#adorio

[bellxcollar]

Valentine’s Day approaches!

Get your fave MFS ships all dressed up and ready to go for this Valentine's gala! Ball gowns, cocktail dresses, suits, whatever of the like if you got ‘em ✨💃🏽✨

Post it all on Feb 14th 2023 and tag #MFSVDay

[ferrisraccoon]

Adorio in matching sherwanis!

for #MFSVDay

[aymmgreen]

Adil and Gregorio actually looks really good together.

[adoreyoupauline]

No chance at all.

Napatunayan ko na, sa kalagayan ko. "There's no chance" Pero I just can't understand na may nararamdaman akong hope, may pinanghahawakan akong future na alam ko magiging masaya ako. "Kulang e." alam ko di sapat yun para ganoon din ang maramdaman ng tao na yun. I assume sobra sobra. Pero at this journey of assuming masakit talaga. Nauubos na yung posporo ng puso ko. Tama lang ba to? Minsan naiisip ko. Susuko na ba ako? Pero everytime na susuko na ako, bumabalik ako sa zero. Napakababa ng self-esteem ko sa mga ganito, dahil sa sobrang mahalaga sakin ng tao pinipilit kong maging masaya para sa mga bagay na I think deserve nila. Tatahimik nalang ako. Hindi ko ipagpipilitan, dahil alam ko parepareho lang tayo nagpupursue sa kung ano ang ikaliligaya naten. Ayokong may masira, mawala at masaktan kahit ang alam ko yung happiness na gusto kong matamo ay makukuha ko lamang kung lalakasan ko ang loob ko. Minsan sinisiksik ko sa sistema ko nalang talaga yung salitang "Patience" pero paano nalang din talaga kung mawala na ako bukas? Gugustuhin ko nalang sana masaktan ng direkta kesa sa palihim akong pinapaasa. Well what goes around comes back around. Palihim ko lang din naman siyang minamahal kaya wala kang sigaw na maririnig mula sa kanya... "Kaya wag kang umasang may maririnig kang sigaw hangga't nararamdaman mo ay 'di malinaw." Chai yo pau. Chai yo. 🐼 Adoreyou©

[adoreyoupauline]

REVELATION: IT'S A SMALL WORLD AFTER ALL.

                Pa ito na ba yung regalo mo sakin? Ewan ko nalang ba kasi hindi naman ako naniniwala sa lukso ng dugo pero bakit ganito ang nararamdaman ko pag nakikita ko siya.

                Ganito nalang ba kaliit ang mundo? Parang napaka-Impossible naman kasi talaga. Sa dinami dami ng tao, panahon, pagkakataon, at Company na papasukan ko dito pa tayo magkikita…

                                “KUYA.”

                Ojt ako ngayon sa di gaano masiyadong kilalang company sa bansa ang “MUSIC Group” na kahit kanino ko pa tanungin e hindi talaga nila alam kung ano yun. Kapag tinatanong ako tungkol dito ay di ko din masiyado ma-explain kung anong company siya basta more on PRO-Audio siya yun nalang ang sinasagot ko. Basta! Pinasok lang ako dito ng kumpare ng step dad ko. At sobrang nagbabakasakali lang talaga ako dito kasi hindi na daw talaga tumatanggap sila ng OJT ngayon. Pero milagro talaga ni GOD at nakapasok ako. Pinagpipilitan din kasi ako dito kasi balita na may allowance nga dito. (200php) a day oh diba! Bongga daig ko pang pumasok sa Jollibee.

                Okay.. As my OJT  days goes by…

I have one task na binigay sakin na kailangan kong i-encode lahat sa computer ang mga EPR o (Purchase request) mula 2004-2011. Imaginin mo yun!  Sobrang dami niya talaga. And Isa sa mga PR  na yun ang nagbigay pansin sa akin dahil nakita ko ang pangalang. “Ereneo Cruz” na which is sobrang natatak sakin nung bata pa ako. Dahil kinukuwento din naman sa akin ng papa ko ang mga kapatid ko on the other side na may brother nga daw akong…

                “ERENEO CRUZ”

Hindi pa gaano nag-sink in sa akin ang mga pangalan na yun kasi malay mo naman diba? Hello!? Napakadaming ganoong pangalan. Tsaka matagal na yung PR na un baka wala  na yun dito.

Mga ilang araw din ang nakalipas…

                “HAPPY 20thBIRTHDAY!” (07-17-13)

Ayaan! Masaya ako nung araw nay an kasi tinreat ako ng mga SIR ko sa Tech Cust Serv  ng 2 gallon ng Ice Cream! Wee! At memorable din  dahil dito nagsimula ang araw na biglang nacurious ako ulit sa pangalan namang “ERNIE CRUZ” . Ako rin kasi ang nag-iinventory ng mga hardware sa buong office. Sabi ko baka andito pa yun…

Sa totoo lang sa dami ng tao sa office di ko matukoy kung sino sa mga yun siya. Hanggang sa may isang tao ang pumukaw sa damdamin ko, sabi nga nila e nakadama ako ng  “LUKSO NG DUGO” na sa tuwing makikita ko siya e parang nakikita ko ang PAPA ko sa kanya. At nagsimula na din ako magtanong sa mga  ka team ko. Siyempre Akward magtanong tungkol sa taong ito kasi parang may position siya sa company at pag nalaman din nila yung istorya ko e nakakahiya. Baka naman din kasi nagkakamali lang ako sabihin pa nila sakin e illusyunada ako. Lahat kasi ng mga sinabi ni PAPA tungkol sa kapatid ko  na yun e nasa kanya: Graduate sa FEU na Cum Laude ng BS Accountancy ( Oh! May position siya dito sa company!) at mejo silahis nga daw. LAHAT NASA SA KANYA.  Pero kailangan ko ng CONFIRMATION ng lahat.

