❣ Chile in a Photography ❣
$LAYYYTER
Peter Solarz
hello vonnie
Kiana Khansmith
Misplaced Lens Cap
tannertan36
shark vs the universe
styofa doing anything
Love Begins
Monterey Bay Aquarium
tumblr dot com
One Nice Bug Per Day
Discoholic 🪩
Cosimo Galluzzi
we're not kids anymore.
occasionally subtle
oozey mess
No title available
AnasAbdin
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Poland
seen from Italy
seen from Germany
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Romania
seen from Italy
seen from Hong Kong SAR China
seen from United States
seen from Brazil
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Brazil
seen from United States
seen from United States
seen from Sweden
seen from France
@sylviaworld
Hmmm, culture shock waking up in Holland after 4 months traveling! But looking back with a big smile on a very beautiful trip trough India, China, Indonesia, Cambodia and Vietnam! Wauw, what a nice trip in interesting countries and met a lot of interesting people along the way. Priceless...
Fun in Vietnam
You need a Spaaaa, lady?!? Nu alweer 2 weken in Vietnam en had ik vrienden gemaakt met James in Phnom Penh die ik later in Ho Chi Minh weer ontmoette. Hij ging met een stel backpackers motorfietsen kopen om van Ho Chi Minh naar Hanoi te rijden. "Interessant!": dacht Kiewiet. "Hoeveel kilometers is dat dan? Hoe duur zijn de bikes? Wat voor soort bikes? En is het te doen in 3,5 week?": vroeg ik me af. Na wat mannetjes te hebben gesproken over stoere en mooie verhalen leek het zeker do-able! Yes, vrrroemm, vroemm Ik had al een whatsapp naar Remco gestuurd voordat hij hier aankwam of het hem niet wat leek om door Vietnam te cruisen op bikes. Als motorrijder vind je dat natuurlijk leuk en na wat inspecties van bikes in Hanoi en stevige onderhandelingen hadden we dan onze eigen vrroeem, vroeemss! (Eindelijk geen tringg, tringg meer!) En konden we op pad van hanoi naar Cat ba Island. Yeeha, we waren de koning te rijk met onze honda wins 100 cc met de naam Indonesia en Korea. Met andere woorden Chinese bikes bij elkaar gehouden door superglue en tie rips, hihi! Leren lapjes De trip naar Cat ba moest peanuts zijn, slechts 2 uurtjes volgens een expat... En tja, we hadden al ingecalculeerd met het madness verkeer in vietnam dat t even wat langer zou duren. Het begin was natuurlijk onwennig. Zeker voor mij, omdat ik nog nooit motor had gereden en al helemaal niet met schakelen met de voet. Maar na een halve middag waren we gewend aan het sjeesen van motors, bussen, auto's en vrachtwagens links en rechts langs ons. Helaas was de trip wel veel langer dan was verteld. Gelukkig hielden Indonesia en Korea het goed... Onze billen daarentegen waren leren lapjes geworden, oef! En dan te bedenken dat ze hier veelal plastic stoeltjes hebben! Onze billen hebben wat te verduren momenteel. Op de terugweg naar Hanoi, na 3 dagen bloed in onze billen te hebben laten lopen, waren ze na en half uur alweer leren lapjes. Aaah... Thats it!!! Die bikes gaan weer weg! Grote ogen en achterste voren op de scooter Tijdens onze ritten scoren we heel wat bekijks en grote ogen. Alle backpackers en locals kijken ons aan met grote ogen als ze ons zien of als we vertellen dat we 2 motors hebben ipv van 1 motor. (Veelal respect dat we het aandurven in dit verkeer). De duimen vergezeld met een big smile zien we vaak onderweg door locals die naast ons rijden. En zelfs een aantal draaien zichzelf wel 10 keer om op de scooter en zitten bijna achterste voren te rijden, haha! Watch out, please! Maar niet alleen op onze bikes is er veel aandacht. Het lijkt dat ze hier in Vietnam ook geen blonde vrouwen gewend zijn. Zo stonden er bijvoorbeeld tijdens een bezoek aan een klooster op een gegeven moment meer dan 5 mannetjes op een rij een foto van me te maken. Op een gegeven moment zei Remco: "Pictures cost you 10.000 dong!", want men bleef maar doorgaan met foto's nemen. Hallo.... De attractie is het gebouw en Vietnam, niet ik! You want a Spaaa, lady?!? Gisteren hebben we weer een mooie, maar lange tocht gedaan van Hue naar Hoi An. Prachtige weggetjes langs rijstvelden en door een bergpas. Zeker de moeite waard... Alleen denken onze billen er anders over, haha! Wat ook een bijkomend voordeel is op de motor: je wordt fucking bruin. Maar of dat is van de zon of van al het zand... Na de rit op de motor begon de zoektocht naar een hotel, wat niet geheel succesvol verliep. Dan maar even eten en dingen opzoeken, dachten we. We kwamen aan bij een restaurant en je zag de gasten kijken. Een meisje van ongeveer 18 zei tegen haar vader: "Wow, zij zijn bruin! " waarna haar vader ons kritisch bekeek en zei: "and dirty!" Hahaha! Maar niet alleen die man vond ons vies... We gingen na het eten even naar een hotel lopen om te checken voor kamers en we liepen langs een spa waar voor de deur een dame heel lazy tegen een scooter hing. Ze bekeek me eens van top tot teen vanuit haar ongeïnteresseerde, luie houding en riep: "You need a Spa, lady??" Hahaha.... Haar gezicht sprak boekdelen! Je had erbij moeten zijn, zo grappig!
