Resources are Wasted / Waste becomes Resource
The population rises. More and more people move to cities. The population density increases. We pollute a lot, carbon emissions continue to increase, our resources are getting depleted and our dumpsters are overflowing. Human and industrial pollution. We cannot avoid it. The fact that this is not sustainable for the planet, penetrates little by little into people’s minds.
Consume differently
Cumbersome, slow entities such as governments and large companies often adapt sufficiently to the imminent need for more sustainable ways of action. However, it is needed at all levels. The lower the level, the easier the changes. A consumer, small business or start-up can respond to this awareness by adapting themselves and by taking small steps to make a difference. With small, medium or radical steps change can be facilitated. That is exactly what is now - increasingly - happening.
New ways of production, consumption, housing, food and lifestyles in general are developed and disseminated in beta versions. Innovative tests arouse curiosity and are doing well on the market. Everything that mutates, is worth seeing and established values are rather left aside.
Consumers carry the banner
Blogs on zero waste consumption, sustainable living and ecological projects are a hit. It leads a strong (online) life. People encourage each other. When companies notice that vibe, or entrepreneurs belong to this "conscious" population, this is reflected in systems that have a major impact on our lives. When there is more demand for reusable packaging by consumers companies will have to adapt accordingly. This encourages entrepreneurs to create stores with a zero-waste-mission. On the long run, people will also expect small and big supermarkets to pursue a more sustainable waste management. Previously, we put our purchases in small plastic bags, which we, once home, threw in the trash. Today, we bring our own reusable bags and boxes. This development shall spread.
Waste waste.
The eco-awareness is growing: more and more waste is only declared garbage at the latest stage possible. Food surpluses are often distributed to the less fortunate and “rescued-food-restaurants” are opening their doors. The furniture in the second-hand store resembles more and more the ones in trendy coffee houses. We value things again instead of throwing them in the trash. Compost heaps are made and if possible, we get a chicken. (Also for our mortal remains, there is a project: "Whether dirt and Decomposion: Proposing a Resting Place for the Urban Dead". Indeed, it is what you think it is). We like to browse through second-hand goods and sell or give our own items to others.
Thus, we expect more and more from the things we buy. When a mixer is broken after three years, we are angry. This makes sense, because the copy of our grandmother, which she received as a wedding gift, withstands use for over 45 years. We are aware that the Nokia 3310 was made to never break down and that our current Samsung is already outdated and slow after one year of use. The quest for reliable and durable goods is difficult. We procure fair phones, buy second hand furniture, and we wonder why the vacuum cleaner’s motor cannot be restored. Fortunately, we are still welcome at our grandmother’s.
All of this can also be linked to the crisis. Due to the falling inflation and growing unemployment we have less purchasing power. But: "Hurray!” Waste reduction yields: when you cook with seasonal products, (even better) for a group of people or preparing several meals at once, you reduce your expenses. Also Co-housing fits into this idea: above the dining table only one lamp needs to be turned on and this in a room with shared rent. If the vacuum cleaner kicks the bucket, ask your neighbour, who knows, he might want to use your lawnmower. Sharing your purchases with others reduces your consumption, including your waste. "Less money for more wealth!" This thought encourages social solidarity and awareness, and fits into this time where we are obliged to adapt to a less self-evident income.
Respect value.
As our purchasing power declines, we need to be selective with what we may or may not buy. Thereby we regain respect for the things we buy. When we compare the prices of an organic pumpkin and an ordinary pumpkin, it stimulates us to reflect.
"How come I cannot find organic zucchini in the winter, but solely the ordinary ones?" "Do the farmers who sow, maintain and harvest them in Peru, receive a fair price?" Logically, when we pay a supplement for a good, we value it more and we treat it with respect.
Unfortunately, there is no transparent communication about the origin of a product and the distance it covered. Furthermore, the price war in “retail-countries” is at odds with sustainability, which is often a very abstract concept. Hopefully minds mature, along with the rotting waste of food, and we take a bag from home for our coffee on-the-go.
_____________________________________________________________
Het bevolkingsaantal blijft stijgen. Steeds meer mensen gaan in de stad wonen. De bevolkingsdichtheid neemt toe. We vervuilen enorm veel, CO²-uitstoot blijft toenemen, onze bronnen geraken uitgeput en onze afvalcontainers lopen over. Mens en industrie vervuilt. We kunnen er niet omheen. Dat dit niet houdbaar is voor de planeet, dringt beetje bij beetje door in het bewustzijn.
anders gaan consumeren
Logge, trage instanties als overheden en grote bedrijven passen zich vaak onvoldoende aan aan de dreigende nood voor een duurzamere manier van handelen, hoewel deze nodig is op alle niveaus. Hoe kleiner het niveau, hoe makkelijker de aanpassingen. Een consument, klein bedrijf, of start-up kan inspelen op dit bewustzijn door zich aan te passen en met kleine stappen een verschil te maken. Door kleine, middelgrote of radicale stappen kunnen veranderingen in de hand gewerkt worden. Dat is exact wat nu in toenemende mate aan het gebeuren is.
