COLUMN| Vallende Latten - Door Anouk Slik
Sluit je ogen en beeld je in.. Een paradijselijke tuin. Gevuld met de mooiste bloemen die je maar kan voorstellen. Bomen die bloeien en je uitnodigen ze te knuffelen. Geurige vlaagjes wind die je neus kriebelen met een sensatie van vreugde. Het kabbelend geluid van het waterstroompje brengt je in hogere sferen. Helemaal Zen.
Totdat de realiteit van alledag je weer in je gezicht slaat. Mensen die schreeuwen op straat, auto’s, lelijke grote gebouwen, de geur van uitstootgassen, vieze toiletten en zweet. Het leven is geen rozengeur en maneschijn en al helemaal geen vredig paradijs. We zijn altijd maar druk, we hebben geen tijd om stil te staan. We zijn altijd onderweg, rusten doen we wel als we oud zijn. Deze mentaliteit, deze verwachting die de moderne wereld van ons heeft, slokt ons op om ons later weer uit te spugen. De lat wordt nog hoger gelegd, al dan niet door onszelf. Perfectie is geen streven meer, maar een must. En ondertussen tobben we over het ‘waarom’ van het bestaan, wat het leven zin geeft en het vinden van vrede. Al deze factoren resulteren in mentale ziektes, chronische vermoeidheid en andere kwaaltjes die we al te vaak negeren.
Waar is de prachtige rustgevende paradijstuin als je hem nodig hebt? Waar kan je heen om deze te vinden? Waar vind je een gaatje in je drukke agenda om toch een keer stil te staan?
Boeddha zei ooit: vrede komt van binnenuit. Zoek het niet zonder. Het paradijs is in onszelf. Alleen door tot onszelf te komen, een keertje nee zeggen tegen dat feestje, een keertje niet de uitdaging aangaan, kunnen we met een nieuw perspectief de realiteit onder ogen zien en kracht vinden om door te gaan. Vrede is niet te vinden in nieuwe kleding, in een nieuwe liefde of een nieuwe baan, de realiteit is dat het enige centrum van vrede in deze chaotische wereld je eigen binnenkant is. Durf de strijd van perfectie en hoge latten te verliezen, maar overwin de negatieve gedachten die verliezen brengt. Negativiteit is een verspilling van tijd, tijd die gestoken kan worden in dingen die er echt toe doen. Zodra je dit realiseert, zal je zachtjes het kabbelende waterstroompje terug horen ergens in je achterhoofd en het dansende spel aan geuren zal je neus weer bereiken.
Zittend tegen een boom in het vondelpark zie ik de hoge lat van de staanders op de grond vallen. Met een goed boek en een grote beker Chai kijk ik even naar boven en denk; wat zijn bomen toch relaxed. En de tuin van Zen spoelt mijn binnenste schoon.