#19.05.2016

[photogyu]

[kuesadillasad]

[thoughts-of-a-dying-poet]

folhas quebradas

Algo me preechia. Esperança, talvez. Ou apenas uma lembrança que remete aos tempos em que as coisas estavam melhores. Bem, havia ao menos chance de elas melhorarem. 

Não sei se hoje acredito que há possibilidade de melhora. A esperança que me preenchia, que me controlava desordenadamente, que fazia parte de mim, parece ter se libertado da prisão que é minha mente. Ela se foi. Chegou como apenas uma folha e, junto com a terra, desenvolveu-se. Tornou-se árvore. Porém, com o passar do tempo, folhas passam a cair novamente, sem darem origem a novas árvores. O solo está desgastado demais. 

A árvore, a primeira de todas, a que já fora fonte de esperança, tenta manter-se viva. Restam apenas galhos secos e resquícios de um lugar onde já houve folhas. Estas foram embora com o tempo. Levadas pelo vento. Agora livres para que se estabeleçam como novas árvores, porém em novos bosques. Não no meu. 

Livre, a esperança encontra seu caminho. As árvores crescem saudáveis e dão origem à florestas que, sem a presença de vida, seriam apenas espaços vazios onde se cultivaria a mágoa, a ira, o medo. Folhas carregam consigo o segredo de lugares tenebrosos e auras perturbadas, estas esperando pelo dia em que seriam transformadas em algo puro. 

Mesmo sendo deixada pelas folhas, é um alívio que elas tenham se libertado. Árvores aqui morreriam. Árvores aqui morrem. Espero apenas que estas manifestações de esperança encontrem aqueles que delas mais necessitam. Livres da forma mais natural possível. Como pássaros pelo céu. Como ondas do mar, indo e vindo. Como folhas a crescer e a quebrar. É uma pena que, ao quebrarem, não há mais esperança. 

[hotpotstskaltubo-blog]

Die Bühne ist parat für die Prösentation am 27. Mai

სცენა მზად არის 27 მაისს დაგეგმილი პრეზენტაციისთვის

[hotpotstskaltubo-blog]

ანდრეას ისტორია: კინო-კლუბი

დღეს კინო-კლუბის ოთახს ვალაგებთ და თან ნუნუს სასადილო ოთახიდან ვაკვირდებით თუ როგორ აწვიმს ქვედა სართულს. ნუნუ სინათლეს ანთებს კლუბის ოთახში. ოთარი წინ მიძღვება წარმატებული შედეგის სანახავად.  მე კიდევ ვდგები სცენაზე და წარმოვთქვამ სანატორიუმში მაცხოვრებელი იმ პირების სახელს, რომელთაც ვიცნობ. ისინი წარმოსახვით ჩემთან ერთად არიან, სცენაზე, გრძელ მწკრივად. შემდეგ ვიწყებ სიმღერას. ოთარი ადგილს იკავებს გარეცხილი სკამებიდან ერთ-ერთზე და მისმენს. ახლა უკვე როლებიც გავცვალეთ.  მე ვჯდები მის ადგილზე, ის მღერის.ძალიან სასიამოვნოა. სიხარულისგან ტაშს ვუკრავ. სცენა გახსნილია.

ის, რაც ერთი შეხედვით წყალტუბოს სანატორიუმის ყოფილ სასადილო ოთახში დაიწყო, უკვე კინო-კლუბამდედაც მივიდა.შემიძლია კინოც ვუწოდო, ან უბრალოდ თეატრის ოთახი. სცენას ორივე მხრიდან აქვს კიბით ასასვლელი. აქ მაცხოვრებელი ხალხი ამ ოთახს კლუბს უწოდებს.სწორედ ამიტომ ვწერ კინო-კლუბს. დასაკეცი სკამები სამ-სამადაა განლაგებული, საკმაოდ ახლოს ერთმანეთთან. შემოსასვლელთან განლაგებული სკამები გადავაადგილეთ. უკვე გვაქვს ადგილი ჩვენი მაგიდისთვის,გრძელი სკამისა და პატარა 6 სკამისთვის.მონიკა ნახატებს კიდებს კედელზე. პუბლიკაცია უკვე შეიძლება გამოქვეყნდეს. ნიკოლის,კრისის, ლუკისა და ინგას დიდი ჯგუფის ჩამოსვლის შემდეგ მთელი ენერგია და დრო სამუშაოს რეალიზებას მიაქვს. ნახატების სკანირეკა უკვე მიმდინარეობს. რეცეპტები ითარგმნება და პარალელურად კომპიუტერშიც გადაიტანება.ინტერვიუბსაც ვაკეთებთ,კითხვებს ვსვამთ და პასუხებს ვიწერთ.ქალბატონები ისევ მიგვყავს სახატავ მაგიდასთან და მათ სახელებს ვაწერინებთ. ამასობაში ყავაზეც დაგვპატიჟეს და ორი სიზმარიც მოგვიყვნენ საწოლის ზღურბლიდან.

[hotpotstskaltubo-blog]

Andreageschichte: Cine-Club

Heute putzen wir den Cine-Club und ziehen den Strom aus Nunu’s Esszimmer in das untere Stockwerk. Nun brennt das Licht auf der Bühne. Otari begleitet mich, um den Erfolg zu sehen. Ich stelle mich auf die Bühne und nenne alle Namen der Leute aus dem Sanatorium, die ich kenne und stelle sie gestisch neben mich auf die Bühne, in einer langen, frontalen Reihe. Dann beginne ich zu singen. Otari nimmt Platz in den gewaschenen Kinositzen und hört zu. Im Anschluss tauschen wir die Rollen. Ich setze mich hin und er singt ein Lied. Ganz fein. Ich klatsche vor Freude. Die Bühne ist eingeweiht.

Was mit einem Blick in den ehemaligen Speisesaal vom Tskaltubo Sanatorium begann, ist nun im Cine-Club gelandet. Ich könnte auch Kino sagen oder Theaterraum. Denn die Bühne ist richtig und hat links und rechts zwei Treppenaufgänge. Die Leute hier nennen den Raum Clubi. Deshalb schreibe ich Cine-Club. Die Sitze sind Klappsitze, im Trio jeweils am Boden festgeschraubt. Die Reihen sind mehr oder weniger eng gestellt. Einige Stuhlreihen, die dem Eingang am nächsten sind, wurden schon entfernt. Dies gibt Platz für unseren Tisch, die eine Bank und die 6 Hocker. Monika hängt Zeichnungen an die Wand. Die Publikation kann sich zeigen.

Seit der Ankunft der grossen Gruppe mit Nicole, Luki, Chris, Inga geht die Energie in die Umsetzung. Zeichnungen werden eingescannt. Rezepte kommen im Computer an und werden übersetzt. Interviews werden gezielt geführt, Fragen gestellt, Antworten notiert und festgehalten. Damen am Arm durch die Gänge zum Maltisch geführt, damit auch sie ihren Namen aufzeichnen. Nebenbei eine Einladung zum Kaffee und zwei Träume von der Bettkante aus erzählt.

[hsgucciking]

x