Nice reunion with NEP staff on saturday and yesterday. They are actually implementing my 5 year strategy: updated their website, made it mobile based, bought a server, are using Google analytics for management reports and survey monkey for member interviews! Wauw, my work pays off!!
Thumbs up for Belanda Overal in Indonesië waar ik ook liep/kwam, schreeuwden mensen: "mister, mister... Where you from?" Na ze uit te leggen dat ik een miss ben en No mister, wat al met een lach werd ontvangen, zei ik Belanda (Dat is Nederland in het Bahasa). En hoppa... Daar kwamen de 2 duimen omhoog en een big smile en soms een momentje Berend-Botje-ging-uit-varen-gezang. "Ooh!! You know bahasa": was de volgende opmerking. " Oooh no, only a few words": zei ik dan! Maar toch... De vriendschap was al gesloten bij het noemen van Belanda. Blijkbaar hebben we het wel goed gedaan in Indonesië in onze kolonietijd, want ze mogen ons graag! Ook grappig dat sommigen nog Nederlands kunnen praten en je af en toe een verdwaald Nederlands woord op borden ziet, zoals "knalpot", "wastafel" en "asbak" en klappertaart (kokostaart) In Sulawesi is er nog een fort wat Rotterdam heet en in Jakarta kom je in de oude wijk veel Nederlandse roots en architectuur tegen. Leuk! Surfbabe, kleine zeemeermin en Jane De afgelopen 3 weken ben ik van alle markten thuis geweest! Ik heb me heerlijk op de zee en onder water vertoefd en in de lianen in de jungle gehangen (zie foto's hieronder)! Wauw, wat een flora en fauna in dit land... Om stil van te worden! En alleen maar te genieten. Ook van alle dierengeluiden in de nacht! Brrr... Ja, jungle en eilanden brengen ook enge beesten en insecten Met zich mee. En ik moet wel zeggen... Om dan alleen in een primitief hutje te liggen, wat ik het leukste vindt, brengt ook wel de nodige schrik met zich mee! Dus af en toe, naast surfbabe, kleine zeemeermin en Jane in the Jungle, voelde ik me ook weleens een held op sokken, hahaha! Deed ik geen oog dicht en vervloekte ik weer dat ik geen Tarzan of prins Erik of surfdude bij me had! Wel goed om je schrikreactie en adrealinepeil weer eens te testen :-) Gegeven paard in de bek kijken Speaking off Tarzan, surfdude en Prins Erik: Het mannelijk ras in Indonesie... Dacht ik dat ik alle rare een onfatsoenlijke gedragingen en voorstellen al wel had meegemaakt na India en China... Neen! Hier in Indonesië spannen de mannen toch wel de kroon! Zo begon een taxi chauffeur op Bali over de strakheid van de pussy of his wife, ahum... En daaropvolgend dat western ladies nice strong, firm en long zijn, al kijkend naar mij van top tot teen... Hmm, was niet meer zo'n leuke taxirit, daarna! ( Geen enge dingen... meer dat ik heel onaardig tegen hem was!) En dan de mikrolet driver in Manado die me bij mijn stop een filmpje op zijn telefoon laat zien: een naakte vrouw met bewegende tieten, met daarbij vervolgens de tekst al wijzend met zijn vingertje: You-me! Gevolgd door heftige ja-knik en smile! Of de security man @ mijn hotel in Bali die, toen ik aankwam na stappen, lachend vroeg of we niet samen konden gaan zwemmen in the pool! Pff... En last but not least... Mijn extra kadootje voor mijn verjaardag op mijn veranda op het eiland... Dat gegeven paard heb ik toch wel even in de bek gekeken, hahaha! En helaas hardhandig van mijn veranda moeten verwijderen. Sticky rice & The Boomerang Zodra je gewoon aardig doet tegen de mannen hier, en dan heb ik het over normale omgang: geen flirtgedrag, geen sexy kleren aan of make up op, kom je er gewoon simpelweg NIET vanaf! Het is net sticky rice... En bij nee, gaan ze even weg (als je geluk hebt) om vervolgens als een boomerang weer terug te komen... Je komt gewoon NIET van ze af! Ook al doe je onbeleefd of zie je er baggy uit. Voor bekenden onder ons... We zouden ze gewoon niet meer mee moeten laten doen, tell sell/ Inline dancing op een rijtje :-) Enige remedie wat hielp: Van begin af aan onvriendelijk zijn, heel erg afstand houden, adoptie ouders nemen en af en toe jezelf maar opsluiten op je kamer, oftewel niet naar buiten gaan... Want daar wordt je heeeeel moe en geirriteerd van, hahaha! Ik heb volgens mij nog nooit zo vaak de zinnen gezegd: "I have a boyfriend! Go away" En voor sommigen betekende dat nog niets... Enfin, mooie belevingen allemaal weer in Indonesië! Nu op naar mijn vertrouwde stadje: Phnom Penh! Waar ik de weg weet, broodje kroket kan eten en vrienden & oud-collega's al weten dat ik kom! Kortom, een weekje vertoeven in warm badwater! HEERLIJK!!
