Vakt-i sehere doğru yaklaşmışken içimden bi şeyler karalamak geldi.
Şu sıralar stabil bi hayat sürüyorum. Ama bunun tamamen bakış açımla ilgili olduğunu fark ettim. Çünkü eski ben, şu anki durumumu stabil olarak değerlendirmezdi. Şahsi tarihimin tekerrürlerden ibaret olmamasını dilerim.
Yapmak istediğim ama yapamadığım elbette ki yine bir sürü şey var. Yapamamayı da artık kabullendim sanırım ya da yapıp yapmayacağımın nelere değip deymeceği artık çok umrumda da olmayabilir. Öte yandan diğer insanlarla kıyas yaptığımda esasında çok da boş bir hayat sürmediğimi gözlemliyorum. Ne yazık ki kıyasın saçma ve yersiz olduğunu bilmemden mütevellit bu da benim için bir anlam ifade etmiyor.
Hayattan memnuniyet seviyem azımsanamaz ve fazlamsanamaz da. Bu da stabil düzeyde sanırım.
Sadece beynimden akan gürül gürül kelimeleri ara sıra boşaltma ihtiyacı duyuyorum böylece daha rahat uyuyabiliyorum. Uyanmamın mecbur olduğu o saate kadar biraz daha uyku...