                “SAAN SIYA NAKATIRA”

At ayon naghihintay ako ng pagkakataon na magpakita siya sa harap ng room namin para matanong ko sa mga sir ko kung yun ba yung kinukutuban ko yung taong hinahanap ko. Abay! BINGO! Siya nga Iba yung saya ko sa dibdib ko nung malaman ko yun. Yung kahit hindi ka pa sigurado e parang sigurado ka na talaga na siya na yun. J

07-19-13

Nasa isip ko na ang mga tanong ko para masigurado ang lahat at ang hinihintay ko nalang talaga e ang pagkakataon. ..

Nakita ko siya pauwi na! Pero dumaan siya saglit sa isang under niya. Kaya nasabi ko sa sarili ko: PAGKAKATAON KO NA BA TO? Nagmamadali pa akong gumayak nun nagbabakasakaling makasabay ko siya sa elevator at matanong ng something tungkol sa kanya. Nag-CR pa nga ako para tumagal. Hindi ko nga pinindot kaagad ang elevator button kasi para makasabay ko siya. Pero hindi talaga ito ang pagkakataon pumindot kusa ang elevator at bumukas. No choice. Malungkot akong bumaba ng bldg.

07-22-13

REVELATION DAY!

                Yung nagbabadya ba talaga na ito na ang araw ng pagsisiwalat! Hahaha. Kasi sa task na binigay sakin ng isa kong sir puro pangalan niya ang nakikita ko. Bawat Row siya ang laman. VP Pala siya ng Finance. (WOW!) At mejo kinakabahan kapag narerealize kong boss siya.

                BANDANG HAPON. Sobrang nangangatog na ako sa sobrang lamig sa room na pinaggagawan ko ng task ko. Kaya naisipan kong gusto ko mag-kape. Swerte nalang nasa position ako na makikita ko kung sino lumalabas. At ayun! Nakita ko si sir ernie na lumabas at siya lang parang bababa.

                PAGKAKATAON KO NA BA TO?

Urong sulong ang utak ko pero napagdesisyunan ko ng bumaba. Pagkalabas ko, nde ko na siya naabutan.

Naiinis ako! Kasi ang tagal kong nag-isip! Namiss ko na naman ba ang chance ko! -__-“

At sa pagbaba ko, ito na pala talaga ang pagkakataon.

Nakita ko siya sa may COUNTRY STYLE kung saan ako bibili ng kape.

Pabilis ng pabilis ang pintig ng puso ko. Tyumitiyempo. Magkatabi kami. Kinakabahan ako.

Mga ilang minuto din ang dumaan ng biglang may salita ng lumabas sa bibig ko:

AKO: “Sir, taga bulacan po ba kayo? Kasi parang Familiar po kayo sa akin.”

SIR: “OO!”             (shocks hihimatayin yata ako!)

AKO: “ Sir, Meycauayan po?” (Awwww)

SIR: “ Oo, pero nakatira ako dito(pointing somewhere) Pero minsan umuuwi din ako dun, binibisita ko mother ko.”       (Guilt.)

                “Ikaw? Taga san ka?”

AKO: “Marilao po.” (NGATOG na ako)

SIR: “Ano nga ba pangalan mo?”

AKO: “Pauline po.”

SIR: “Surname mo?”

AKO:  “ ADORIO po”

SIR: “ahmm. Somewhat familiar.” (not sure kung ito nga ba sinabi niya o “Unfamilar”;LASLAS NA PRE HAHA)

                “Saan mo ba ako nakikita?”

AKO:  “-----“ (napipi na..)

SIR: “Ah siguro sa SM, together with my family.”

AKO: “aaa. Yes sir.”

---end of conversation---

Not sure kung ayan ba talaga mga eksakto na mga sinabi niya. In state of shock parin ako e. Yung donut at  yung kape na binili ko di ko na nainom kasi di ko nalagyan ng asukal sa sobrang kaba ko. At magkasabay pa kami bumalik sa taas. Sa kaba ko natapon pa yung kape ko sakin. Mejo nashock kasi talaga ako sa pangyayari. Yung makuha mo yung hinihingi mong sagot. Iba talaga e. Kaso mejo iwas ata siya sakin, mejo nararamdaman ko ewan ko din kung bakit. BAKA?

Buti nalang napatawa ako ng mga SIR ko kahit di talaga nila ako maintindihan kung bakit ako umiiyak. Hahaha. At sa pag-uwi ko nailabas ko na lahat ng iluluha ko sa kaibigan kong si rai at mejo nahimasmasan na ako.

Hindi ko maintindihan ang mga nararamdaman ko. Halo-halo na e. MASAYA, MALUNGKOT, NATATAKOT, KINAKABAHAN ETC.

I’ll just let it be. And I will see…

Si GOD ang gagawa ng lahat ng paraan. Kaya tama lang wag natin siyang pangunahan.

Everything are in GOD’S Perfect time.

  |DAISUKI.12|