veca

[swhgubaf]

Bugün kendim hakkında beni şok eden bir şey fark ettim. Uzun zamandır durağan giden hayatımda hep kendime yöneldiğimi düşünürdüm, bugüne kadar. Her işe başlamadan müziğimi açar, işimi yaparken tek başıma kendi başımla sohbet ettiğimi, kendimi anlamaya çalıştığımı sanırdım. Tam tersini yaptığımdan bihaberdim tabii. Müziğin sesinin iç sesimi bastırdığını, kendimi duymamak için sesi açtığımı yıllarca fark edememişim. Garip. İçimdeki duygusal boşluğu doldurduğunu sandığım müzik aslında dipteki delikten akıp gidiyormuş, kafamın içi bu yüzden bomboşmuş. Kendimi aslında hiç dinlememiş, hep dinlemiş numarası yapmışım. Kendimi kendime tanıttığımı sanırken içimden hep bir şarkı mırıldanmış ve asıl olaya odaklanamamışım. Bir şarkıyı sekiz yüz kere dinleyip eskitirken aslında şarkının içini boşaltmış, düşünmeyi reddetmiş ve kendimi yıpratmışım. Sonra damlaya damlaya göl olmuş ve göl beni burun hizama kadar içine çekmiş, yavaş yavaş genzimi yakmaya başlayana kadar fark etmemişim, yüzmeyi biliyorum sanmışım. Boğulmaya beş var!

Bugün her uyanıştan sonraki gibi yeni bir sıfır. Bugünden öncesi milattan önce. Müzik artık fon, sesim artık daha gür,kulaklıklar artık yılda bir görüşülen çocukluk arkadaşı. Artık tanışma vakti, artık yeni bir ben vakti!

[swhgubaf]

Kendini açıklamaya çalıştığın hiç kimse seni anlamıyor, anlamak istemiyor ya da çabalamıyor, bilmiyorum. Seni anlamadıları her an sesini yükseltiyorsun, sesin çıkarsa duyarlar ve anlarlar sanıyorsun. Bağırdığın için suçlu oluyorsun, söylediklerinin hiçbir anlamı kalmıyor. Bağırman bütün söylediklerini silip süpürüyor. Dolup taşıyorsun, gözyaşların da buna eşlik ediyor. "Gerçekten anlaşılmaya ihtiyacım var, bakın gözlerime. Gözyaşlarım temizledi onları. Artık daha net görebilirsiniz içindekileri." diyorsun ama karşındakiler bakarkör. İçindekini gören yok, herkes yüzeysel. "Ortada ağlanacak bir şey yok." Ortada hiçbir şey yok ve sen gecenin bir vakti yine gözlerin yaşlı bu satırları yazıyorsun. Ortada hiçbir şey yok ve sen, seni anlayacak birinin geleceğine inanıyorsun. Hatta bunları yazarken bile onu bulduğunda bu yazdıklarını ona vereceğin günü hayal ediyorsun. "İyiki geldin" demek çok kuru kalır ama bu not biraz ıslak. "Beni anladın" demek çok sade kalır ama bu not biraz karışık. Bunlar da geçecek ama kafam biraz karışık,

[swhgubaf]

Dışarıdan bakan, Raif Bey 'in Kürk Mantolu Madonnası ile tanışmayan ya da henüz kendi Mariasıyla tesadüf etmemiş Raifler için hayat, sadece dört beş aydan ibaret hiçbir zaman olmaz. Nefes alırsın, biraz içinde tutar ve geri salarsın. Belki biraz üzülür, biraz kızar, biraz heyecanlanır, biraz seversin ve sana ayrılan zamanın sonuna gelirsin. Yolculuğun son saniyelerinde "yaşamak buraya kadarmış" der ve bir daha yenisini almamak üzere içindeki soluğu özgür bırakırsın. Yıllarca sürmüş bir ömrü yaşanmış sanırsın ama aslında bir saniyesinin bile gerçek olmadığını bilmezsin. Çünkü yürüdüğün rastgele bir sokaktaki sergiye girmeye tenezzül etmezsin. Madonna'yı tanımazsın, belki kalabalık bir caddede yanından geçer gidersin, yıllar sonra Atlantik dendiğinde önünde gecelerini geçirdiğin, o'nu bulduğun yer değil Berlin'de ondan bundan duyduğun bir eğlence merkezi gelir aklına, hatta belki bir kış gecesi trenle yanından geçtiğin buz pistinin ilerisindeki ağacı fark etmezsin bile. Kleist ve sevdiceğinin kanı gözünün önünde gönülleri gibi tekrar kavuşurken sen karanlıkta tren camındaki yansıman dışında hiçbir şey göremezsin. Bütün "yaşamın" boyunca kapalı olan o perdeleri açıp kalbinin odacıklarını havalandıracak kişi asla gelmez, sen de o sergiye girmezsin zaten.

Raif bey Maria'yı hiç tanımasaydı ve beş yaşındaki Raif aradığı kahramanı bulamasaydı böyle yaşardı belki de. Onun için hayat, benim için Dönersen Islık Çal hiç bu kadar anlamlı olmazdı.

Tabii bunlar Raif bey empatisiyle düşündüklerim. Ya Maria? Aslında kendimi onun yerine koymak benim için daha kolay. Ben de onun gibi bekliyorum ama inanmıyorum. İnsanlar benim de inanmamı çalmışlar sanırım. Nasıl yaptılar bilmiyorum ama Anadolu'nun orta yerinde de bir Maria var. Ama bu Maria, Madonna'nın ağzından hiçbir şey söyleyemiyor. Kendisine en yakın karakterin yerinde olsa ne yapacağını bilmiyor. Onun kadar cesur olmayı başarabilir mi emin değil. O yüzden Raif Bey karşısına çıkana kadar Madonna adına hiçbir şey yazmayacak bu satırlara.

Gelelim Raif Bey'in karısına. Adını hatırlayamayacağım kadar az bahsediliyor kendisinden ama kitabı okurken hakkında en çok düşündüğüm 3. karakter kendisi. Ya ben bu hayatta Maria değil de bu kadınsam? Ya beklediğim Raif, evimizin gürültüsünden bunalıp gözlerini kapadığında Madonna'nın o an ne yapıyor olacağını düşünürse?

Böyle düşündüğüm için diyorum, insanlar benden güvenmemi, inanmamı çalmışlar tıpkı Madonna'ya yaptıkları gibi. Bu yüzden Maria mıyım bilmiyorum ama bana inanmamı vermeyen hiçbir Raif için o isimsiz kadın olmayacağım. Bendeki eksiği kapatmayan hiçbir Raif için Madonna olmayı kabul etmeyeceğim. Bir ömür boyu sadece nefes alıp versem bile kendime bunu layık görmeyeceğim, çünkü beni benden çok kimse düşünemez.