile yok, İstanbul'a bir gideyim hergün okuyacağım, Gorki, Proust, Hemingway, Beauvoir, Sartre; ne bulursam okuyacağım. Varolacağım! Tüm kişiliğimle şehirlilerin karşısında dimdik düşüncelerimle duracağım', düşüncesiyle mi geldiler buraya Sevda yoksa 'Istanbul'un taşı toprağı altın, gider bir yerde bir arsa kapatıp bir gecekondu dikeriz, ben kapıcılık yaparken bizim kadın temizliğe gider, çocukları da çırak veririz' düşüncesiyle mi? Seçimler öncesi gecekondusuna tapu verildiği için mutlu olan,o gecekondunun apartmana dönüşünü görmek gelecekteki tek gayesi olan, okumayan, çocuklardan kız olanları ilkokul sonrası evlendiren, oğlanlar iş sahibi olsun diye çırak veren, geleceğimizi - toplu halde geleceğimizi- divan altına süpüren tüm insanlar beni şıkıştırıyor, boğuyor ve ben kendimi her geçen gün daha fazla kenarlarından bloklar düşmüş Arkadios sütununa benzetiyorum . Hiç vatandaş olamayan, insan bile olamayan, ne zenginleşen , ne de demokratikleşen koca insan toplululuğu o devasa sütundan yere düşen, sonra etrafındaki binaların yapımında kullanılan ve tekrar kullanılan ve tekrar kullanılan taş parçaları gibi adeta. Bir yandan haberlerde Gazze'ye atılan bombalar içini parçalıyor, diğer yandan musevi kadınla kahveni içerken sana yıllarca her hamile kalışında çocuğunu düşürdüğünü ve oğlu Jacobo'ya hamile kaldığını dört ay boyunca anlayamadığını çünkü artık çocuk fikrini aklından çıkarmış olduğunu anlatıyor. Ve Jacobo ile yaşıt yeğeninin şu an İsrail'de olduğunu , Istanbul'a döner dönmez oraya gidip yeğenini kurtarması gerektiğini söylüyor. O an tek çaren Arkadios Sütununda eskiden varolan merdivenlerden bir dehlize girip kaybolmak! Televizyon kanallarında, burada veya Amerika’da ya da Brezilya’da stratejistler tarafından tarih yazılıyor, belgeleniyor, biz de o tarihi yiyip yiyip kusuyoruz. Acımasız tarih, acımasız inanışlar, dinler!Ve hangi Tanrı? İnsanlara, ateşi ve ateşle birlikte tüm sanatları ve tekniği ve korkunç ölümleri hediye eden Prometheus’dan başkası mı Tanrı ? Yoksa yaşadığımız çağa müthiş bir tiksinti duymaya sebep olan bambaşka bir Tanrı mı? Ben yine en iyisi Fatih Belediye'sinin 40-50 yıldır restore edeceğini, etrafındaki yamalı binaları temizleyerek açığa çıkaracağını söylediği Arkadios Sütununa sığınayım, zira Evliya Çelebi dediğine göre anıt bir tılsımmış. Anıtın üstünde bir maksure( mahfil) bulunur, bunun tepesinde de bir kız heykeli bulunurmuş. Bu kız yılda bir kez canlanır, bir sayha( çığlık)koparır, bunun üzerine de uçan kuşlar yere düşermiş. Evliya Çelebi'ye göre Hz. Muhammed doğduğunda bir deprem olmuş, sütun parçalanmış ama tılsımı sayesinde dağılmadan bizim Çelebi'yi beklemiş! Kimbilir tılsım bizi insan olmaya iteler! “ Dualar ve emirler küçülttüler bizi parçalara ayırıp.” (Gottfried Nenn) Arkadios Sütunu; Kserolofos denilen yedinci tepe üzerine dikilmiştir. Imparator Arkadios ( 395-408 ) Got generali Gainas'ın çıkardığı ayaklanmayı bastırdıktan sonra, 5. yy başlarında ( 402 veya 