i thought it was just another ordinary day for me. but i guess i was wrong. i really shouldn’t contemplate things early. hindi ko dapat pinapangunahan ang mga bagay bagay. every minute of every passing day, i should be ready. for what? for everything. sa lahat ng mga pwedeng mangyari. sa mga posibleng mangyari. to all the things that are bound to happen. for everything that we might have lost way back then, that suddenly appeared infront of us and found their way back.
probably, magulo tong blog ko nato, kasi tbh, magulo din po ang utak ko ngayon. :) sobrang gulo po e. pati narin yung buhay ko. haha i don’t even know how to begin with this. so to those that would like to read this, i hope you bear with me, and to those na walang interes. it’s fine with me.
bakit ba may mga bagay na minsan akala mo okay ka na without it/them, pero once na bumalik siya.. once na magkaroon kayo uli ng means of communication, parang biglang mawawala yung sinabi mong NAKALIMUTAN KO NA SIYA. yung dating akala mong puso mo na naging bato na pag siya na yung topic biglang lalambot nanaman. biglang bibilis nanaman yung tibok. biglang babalik sa dati.. yung tibok nung DATING KAYO PA. noong MAY KAYO PA. nakakatuwang isipin no? ako pa na past niya yung may lakas ng loob na mag-ganito. yung may lakas ng loob na magblog. pero, ewn ko. wala kasi akong lakas ng loob para magsabi ng ganito sa kahit na sino e. i mean, hello? ang hirap kaya pag yung dinidiktahan ka ng ibang tao. specially pag jinujudge ka nila, specially when you’re at your lowest. ung tipong kaya ka naghahanap ng makakausap e kasi to ease off the pain, pero sila pa yung nagdadagdag. to think na all you need is someone to comfort you. mahirap ipaintindi sa ibang tao ang pakiramdam na ikaw lang naman ang may alam.
hindi ko kayang ikwento at aminin sa iba to kasi for sure, they’ll judge me. they’ll judge my decision. they’ll judge my thinking. they’ll judge feelings. when apparently, i don’t give a crap about it. ayoko lang kasi na may mga nasasabi silang mga bagay sa taong mahal ko na hindi ko gusto. ayoko yung najjudge nila siya ng hindi alam yung buong kwento.
i admit. pag nagkkwento ako sakanila. nag-oomit ako. i omit those things na alam kong pwedeng maging negative ang tinging sakaniya. pilit kong prinoprotektahan ang image niya para lang hindi siya magmukhang masama sa paningin ng iba. BENEFIT OF THE DOUBT. but God forbid. hindi nman ako superhero para maging consistent sa pagtanggol sakaniya. kung yung mga superhero nga, nagkakamali, ako pa kaya na tao lang. syempre napapagod din naman ako. lalo na alam ko HINDI NAMAN AN SIYA SAKIN E. WALA NAMAN NG KAMI. pero, still. mahal ko siya.
yes. you read it right. i know it’s almost a year, but still. mahal ko parin siya. pag tinatanggi ko sa harap ng lahat yan, forgive me. but i’m lying. i’m lying because i know how everybody would react. probably. 1/4 of the ratio would understand me. or even 1/8 of the population surrounding me would. but still. whatever the matter is. it’s still the same. my feelings toward him is still the same. i know i don’t own him anymore. i know na talagang malabo na na magkaayos pa kami at mabalik yung KAMI, but, how can i forget? he’s my 1 and only true love.
