Aşksız ve paramparçaydı dünya bir inancın yüceliğinde sevdim seni, bir kavganın güzelliğinde sevdim. Bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek. Aşk demişti yaşamın büyük ustaları aşk ile sevebilmek bir güzelliği, ve dövüşebilmek o güzellik uğruna İşte yüzünde badem çiçekleri Saçlarında gülen toprak ve ilkbahar Sen misin seni sevdiğim o kavga, sen o kavganın güzelliği misin yoksa. Bin kez kırdılar körpe dallarımızı, bin kez budadılar İşte yine sevinçteyiz yine çiçekte. Bin kez korkuya boğdular zamanı, bin kez ölümlediler. İşte yine doğumlardayız yine çiçekte. Bitmedi daha sürüyor o kavga, ve sürecek Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek Geçtiğimiz o nehirlerden beri Suyun ayakları olmuştu ayaklarımız, ellerimiz taşın toprağın elleri Yağmurlara susamış sabahlarda çoğalırdık, sabahlarda dikilirdik burçlarımıza. Türküler söylerdik, aynı sesten,aynı yürekten,aynı telden. Dağlara biz vermiştik morluğunu, henüz böyle yağmalanmamışken gençliğimiz. Ne gün batımı ölümlerin üzüncüne, ne tan atışı doğumların sevincine. Ey! Bir elinde ebeler koşturan doğa, bir elinde mezarcılar yaratan Bu seslenişimiz yalnızca sana Ölmesine ölüyoruz ya Sevmesine seviyoruz ya seni Bitmedi sürüyor o kavga ve sürecek Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek. Saltanatlar,saraylar çöker Bu kan susar bu zulüm biter Leylaklarda güler, menekşelerde açılır üstümüzde Bugünlerden geriye Bir yarına gidenler kalır, birde yarınlar için dövüşenler. Şiirler yeniden yazılacak kıvamda, duygular yeniden doğacak. Yürek imgelerin ulaşılmaz doruğunda Ey! Her şey bitti diyenler Korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler Ne dağlarda direnen çiçekler, ne kentlerde devleşen öfkeler Henüz elveda demediler Bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!