Yatakta uzanıyordum, şarjım biteli saatler olmuştu ama şarj aletini alıp prize gidemeyecek kadar üşengeçtim. Zihnim uyanıklıkla uyku arasında gidip geliyordu. Bir an gerçekten hayatımı sorguladım. Olduğum kişiyi, olmak istediğim kişiyi, aslında değişmek bile istemiyordum. Ama değişmem gerekiyor yoksa hayatta kalamayacağım.
Bu zamana kadar birkaç yıldır çok değişmiş gibi hissettim. Her ay biraz daha fazla, "Çok değiştim, eskiden olsa böyle davranır mıydım? Böyle konuşur muydum?" ama sonra gram değişmediğimi fark ettim. Hala aynı kişiydim. Aynı yaşama sevinci, aynı hayal kırıklığının üzüntüsü, aynı tepkiler...
Farklı olan tek şey kendime bakış açımdı. Bilincim açılmıştı. Kendimi daha net görüyordum. İlk başta korktum, kendimi tanıyamadığım için korktuğumu düşündüm. Kendimi tanımaktan korkmuştum. Bu korku giderek arttı, duygusal olarak çok fazla iniş çıkış yaşadım. Daha kendime bile güvenemezken insanlara güvenmemem, onlara yaklaşmamam gerektiğini düşündüm.
Bu da bana kişiliğimin bir madalyon gibi olduğunu fark ettirdi. (Sonuçta daha önce insanlarla bu kadar iç içeyken bir anda tersine döndüysem iki yüz var demektir.)
Duygularla yapılmış bir kurdeleye özenle tutuşturulmuş gümüş bir madalyon.
Bir tarafında nazik, insanları yargılamayan, kendini bir kenara atıp tanıdığı insanlar için yardımcı olacak her şeyi yapan küçük bir kız vardı. Her şeyi dedikleri gibi yapan, karşı çıkmayan, en iyisini onların bildiğini düşünen...
Bu taraf, insanlar tarafından manipülasyona uğrayana kadar böyle kaldı.
İnsanların bana yaptığını sezdim, aynısını yavaşça kullanmaya başladım. İçime asla sinmedi. Kesinlikle hayır. Ama bağımlılık yaptı.
Tonlarca yalan söyledim ta ki yalanlarımı ben bile gerçek sanana kadar. Ailem fark etmedi, ortanca çocuktum hani anlarsınız, benimle gerçekten yeterince vakit geçirmediler.
Madalyonu bu şekilde çevirdiğimi düşündüm. Kendi kişiliğimin üstüne yalanlardan bir tabaka oluşturdum. Kendime kendimi unutturdum. Sonra bu tabakayı kazımak yerine yeni bir ben inşa etmeye başladım.
Yeni ben insanlar için biraz kabaydı ve sosyal olarak garipti. Onca yalandan sonra bir daha yalan söylememek için aşırı açık sözlü olmaya karar vermişti. Saygılıydı ancak insanların istediği kadar samimi değildi.
Madalyon asla çevrilmemişti. Sadece kendi zihnimde kaybolmuşken ben öyle düşündüm.
Şimdi madalyonu sessizce çeviriyorum. O düz yüzünü ortaya çıkarıyorum. Üzerinde birkaç çizik var ama kazımaya hazır. Gerçek beni görmeye hazırım. Pes etmemek için hazırım.
Madalyonu sıkı sıkıya tutup ailemin bana öyle bir şey asla olmadı dediği anılara vurarak tabakayı, üzerindekileri ve altındakileri kırıyorum. Geçmişle bağlantılı olmama gerek yok, artık çok fazla düşünmeme gerek yok.
Eğer istersem birkaç davranışı tutabilirim ve eğer istemezsem her şeyi boşverip oluruna bırakabilirim. Bunu biliyorum, kendimi biliyorum.
Ve bununla gurur duyuyorum.
2087
theartofmadeline
titsay
germansingergirl
turnnoffyourmind
yousharknotpass
gummygunk
vaporwave