corny oo, pero, it’s true. napatunayan ko na yan. hindi naman porke hindi pa ako nakakamove-on ibig sabihin e hindi ko nasubukan ng maging attached sa iba or ma-fall. i already did. Natry kong maattach at mafall sa iba, but still, it would only last for a couple of days.. i mean, oo loyal ako pag nagcommit. Pero, syempre naman, hindi ko din naman pwedeng dayain ang sarili ko diba? Sa haba ng panahon na wala na kami, there’s other guys na naging reason for me to try to risk again.. pero ewan ko nawawala silang lahat. haha kaya nga i’m starting to think na baka ako na yung may problema. Na baka hindi na talaga ako worthy mahalin. (sorry for loathing myself, but honestly, i do feel that way) lahat sila, puro simula lang. pero, i don’t stop them. why should i? it’s not like i have the right to stop them from running out of my life. Una pa nga ang taas pa ng pride ko e. na once na may aalis nanaman na tao sa buhay ko na nagiging sanhi ng mga ngiti ko sa labi, sinasabi ko pa “FINE. UMALIS KA. SEE IF I CARE. DI AKO ANG NAWALAN.” Until, paulit-ulit-ulit nalang na nangyayari na iniiwan ako ng lahat ng mga taong tinuturing kong spesyal. Kaya nga i arrived with the thought na baka nga talagang hindi ako worthy to be loved. Pero ewan ko. siguro kung totoo man yun, wala na akong magagawa. Tatanggapin ko nalang. Masakit man, but i have to. Kung magccomplain man ako, i’m sure na wala din namang mabuting matutulong yung pagccomplain ko na yun, so i would just shut my mouth and just be contented with everyone around me being happy.Pero alam niyo, ang hirap. Ang hirap magkunwari na okay ka, na masaya ka, na hindi ka affected. Ang hirap. Sobra. Kaya nga kanina, when all of the sudden, nung bigla siyang tumawag sa’kin (actually, hindi ko pa talaga sure kung siya talaga yung tumatawag at first kasi binura ko yung number niya para naman kahit papano hindi ako matempt na magtxt sakaniya ksi nga po taken na siya tinitigan ko pa yung phone ko for a couple of minutes before i recognized the number pero hindi ko parin sure. Tsaka lang ako nakasiguro nung nasagot ko na yung tawag at narinig yung mismong boses niya) by his first HELLO. Sinabi ko na agad sa sarili ko, sure na talaga to. Mahal ko pa siya. I even tried. I even tried to tell myself na be calm. Na be cool. Na wag paaapekyo, but damn. Who am i kidding? Diba? Wla e. mahal ko yung tao. FIRST TRUE LOVE. Shet! Ang hirap kaya ng ganun. Masakit yung ganun. Yung maririnig mo siyang tatawag sayo tas knowing the fact that he’s happy in his current relationship. Na siya masaya na sa iba ikaw stuck ka parin sa inyong dalawa. Ang sakit po haha. :) pero wala naman akong magagawa. I chose this life. I chose to let him go. WE BOTH CHOSE TO LET EACH OTHER GO. Pero i don’t mean to intervene sa relationship nila. i just missed him. Kaya i wasn’t able to help myself awhile ago kaya hinayaan ko muna yung sarili ko to cherish that moment na may communication uli kami na kahit pansamantala lang e mag-iiwan nmn ng matinding alaala na pwede kong baunin ng habang buhay. (corny ko. sorna haha :)) but seriously. Martyr na kung martyr pero okay lang. kahit hindi, pipilitin kong maging okay para lang maging masaya siya. Hindi ko naman gnwa ang blog nato para ipamukha sknya at sknla na mahal ko pa siya. I did this for the benefit of myself. Kasi wala akong ibang pwedeng mapagsasabihan neto kundi ang internet lang. kundi ang sarili kong blog lang din. kaya mabasa mo man to o hindi, IKAW man o SIYA. Wag po kayo mag-alala. i don’t mean anything. Gusto ko lang talagang ilabas lahat to. Ang hirap kasi pag sinasarili lang e. ayokong ikwento kasi ayokong mahusgahan pero ayaw kong husgahan KA. Kaya sorry for the bother. Sa mga nakakakilala sa tinutukoy ko. wag nalang po kayong maingay. Ayoko ng gulo. It’s better to stay in the dark and be their shadow, as long as alam kong papunta siya sa liwanag okay nakong manatili sa dilim just to see him happy. One last thing.. I LOVE YOU SO MUCH. Please take care of yourself. GOODBYE:)