Bazen diyorum ki,keşke hiçbir şeyim olmasa. Çantam,ayakkabım,telefonum,defterim,kitabım,örtülerim bile... Bize ait olmayan şeyleri sahiplenmekte üstümüze yok aslında. Bir seccade,bir kuran-ı kerim ve basit giyimimiz olsa biz daha çok biz oluruz. Gözümüzü boyayan şu dünya hayatını zehirli bir bala benzetmeyen yoktur aramızda. Öyle ise,niçin sıyrılamıyoruz şu dünyadan? Neden Allah'ım? Neden kötü olduğunu bile bile aynı hatları tekrar ederiz ki? Neden?