Yes!! now off to my 35th birthday present: divers heaven @ Pulau Bunaken, manado, north sulawesi. Enjoying beauty 7 days above and under water!! Pulau Bunaken is located to the northeast of Sulawesi in Bunaken National Marine park and is surrounded by white sand beaches, coral reefs and sea with diverse marine life forms and colors that form a marine park that is quite beautiful. Around the island, snorkeling, sunbathing on the beach with white sand, underwater photography are activities you can enjoy in this place. The waves floated a thin, broke the silence. Clear blue water per inch of dreamy beauty of underwater life with a diversity of fish and stunning coral reefs. Stretch of white sand beaches with fenced palm.
2 pinnes in de bergen Net in Hong Kong in het vliegtuig gestapt voor reis naar Bali!!! Eindelijk de bikini an en relaxen ipv allerlei sight seeing. Einde China! Boehoe... Laatste week was ook weer fantastisch mooi. Trekking Een trekking door het Karst gebergte: Mooi!! Dat ga ik doen! Dus met een vage kaart en vage instructies alleen op pad! Dat komt goed, want het is "Easy!", aldus de dame in het hostel! Yep, eerste gedeelte zeker easy... Maar daarma zijn Chinezen, zoals al vaker is opgevallen, vergeten om bordjes op kruizingen te plaatsen! " No problemo... Ik kom er wel!": dacht ik. Na een stukje verkeerd te zijn gelopen, kwam ik na vragen in het dorp weer op het goede spoor en vervolgde ik vrolijk mijn weg! Tijd begon wel wat te dringen, want moest laatste bus in volgend stadje hebben... Dus voelde ik me wel wat minder comfortabel. Crazy old lady... Onderweg kwam ik een oud vrouwtje tegen die aan het tuinieren was en ze wees me de weg naar het dorpje waar ik uiteindelijk naartoe moest. En ondertussen ging ze achter me aan lopen. En elke x kwam ik weer bij kruisingen zonder bordjes en wees ze me een kant op. Ze stuurde me van het kluitje de rijstvelden in, haha! En ondertussen waren we langs haar sinaasappeltuin gekomen en kreeg ik koste wat het kost 1 sinaasappel. Nee, accepteerde ze niet. Ze liet me gewoon niet meer gaan. 2 pinnes in de bergen :-) Volgens de kaart zou ik uitkomen bij een pontje en daarna zou ik nog een pontje moeten hebben. Maar helaas stuurde de oude dame me naar een bamboe boot... En daar zou ik de prijs moeten betalen van beide veerponten. Ze was in het chinees met de man aan het praten en ik was het er niet mee eens. Ik wilde het geld niet betalen, want misschien moest ik straks mog meer betalen. De magische woorden: "tai quela" maakte het vrouwtje alleen maar passioneler. Dus waren we aan het kibbelen in gebaren en geschreeuw! 2 pinnes recht tegenover elkaar midden in de natuur. Erg komisch! Ik, stug doorlopen, maar helaas kon ik op een gegeven moment niet verder. Zij, die in het chinees, "I told you so!" Waarschijnlijk schreeuwde, hahaha. Toen maar wat naar mensen in water geschreeuwd en men kwam me redden (voor nop!) en wat bleek... Slecht 3 minuten met bamboo boot en ik was op bestemming. In ieder geval een hele mooie tocht door bergen en langs de LI River. Dragon backbone rice terraces In XingPing heb ik leuke nederlandse wereldreizigers ontmoet en die vertelden over de Dragon Backbone rice terraces... Op de foto erg mooi! Hmmm... Misschien toch mijn route nog wat bijstellen. En zo ben ik met Roel en Kinga samen naar dit fantastische gebied gegaan, waar we redelijke klim moesten maken met onze backpack op. Dat was wel erg afzien. En wel ja, de volgende dag de terrassen ontdekken met een kaartje. Helaas waren op een gegeven moment de bordjes weer op en zijn we een klein beetje verkeerd gegaan. Maar we kwamen toch vlot op plek van bestemming en weer thuis. Wauw, wat indrukwekkend toch allemaal! Zulke mooie natuur! En onderweg ook veel lol gehad met de legendarische dames met long hair... Blijkbaar geen kappers daar in Tiantou. Varkenstenen? S avonds na de trekking konden we wel wat eten gebruiken. Niet teveel, want we hadden