403 ) kazandığı zaferi kutlamak amacıyla anıtsal bir sütun inşa ettirmeye başladıysa da eser ancak ölümünden ( 1 Mayıs 408 ) sonra oğlu II. Teodosios tarafından tamamlandı. Üzeri ve kaidesi zengin bezemelerle süslenen bu sütun Arkadios Sütunu olarak adlandırıldı. Teodosios, sütunun üzerine babasının büyük boyutlu bir heykelini yerleştirdikten sonra, 421'de görkemli bir törenle açılışı yaptı. Bundan bir süre sonra heykelin ve sütunun bulunduğu yerin çevresinde bazı galeriler ve dükkanlar yapılmış ve meydan ithaf edilen ya da yaptıran imparatorun adıyla, Arkadios veya Teodosios Forumu olarak adlandırılmıştır. Forumu çevreleyen mimari unsurlar bilinmemekle beraber, burasının Tauri Forumu'nun bir benzeri olduğu düşünülmektedir. Kaynaklara göre, meydanda Arkadios Sütunu'ndan başka, tanrıça Artemis, II.Teodosios, III. Valantinianos, Markianos vb'nin heykelleri bulunmaktaydı.Arkadios Forumu'nun ortasında yer alıyordu. Bizanslı tarih yazarı Teophanes'e göre anıt 404'te yapılmış fakat üstüne Arkadios'un heykeli ancak oğlu II. Teodosios tarafından konulabilmiş ve bunun için 10 Temmuz 421'de tören yapılmış. Bir başka dönem yazarına göre, meydanın düzenlenmesi 435'lere dek devam etmiş. Forum dikdörtgen biçiminde olup, etrafı revaklarla çevrilmişti. Hatta burası kabartmalar ve heykellerle süslenmişti. 543'te depremden, 550'de yıldırımdan, 740'da yine depremden zarar gördü. Bizans halkına göre uğursuz bir anıt ve yerdi; hatta 1204'ten 1261'e dek Bizantion'u işgal eden Haçlılar'ın şehri işgal edeceği anıtın gövdesindeki kabartmalarda yazıyordu! Halk bu yüzden kabartmaları kazımaya başlamıştı. Anıtın tepesinde yaşayan keşiş'in kutsaması da işe yaramamış olacak ki 1204'te kendisini imparator ilan eden V. Aleksios Murtzuflos, Haçlılar tarafından muhtemelen bu anıtın tepesinden aşağı atılarak idam edilmişti. Türk Dönemi'nde alıcı ve satıcıları kadın olduğu için ' Avrat Pazarı' diye adlandırılmış olan meydanın yerinde bugün elbette meydan yok! Arkadios Anıtı'nın içinde dönen merdiven en yukarıya kadar çıkışı sağlıyormuş. Bunun sonunda, anıtın başlığında bir balkon varmış. Anıtın boyutu 47 metreden fazlaymış. Gilles anıtın içinde 233 basamak saymış, içeriyi aydınlatan 56 mazgal varmış. Bugun pek az kabartma görülebiliyor. Girilebilirse, giriş holünün tavanındaki levhada İsa'nın alameti olan bir khrisma ile iki yanında alfa ve omega harfleri görülebilirmiş. ( Grek alfabesinin ilk ve son harfi, İsa'nın her şeyin başı ve sonu olduğuna işaret eden iki semboldür). Istanbul Arkeoloji Müzesi'ndeki kabartmalı mermer parçaları ve Davutpaşa buluntularının da Arkadios Sütununa ait olduğu düşünülüyor. Kaynak: Istanbul Ansiklopedisi S.KALİ

[skali-guide-istanbul]

#capadocia #likeit #cariño #Argosinn

[skali-guide-istanbul]

#Argentina #Brazil #Turquia una cancion de mi grupo de #Natura mejor forma de decir gracias..mehor presente

[skali-guide-istanbul]

#capadocia

[skali-guide-istanbul]

#capadocia

[skali-guide-istanbul]

#capadocia