25 yıl ilmek ilmek bir hayat inşa ettim Allahın izniyle, bir yola emek verdim ve oraya emek vermeye devam etmek istediğimi çok net biliyordum. Belki de kafamdaki tek netlik buydu. Bu hayat yolculuğumda benim için en doğru kişi olduğunu düşündüğüm birisiyle hayatımızı birleştirdik, ikimizin de çok çaba sarf ettiği bu hayat yolculuğunda birbirimize yoldaş olacağımızı düşündük ve buna söz verdik. Birlikte hayat kurmak için bir çok noktada bir sürü yeni başlangıç yaptık. Geldiğimiz bu şehirde, hatta neredeyse bu ülkede ne yakın bir arkadaşım ne akrabam var. Bilinmezliğin tam ortasından başlamaya karar verdik, seve seve atıldım bu yola. Ama sanki yeniden doğuyormuşum gibi yapmadım, yapmak istemedim çünkü öyle çok zor olacağını biliyordum. Şu ana kadar emek verdiğim o hayatı burada devam ettirebileceğime inandım, araştırdım ve bunun bir yolunu buldum. Evli olarak bir topluma girince çok fazla dedikoduya ve insanların hayatına fütursuzca karışmaya çalışmasına ve yorum yapmasına hazırlamamışım ama kendimi. Bu yüzden sanırım can sıkıntısı doğurmasına engel olamıyorum. Bir de yoldaşın da seni anlamıyorsa veya yanlış anlıyorsa buna tahammül etmesi iyiyce de zorlaşıyor.
Çok yalnızım ve çok yalnız hissediyorum. Ne mutluluğumu ne de derdimi paylaşabileceğim hiç kimsem yok artık.