een grandioze lunch gehad bij de dames met long hair. We bestelden pork met mushrooms, lokale kip met groentes en rijst. Alles proefde een beetje vaag en de pork had wel erg veel botjes... Dut toen ik zei dat t misschien wel varkenstenen waren, was de eetlust van Kinga wel vergaan. Hahhaha, wat kan ik toch soms flauw zijn, he! Maar toen kwam de aap uit de mouw... Of moet ik zeggen de kippenvoet uit de mouw! Yuk! Wat we dachten dat pork was, was de kip met mushrooms... Hadden we niet besteld. Maar deze kip was wel erg door de vergruizer gehaald, bij elke hap een mond vol botjes. We hebben toen maar een bord met frietekes besteld... Alle 3 was de eetlust een beetje vergaan. Hahaha... Wat een kippenvoet niet met je doet!
Kleine selectie van ontzettend veel mooie plaatjes van China
1 bil voor 17 uur Vanaf Dali wilde ik graag naar Xing Ping ( een klein stadje middenin het Karstgebergte). Daarvoor moest ik 4 uur in bus naar Kunming, 17 uur in de trein van Kunming naar Guilin en vervolgens nog 2 uur in de bus. Enfin, nice tripje waar veel mensen een tussenstop maken in Kunming of Guilin, maar ik was de steden meer dan zat en wilde alleen nog maar naar pittoreske plaatsen in China. Treinkaartje van Kunming naar Guilin was de uitdaging bij het ticket office waar het meisje geen engels kon. Ik had het laten vertalen: een soft sleeper (bed in 4pers coupe) voor over 2 dagen. Nou... Ook met vertaling hele onderneming voor dit meisje. Bleek dat er geen soft sleeper meer was op de dag dat ik wilde. Dus met handen en voeten uitleggen dat ik dan maar een gewone stoel wilde! Koste wat t kost wilde ik 2 dagen later naar de bergen!! Eerst deed ze nog wat moeilijk, maar daarna was het dan toch geregeld. Hordes Chinezen Vol goede moed de dag van vertrek! Het was retedruk op station en allemaal Chinezen die weer heel China hadden leeg gekocht (afgeladen met tassen). En niet te vergeten... Dozen vol met instant noodles, hahaha. Daar eten ze wat van af, zeg! In ieder geval al een schouwspel an sich om te zien hoe ze alles in die coupe stampen. Na wat gesteggel met plaatsnemende chinezen, had ik mijn coupe en mijn stoelnummer gevonden. Maar hé, daar zit al iemand! Dus ik spreek de dame erop aan en ze zegt: "No, I have this number. Let me see your card!... Oh, you have this seat TOMORROW!" Oh nee! De dame van de ticket office heeft verkeerde datum ingevoerd of wilde uitleggen dat het niet kon op de dag dat ik wilde! En nu?!? Ik wil met deze trein mee! Nou, dat mocht van het treinpersoneel, maar dan wel staand. Pffff... Ok! Krukkie, krukkie De eerste paar stations gingen goed. Er was hier en daar nog een plaatsje. Dus kon ik nog zitten, gelukkig!! Maar toen... Kwam er een station met weer allemaal rennende, bepakte Chinezen en toen was het over met mijn geluk en met mij tig andere Chinezen. Bleek dat er meerdere mensen geen stoel hadden. Wat ik later hoorde van studenten: Voor veel chinezen is dit de enige reismogelijkheid, omdat het goedkoop is. Dus als alle stoelen zijn vergeven, kan je wel een kaartje krijgen (voor dezelfde prijs als de zitters) maar moet je gewoon staan of zitten op de grond! Nu weet ik waarom sommigen een klein plastic krukje meesjouwen! Enfin, you got the picture: Een proppie, propvolle coupe met Chinezen en overal inmiddels resten van zonnebloempitten op de grond. Kiewiet was weer in een mooi schouwspel gekomen met als enige westerling in een coupe vol chinezen. Gelukkig waren er aan de andere kant van de coupe nog een aantal studenten die het leuk vonden om met me te praten en boden me een stoel aan. Fijn!!! Maar bij het volgende station bleek dat zij ook geen stoel hadden en zaten we ineens met zijn allen op de grond, hihihi! 