Të pashë, det Adriatik, të pashë, Si zanë je prej qiellit i pikuar, Plot me margaritarë je trazuar Dhe gjiri i yt plot hire si një vashë. Më gjunj si perëndeshe ty të rashë Për hijet, bukurin' e patreguar, Prej gazit madh që ndjeva, pa duruar Me lot për faqe shkova dhe të lashë. Si ar i derdhur dritët të shkreptijnë, Pallate prrallash çfaqen plot magjie Tek valle vajza dredhin mbi lendinë. Të rinj për dorë, tek po ven' e vijnë Kujtime t' ëmbla, botë lumërie: M'u duk se pashë vetë Perëndinë!
To the Adriatic (ASDRENI)
I have beheld you, Adriatic, I have beheld you, A nymph from the twinkling heavens Sparkling with pearls, your breasts Heaving gracefully like a sylph's.
I knelt before you as before a goddess, An apparition of untold beauty. The rapture I felt, I could not endure, And departed, tears streaming down my cheeks.
Like molten gold you shimmer, A fabled palace full of magic, You sway like maidens in the meadow.
Of youthful grace is your rise and fall, Sweet memories, a world of wonder Like a vision of divinity itself.
[Adriatikut, written in December 1912, published in the volume Psallme murgu, Bucharest 1930, translated from the Albanian by Robert Elsie, and first published in English by Robert Elsie in History of Albanian literature, New York 1995, vol. 1, p. 362-363]
