#10.01.2013

[dopeytheayaka]

10.01-04.2013

Omg did I really not write my posts for 4 days straight?! Oooooops I've been soo bad with these. But anyway, there isn't much to talk about anyway so I guess it's all good.

Oh man, it's already October................smh.

Last night though, Heidi, Suegie, and I stayed up until 5:30am just talking. So I didn't wake up until 2pm today whoooooopsie <3

Hopefully, tomorrow will be a better day! =]

[vazgecilmezfuzilat]

"...

Dikkatli bakarsak çevremize, başka pek çok insanın da pek çok başka şey biriktirmekte olduğunu gözleyebiliriz. Daha ileri giderek bu listeye kendimizi ve biriktirdiklerimizi de ekleyebiliriz. Mesela ben, hayattan, tabiattan, insanlardan, günlerden kareler biriktiriyorum. Parasını biriktirenler var mütemadiyen. Hayallerini biriktirenler, umutlarını biriktirenler, öfkelerini, nefretlerini biriktirenler var. Kimileri var ki, aklıyla alt ettiği başka akılların çetelesini tutuyor gurur ve hatta kibirle. Yazılmamış romanlarını, çekilmemiş filmlerini biriktirenler var. Kimileri de okunmamış kitaplarını, tutulmamış sözlerini, yazılmış yazılmamış mektuplarını biriktiriyor. Düşünün kendi koleksiyonlarınızı da bulacaksınız, dolaplarda, çekmecelerde, dijital depolarda ya da hafızanızda, içinizde, derinlerinizde...

Biriktirmek, hayatın her yanına ve anına sinmiş faniliği unutmak için uydurduğumuz oyunlardan biri sadece. İnsan, bir tarafında ölüm olan bir terazinin diğer kefesinde tartılmaya hep çok gönüllü. Bir gün, çoğu zaman hiç gelmeyen, gelmeyecek olan bir gelecek için yanımızda götürmeye çalışıyoruz ihmal ettiğimiz, hakkını vermediğimiz ne varsa. 'Yarın her şey daha güzel olacak' diyoruz ya hani bıkıp usanmadan senelerdir... Sormak lazım artık; 'Bugünler ne zaman güzel olacak?' diye...

Bir gün, bu günkü insanlığımızdan daha tamam bir insan olmaya inanmak... Güzel ama, biliriz ki ölüm hep ansızın gelir. Ve her insan, yaşı kaç olursa olsun, hep çok erken ölür."

[potinhodealerias]

Assistir a um filme graças a generosidade alheia

Eu tava super afim de assistir Valtari do Sigur Rós, mas cheguei um pouco tarde e não consegui ingresso, além disso, ficaria muito tarde pra voltar pra casa depois da outra sessão. O filme só teria essas duas exibições em São Paulo. Eu ia embora, mas conheci um cara na fila e ele me convenceu a esperar pelo menos até todos entrarem. Esperamos, sobraram quatro lugares. Entraram as garotas na nossa frente, um cara desistiu e ficamos nós dois alí. Os funcionários do museu ficaram com pena, pegaram um banquinho e colocaram pra nós dentro da sala! Assistimos o filme! Foi muito emocionante; como assistir sonhos de outras pessoas.