1 bil Dus 17 uur lang zat ik op allerlei plekken in de coupe en met mij ook andere chinezen. Continu verplaatsten we ons naar lege plekken tijdens stops en/ of mensen die gaan roken of naar de wc gaan. Zoveel mogelijk even zitten, maakt niet uit waar. Totdat ongeveer rond 3 uur in de nacht 3 Chinese dames me riepen. Ik mocht er wel bij op de 3persoons bank en ze schikten wat in. Dat hielp en ik kon met 1 bil op de bank zitten tot 11.30 uur de volgende morgen. Ik heb zelfs nog paar uurtjes geslapen, haha! Maar was wel gebroken toen ik aankwam... Denk dat ik nooit meer op 1 bil wil reizen... Ga je zo scheef van lopen ;-) I LOVE NS!! Vertraging, vierkante wielen... Peanuts! Waar hebben we het over! De moeite waard Eenmaal na de reis van 24 uur was ik in XingPing! En wat was dat de moeite wel waard! Ben het hostel ingegaan, biertje besteld en naar de rooftop terras gegaan! Prachtig uitzicht: adembenemende bergen en ondergaande zon. "Kijk! Daar doet ik t wel voor!": dacht ik zippend van mijn welverdiende biertje.
Volendam in de bergen Alweer een aantal weken verder en inmiddels Chengdu (leshan Buddha en heartlock mountain) Lijiang (Chinese Volendam) en Dali in de bergen aan gedaan. Lijiang was een aangename verrassing. Ik was er inmiddels vanuit gegaan dat China alleen maar bestond uit hele grote 'smutzige' steden, maar gelukkig zijn er toch nog wat kleine, schattige plaatsen: Lijiang & Dali. Ik heb Jan Smit en Nick &Simon gezien!! The old town of Lijiang staat op de world heritage lijst vanwege zijn chinese, authentieke straatjes: grote kinderkoppen, straatjes met bruggetjes naar huisjes en cafeetjes. The old town is tegen een berg aan gebouwd en ziet er schattig uit. Helaas denken de chinezen er zelf ook zo over, waardoor het er krioelt van chinese toeristen en overal volksdansen, fotografen die volendams geklede meisjes in the old town fotgraferen, restaurants en souvenirs shops. En dan rond 9/ 10 uur barst het los! Overal Chinese proppers, Johnny's en Anita's... en bars die housemuziek de straat op dreunen.. Maar ja... Volendam zou Volendam niet zijn zonder Jan Smit en Nick & Simon. En ja, ook hier zijn er van die zangers die de zalen vol Chinezen plat kan krijgen met plaatsekijke muziek, haha! Grappig om dit hele schouwspel te zien... Ook hierin zijn we toch wel universeel! Let's go! In Lijiang wilde ik graag een trekking van 2 dagen door de Tiger Leaping Gorge doen (foto's al eerder geplaatst). Alleen heeft een eerdere ervaring in Australie naar de Blue Mountains in mijn eentje, me doen beseffen dat het niet zo slim is om dat alleen te doen. Ik had het hierover met een stel buitenlandse toeristen die net terug waren vsn de trekking. "Don't worry! you will meet foreigners in the bus and also on the trail you will meet a lot of them. You can just go and join them on the way!" "Mooi!": dacht Kiewiet, "dan hoef ik niet van tevoren mensen te ronselen. En kan ik zonder zorgen morgen de bus in stappen." Hahaha, typisch gevalletje voor Kiewiet, want de volgende dag stapt ze een bus vol Chinezen in die bijna geen woord Engels kunnen! Mooi is dat... Heb ik weer! Enfin, gelukkig had ik een kaart van het gebied en kon ik door wijzen uitleggen welke route ik wilde nemen. Een oude chinees heeft me bij een groep meiden gebracht, die vervolgens 2 dagen niet meer van me af kwamen. De meiden konden 1 zin in het engels:" let's go!"... Dus na stuntelig en gebrekkig namen uit te wisselen, was dat de enige conversatie die we hadden naast lachen, wijzen en eten uitwisselen. Ik dacht nog... " Als ik nou toeristen tegenkom, ga ik gewoon met hen verder", maar de hele dag natuurlijk geen een te zien! Hahaha! Gehandicapt Man, wat voel je je gehandicapt als je niet met elkaar kan communiceren. En ook bij het hostel waar de meiden me mee naartoe namen, konden ze maar een heel klein beetje Engels. Ik had een beetje het idee dat ik de meiden tot last was en voelde me daardoor ook eenzaam en ellendig. Maargelukkig had 1 van de chinese meisjes een vriendinnetje die Engels kon en die kreeg ik aan de telefoon. Zij vroeg:" They invite you for dinner and they would like you to join them to Sangri La (ander dorp in dat gebied)". Helaas kon ik qua