Iba pala talaga pag ikaw na mismo yung may ipinaglalaban, nagagawa mong sumagot kahit na tahimik kang tao, nagagawa mong humarap sa interview kahit shy type ka (weh)at hindi ready (weh), nagagawa mong sumigaw kahit na mapaos ka, nakakapag lakad ka ng malayo kahit pagod ka na, nakakaya mong tumayo ng ilang oras kahit na masakit na ang paa mo.
Dati isa ako dun sa mga naiirita pag may nagrarally sa may mendiola, lagi ko sinasabi na abala lang sila sa dadaanan ko at malalate ako sa school dahil sakanila. Madalas kong sinasabi na wala namang nangyayari kahit mag rally.
Mali pala ako. Pag nasa sitwasyon ka na na naapakan na yung paniniwala mo at may nangyayaring pang gigipit sa bagay na pinaka mamahal at pinaka mahalaga sayo, matututo ka palang tumayo para ipaglaban ito. kasi nga importante sayo e, kasi nga mahal mo.
Mali pala ako. kasi pag may pagkaka isa pala at matinding determinasyon para makuha yung goal, makukuha pala talaga. hindi dahil powerful yung religion mo kundi dahil sa kabila ng lahat ng mga sinasabi ng mga taong hindi naman nakakaintindi sa tunay na nangyayari Andyan ang Diyos.
Alam ko naman na marami talagang na perwisyo sa ginawa naming rally hindi na ko magdadahilan at magkukumpara pa sa mga dating events na nangyari na iba yung nanguna. sabi nga ng mga kapatid, kung naiintindihan nyo kami maraming salamat po pero kung hindi niyo kami naiintindihan, naiintindihan po namin kayo. Kasi yung totoong dahilan kung bakit namin ginawa yung pag rarally na akala ng iba ay mababaw lang na syang malalalim ay kami kami lamang magkakapatid ang magkaka intindihan kaya di na namin inaasahan na maintindihan niyo kami.
Sa kabila ng lahat sobrang thank you sa mga kaibigan ko na pinili wag mag komento tungkol sa nangyari kasi iniisip nila yung mararamdaman ko at ginagalang nila ako bilang tao, sobrang thank you talaga kasi yung iba sakanila alam ko na abala din pero mas nangibabaw yung respect.
Minsan ko ng naisip na mag deactivate nalang sa lahat ng social media accounts ko kasi nasasaktan ako kapag may nababasa akong pangungutya ng ibang tao tungkol sa pinaniniwalaan ko, yung iba bearable pa kasi alam ko naman na impulse lang yung inis ng tao kasi nga naperwisyo sila pero yung iba na sobra naman yung sinasabi na wala namang basehan, nasasaktan talaga ako pero naisip ko bakit ba ko papa apekto, e kung alam ko naman sa sarili ko na hindi yun totoo. Kahit naman kasi anong activity ang ginagawa namin may masasabi at masasabi parin ang tao without prior and legit knowledge about it.
Sabi nga ng isang ministrong nagkwento nung nasa rally kami pag nahahawi ang usok, sino ba ang nagtatagumpay? sakabila ng lahat tuloy tuloy pa din naman yung pag samba namin at lalo pa kaming pinapa sigla ng mga pag uusig. kaya kanina nung inanounce na okay na ang lahat at tagumapay ang naging resulta ng ginawa naming kilusan sobrang saya yung naramdaman ko at alam ko lahat ng mga kapatid ganon din yung naramdaman. Dibale ng napagod, dibale ng nakatanggap ng pangungutya, dibale ng magiba yung tingin ng tao samin, hindi naman kami sa tao naglilingkod e kundi sa Diyos. At kahit ano pang nangyari tutulong parin kami sa mamamayan.
Hindi ako hihingi ng dispensa sa pagdadrama ko kasi blog ko naman to at eto talaga yung nararamdaman ko. ang ihihingi ko ng dispensa ay yung sa mga na traffic at sa pag tatagalog ko na di ko alam kung tama yung pagkaka construct, haha.
Ang gusto ko lang naman talaga iparating ay ang pagiging Iglesia Ni Cristo ko ay ang pinaka mahalaga sakin at kung san man ako mapunta pinapanalangin ko na wag ng mawala pa sakin to.