Nieuwe manieren van productie, consumptie, wonen, eten en leven tout court worden getest en in betaversies de wereld ingegooid. Innovatieve tests wekken nieuwsgierigheid en liggen goed in de markt. Alles wat muteert is het bekijken waard en gevestigde waarden laten we steeds makkelijker links liggen.
consumenten dragen het vaandel
Blogs over afvalloos consumeren, duurzaam leven en ecologische projecten maken furore. Het leidt een sterk (online) leven. Mensen sporen elkaar aan. Wanneer bedrijven deze vibe opmerken, of ondernemers zich onder deze “consious”-bevolking bevinden, uit zich dat in systemen die grote impact hebben op onze levens. Wanneer er meer vraag is naar herbruikbare verpakkingen door consumenten zullen bedrijven daarop uiteindelijk moeten inspelen. Er onstaan winkels die als missie hebben geen afval te produceren. Ook van reguliere winkels en supermarkten zal op termijn een duurzamer afvalbeleid worden verwacht. Vroeger werden boodschappen in kleine plastic zakjes gestopt die we, eenmaal thuis, in de vuilbak gooiden. Vandaag nemen we draagtassen van thuis mee. Deze evolutie zal zich nog verder verspreiden.
Waste waste.
Het eco-bewustzijn groeit: steeds meer afval wordt zo laat mogelijk als afval beschouwd. Voedseloverschotten worden vaker uitgedeeld aan minderbedeelden en rescued food-restaurants openen hun deuren. De inboedel van de kringwinkel lijkt meer en meer op die van hippe koffiehuizen. We hechten terug waarde aan de dingen in plaats van ze bij het afval te plaatsen. Composthopen worden aangelegd en als het even kan, nemen we een kip. (Ook voor onze stoffelijke overschotten bestaat er een project: ”Of dirt and Decomposion: Proposing a Resting Place for the Urban Dead”. Het is wat u denkt dat het is.) We snuffelen graag tussen tweedehands goederen en verkopen of geven onze eigen spullen door.
Er wordt dus meer en meer verwacht van de dingen die we kopen. Wanneer een mixer na drie jaar stuk gaat, zijn we boos. Logisch ook, want het exemplaar van onze grootmoeder dat ze kreeg als huwelijksgeschenk gaat al ruim 45 jaar mee. We zijn er ons van bewust dat de Nokia 3310 werd gemaakt om nooit stuk te gaan en onze Samsung na een jaar alweer gedateerd en traag is. De zoektocht naar degelijke en duurzame spullen is moeilijk. We schaffen fairphones aan, kopen meubels tweedehands en vragen ons af waarom de motor van de stofzuiger niet te herstellen is. Gelukkig kunnen we nog bij de bomma terecht.
Dat alles kan ook worden gelinkt aan de crisis. Door de dalende inflatie en de groeiende werkloosheid hebben we minder koopkracht. Maar: “Hoera!” afval reduceren brengt op: wanneer je zelf kookt met seizoensproducten, best voor een groep of voor meerdere maaltijden tegelijk, verminder je je uitgaven. Ook Co-housing past in dat kader: er hoeft maar één lamp te branden boven een eettafel in een woonkamer met gedeelde huurprijs. Als die stofzuiger de geest geeft, vraag dan eens bij de buurman, wie weet kan hij je grasmachine eens gebruiken. Je aankopen met anderen delen, verkleint je consumptie, dus ook je afvalberg. “Minder geld voor meer rijkdom!” Deze gedachtegang stimuleert de sociale verbondenheid en het bewustzijn en past volledig binnen deze tijd waarin we ons moeten aanpassen aan minder vanzelfsprekende inkomsten.
Respect voor waarde.
Omdat onze koopkracht daalt moeten we selectief omgaan met wat we al dan niet kopen. Zo krijgen we opnieuw respect voor de dingen die we kopen. Wanneer we de prijs van een biopompoen vergelijken met die van een gewone pompoen, zet dat ook aan tot nadenken.
“Hoe komt het eigenlijk dat ik geen bio-courgetten vind in de winter, maar wel de gewone?” “Die boeren die ze zaaien, onderhouden en oogsten in Peru, krijgen zij er een eerlijke prijs voor?” Logisch dat wanneer we er een meerprijs voor betalen, we er meer waarde aan hechten en er respectvol mee omgaan.
Jammer genoeg wordt in ons systeem niet transparant gecommuniceerd over de oorsprong van en de weg die producten hebben afgelegd. Verder staat de prijzenoorlog in retailland haaks op duurzaamheid, wat vaak een bijzonder abstract begrip is. Hopelijk rijpen de geesten mee met het rottende voedselafval en nemen we een tas mee van thuis voor die koffie on-the-go.