tijd en bagage niet mee naar Sangri la, maar kon gelukkig wel opmaken dat ze het leuk vonden en kon uitleggen aan het vriendinnetje dat ik hun nodig had om de volgende dag de bus op tijd terug te nemen naar Lijiang. Dus toen de telefoon terug was bij het Chineze meisje was het allemaal koek en ei en hebben we een heerlijke maal gehad met handen en voeten uitleg en de volgende dag hebben zij de trekking over ander pad met mij gedaan en waren er een aantal andere chinezen bij ons aangesloten waarvan eentje een beetje engels kon. Dus aan het eind van de middag hadden we gecommuniceerd wat onze leeftijden waren, waar ik vandaan kwam, waar ik allemaal nog naartoe ga op reis! Dat ik stoer en beautiful ben, hahaha! En dat ze facebookvrienden willen worden! "Tuuuuurlijk", dacht ik... ik weet niet hoe je het wil volgen als je geen engels kan, maar geen probleem, hahaha! Uiteindelijk zijn zij Sangri La gegaan en ik naar Lijiang. Het was een hele, mooie en zware tocht. Een avontuur voor in het boekje :-) Grappig hoe belangrijk taal voor ons is en hoe ellendig en eenzaam je je kunt voelen in een groep wanneer men je niet begrijpt! En in een groep vriendinnen die samen dikke lol hebben! Ik miste toen mijn familie, vriendinnetjes en vriendje ook enorm! Het doet je ook beseffen hoe blij je met ze mag zijn! Mooie gedachte :-)
Tiger Leaping gorge... Oftewel, waar zijn de tijgers???
Van dubstep naar yak milk butter tea... De eerste weken vliegen voorbij in China. Shanghai: net new york met hoog spleetoog-gehalte en james bond gevoel; Beijing: culturele smeltpot met als hoogtepunten de muurbeklimming, forbidden palace en met chinees en nederlands meisje de Hutongs (wijken) onveilig maken :-) In de hutongs zijn veel leuke cafes en bars. Daar een comedyshow gezien en 1 avond naar een rockbar en dubstep dance place. En natuurlijk niet de terra cotta poppetjes vergeten in Xian. Super! Off the beaten track Erg leuk allemaal... Maar eh, je komt overal dezelfde backpackers tegen. We lopen allemaal hetzelfde rondje! De een in highspeed om de finish te halen, de ander in slakkentempo en kijkt een beetje dwaas rond, hahaha! Als je erover nadenkt... Wat een mooie show voor al die hostelmedeweekers om ons elke x te zien struggelen door China. China: de grote bak met rijstepudding waar iedereen doorheen zwoegt en blubbert. Enfin, tijd voor Kiewiet om wat andere hardlopers of slakken aan te doen en ik kwam op het briljante idee (thuis al bedacht) om naar Xiahe te gaan. "To where? What is there?"; zeiden veel backpackers. "Mooi, dat zit wel snor!": dacht Kiewiet en ik ging maar es vragen bij de hostelmedewerkers hoe ik er moest komen... "Xiahe?": zeiden ze met een vies gezicht... "Yes, I wanna go to Xiahe": zei ik. Nou..., dat had wat voeten in de aarde om eindelijk mijn route vertaald te krijgen in het chinees. En ze hebben voor de zekerheid nog maar even met mijn geboekte hostel gebeld om te vragen of ze nu wel mensen ontvangen (het is in china low season). En ja, die ontvingen wel mensen. Dus Kiewiet went off the beaten track :-) No hostel? No foreigners? Na een nachtrein van 8 uur gevolgd met een aansluitrnde busreis van 5 uur , tttttttmet ondertussen strenge controle van de politie, kwam ik aan in Xiahe (een tibetaans dorpje aan de voet van Tibet). En toen begon het feest... Eerst maar weer s onderhandelen met de taxidriver en welja, daar gingen we naar mijn hostel, jippie! Daar aangekomen...zitten alle rolluiken dicht en geen ingang! Aan de achterkant alleen maar bouwval en verbouwing! Bleek dat de hostel een paar weken daarvoor gesloten is, omdat het gerund werd door een buitenlander samen met een local. En er mochten geen foreigners meer verblijven. Great! Heb ik weer.... Gelukkig had ik van tecoren al wel een aantal andere hostels genoteerd... Just in case! En gelukkig was de eerste al open! Maar daar aangekomen, was niet duidelijk of ik als foreigner wel mocht blijven. Dat moest met mijn paspoort door de hostelmedewerker gevraagd worden. En dat moest daarna nog 2x tijdens mijn verblijf. Yukkie... Yakkie? Dus toen eerst maar es wat lunchen in het dorp. Nou... Als mensen je weg konden kijken, dan deden ze dat op dat moment graag!Alleen in high season is men foreigners gewend. Niet in low season... En al helemaal niet op 13 -14 maart! Want 14 maart is een holy day ivm iets wat er met een monnik is gebeurd in 2008, waardoor geheel Tibet is afgesloten v. toeristen. Maar ja, ik was er nou eenmaal en mocht blijven. Dat was fantastisch, want daardoor veel gezien van de rituelen van Tibetanen en de monikken. En ook wat van de tibetaanse heerlijkheden (ahum) mogen proeven. Heerlijke momo's met yakmeat en yakyoghurt. Die waren beiden nog wel te pruimen... Maar de yak milk bitter tea... Yukkie, bleh! Geef mij dan toch maar de heerlijke Chai massala tea uit India!! Holy! Ik zit erop... Op 14 maart was er een holy ceremonie in het dorp met de high dalai lama. Dat was weer een mooi schouwspel om te zien! En hoe bizar ook weer dat ik weer tijdens een holy festival ergens ben! Eerst al in Varanassi en nu in Xiahe!! Alsof ik erop zit, haha! Ook dit geloof is weer te bizar voor woorden. Je ziet Tibetanen de hele dag rondlopen, bidden, aan de 'Prayer wheels' draaien en ook van boven tot naar beneden (met alles horizontaal op de grond) te bidden en weer opstaan, drie stappen doen en weer geheel horizontaal gaan. En dit tot laat in de avond terwijl het in de bergen gigantisch afkoelt! Hoe gelovig is men wel niet! Waarom doen mensen dit allemaal! Yeeh... Moeten ze niet gewoon werken? Ook mijn hosteleigenaress, die echt een schatje was en de mamarol helemaal op zich nam, heeft dat bidden van top tot teen 4x gedaan! Later vertrlde een chinees dat de Dalai Lama elke dag ern aantal aanwijst die dit moeten doen. En dan moeten ze dus 10 km afleggen door elke x geheel te knielen! Mmm, op dit moment zo blij dat wij niet zo gelovig zijn... Ik zie het me al doen, kan ik een week niet meer lopen daarna!! Xiahe... Het waren 2 fantastische dagen! Maar toch wel weer blij om naar de normale wereld te gaan. Voor Kiewiet was dit wel weer ff genoeg off beaten track.
We take the bus, Tai quela.... Bye, bye love you! We take the bus... Gisteren de great wall jinshaling - Simatai samen met Brian beklommen. En voordat we gingen, hadden we het over de dure tour die werd aangeboden. Naar ons idee kon het goedkoper. Dus hebben we een chinese vriendin gevraagd de route voor ons in chinees te vertalen. Dus gewapend met chinese briefjes en een routebeschrijving starten we de reis om 6 uur in de ochtend! En ja... Ze staan hier bekend om liegen dat er geen bus gaat of de prijs veel hoger. Om 6.15 in de ochtend stonden we al ruzie te maken over de prijs van de busticket, pfff heftig op de vroege morgen. Gelukkig wist ik al wel de woorden voor te duur: Tai Quela. Tai Quela... Bye bye, love you! Tja... "Tai Quela", en "Bye bye, love you!" met een handkus waren de magische woorden en handelingen voor die dag! Elke keer als we een overstap deden werden we als enige westerlingen overladen met agressieve taxichauffeurs die zeiden dat de bus niet ging. En ze bleven maar doorgaan, maar snapten heel goed als ik zei: "bye,bye, love you!" Met een handkus! Dan moesten ze lachen en gingen ze weg. Fijn dat er dingen toch universeel zijn. Helaas hadden we 1 miscalculatie gemaakt en werden we midden in dorp gedropt, zonder enig zicht op een ingang. Wat nu? Met het roepen van Jinshaling kwamen we een heel eind... alleen werden we mooi de verkeerde kant op gestuurd! dus gingen we terug naar de main road! Uiteindelijk moesten we 16km tot aan de ingang van de great wall overbruggen... Nou, dat werd weer een gevecht om een goedkope rit. En dat ging goed tot de poort (halverwege). We dachten dat we er waren totdat meneer taxichauffeur vertelde dat t nog 8km en 10 yuan zou zijn. Dat gingen we niet doen! Dus toen eruit en aan andere touringcars vragen of ze ons mee wilden nemen. Gelukkig was er 1 die ons gratis meenam... Dus we zaten nog steeds op schema om het goedkoop te doen. Yessss!! Jinshaling Aangekomen by the great wall: Jinshaling... 3 uur van Beijing vandaan en diep de bergen in! Het zou een heftige hike worden volgens expert Brian, die de wall al voor de derde keer zou gaan doen. Brian wist hier en daar shortcuts, maar die waren erg heftig! Erg steil, maar wel snel. We sloegen een aantal torens over en begonnen halverwege, want ons doel was het begin van Jinshaling te halen. En dat hebben we ook gehaald, poeh!! Bij toren 4 was de muur afgesloten voor renovatie. Brian wist hoe we toch verder konden. Dus opeens waren we naast de muur aan het klimmen... Mamma mia, kom ik nog heel thuis?! Vrij intensief en hoog! Maar we hebben het heelhuids gehaald! We zijn op stukken van de muur geweest waar mensen al lange tijd niet meer zijn geweest!! Wauw, wat mooi en wat een rust! Dat mensen dit vroeger gebouwd en de berg opgetild hebben. Wow... Je wordt er stil van. Is this no busssss? Terug onderaan werden we weer door Chinezen de verkeerde kant opgestuurd, pfff vermoeiend! We waren weer wat kilometers aan het lopen en toen kwam er een pickup langs met vader en zoon erin. Ik liet mijn chinese briefjes zien en hij wees de andere kant op en wilde wegrijden. Maar toen ik mijn zielige gezicht opzette en naar hem wees en vroeg: "Can you take us there, pleassseee!", keek hij even naar ons. Hij wees naar mij: "You, here" naast hem en wees naar Brian achterin de pickup met zand. Hahaha! En zo kwamen we gratis in het volgende dorp, maar nog niet de plek om de bus terug te nemen. In het dorp werden we overladen met agressieve taxichauffeurs! En helaas kwamen we er niet uit qua Yuans. Dus liepen we weg, maar toevallig keken we achterom en daar kwam een bus aan. We liepen terug naar de bus. Taxichauffeurs die ons probeerden te belemmeren en Brian die naar binnen ging en gelijk vroeg of deze naar Gu Bei Kou (dorp v onze bus) ging en wat het kost. Een meisje knikte ja en gaf aan 4,5 Yuan. Maar vervolgens waren taxichauffeurs en de conducteur in de bus aan het schelden en aan het zeggen"No Bus!", you have to pay! En de conducteur liet een briefje van 50 Yuan zien met veel verbale kracht! En ik zei: " Tai, quela!" en begon heel hard te lachen! En Brian zei met waterige, kinderoogjes: "Is this no bus?" En ik moest nog harder lachen... En toen werd de motor van de bus uitgezet en de conducteur zei: "Go out!" En we zeiden:" No, this bus is going to Gu Bei Kou, we know this!" . En toen begon het gescheld weer en de dure briefjes Yuan werden getoond. Iedereen in de bus was muisstil, ook als we zeiden: "Is this going to Gu bei Kou?" en keken naar ons. En brian nog steeds in gesprek met conducteur: " Is this no bus?" Ik dacht... Laat ik maar blijven lachen en kreeg ook echt de slappe lach, waarna de bus ook. Na 10 minuten stilstaan en wij die echt niet uit de bus gingen (we waren wel wat bang, maar lieten dat niet merken) zei 1 grote chinees achter in de bus iets, waarna de motor aanging en we gingen rijden!!!! Aah, we gingen naar Gu Bei Kou! En toen kwam de conducteur vragen om yuans. Dus we gaven 12 yuan en dachten... Je mag iets meer hebben! Maar verbazingwekkend kregen we 3 yuan terug en hadden we dus de 4,5 yuan p.p. betaald! Eindelijk... We waren 's avonds om 8 uur terug, nadat we bij overstap weer de verkeerde kant op zijn gestuurd. Een lange dag met veel vechten, onvergetelijke ervaringen én ook nog goedkoop! We hebben 200 yuan per persoon bespaard, haha! We laten ons geen oor meer aan naaien! 'S avonds hadden we ieder geval een goed verhaal bij biertjes en daarna slapen als een baby! Enfin, chinezen houden ervan je de verkeerde kant op te wijzen met een smile, je moet een grote bek, lange adem hebben en je niet laten intimideren door verbaal geweld.
Hiking the great wall from Jinshanling to Simatai with Brian :-)