#ayten mutlu

[ckardelen]

Sevi sabah olur, uyanırsın yanımda kuşlar kanatlarına sesini çizer durur geceki yağmur sokaklar güne iner sen gülersin, gözlerine pazar yeri kurulur bir çocuk annesini kaybeder senin yüzünde bulur konuşuruz, yolcular eve varır yanar gemilerde bütün ışıklar ay iner denizlere çilingir sofraları kurar balıklar yüzüne dokunurum, gözlerim dolar dünyanın her yerinde yeni bir şarkıya başlar kadınlar

Ayten Mutlu

[bulentinyuregi]

"Gün gelir insan anlayıverir Tek başına yaşlanan bir ağaç olduğunu O yüzden kederi yazmak isteyebilir Rüzgarın gövdesinde açtığı yaralara

....

Belki de gitmektir aşk, sadece gitmek Avare bir kederi sarıp yaralarına Rüzgarın devirdiği bir ağaç gibi Köklerini sessizce bırakarak toprağa

Ayten Mutlu

[biracayipadam-veng7]

Kıyıdayım, kıyısında boşluğa fısıldanan şiirin

kalbim, ah kalbim acı öpüşler taşıyor sözcüklerime.

[yurekbali]

Erguvanlardan koru anılarını gecikmiş bir yağmur gibi çözülüyorsa akşam, sönmüş bir yıldızdan kalan ışıklar ayın saklı yüzünde kırılıyorsa. Yangınlardan artakalan teninde soğuk bir ürperti gibi dolaşıyorsa çırılçıplak bir kıvılcım, ırmakları koru gözyaşlarından. Geveze bir ihtiyar olduysa zaman düşlerinden koru yalnızlığını, balkonuna ansızın konuveren bir kuşun, balkonundan ansızın uçuveren bir kuşun kostak kanatlarından koru içindeki yorgun rüzgârı. Ama eski bir romanın sarı sayfalarında baharlardan kalmış yabani bir erguvan açıverirse birden unutulmuş bir aşkın ören yerinde, kalbinle buluşmayı sakın unutma. - Ayten Mutlu, Erguvan (İstanbul'un Gözleri) - Görsel: Frederick Carl Frieseke

[yirmidortdikis]

'beni terk et

içimde sonbahardan başka bahar kalmadı'

[yitikyasam]

ben bu mısraları koyar giderim işte

"iyi günler"iniz bile hüzünlenmez ardımdan

gitmeliyim o yağmurlar dinmeden

çekip gitmeden rüzgâr o düş sağanaklarından

bırakın yüreğimi aşklar böyle yaşanmaz

yaşanmaz keder bile sırılsıklam olmadan

[ada-mavi]

hiçbir şey avutamaz beni bu gece, yürüdüm o çizgiyi ve bitti.. kapat geceyi artık, bir şeyler ört üstüme ve git...

Ayten Mutlu

[forsoothsayer]

The Wounded Animals by Ayten Mutlu

I

we were the heavy deaths on the wings of speed it was only fear feeding us in the mouth of the fire we were living the body

we were stepping the skin through the ashes of the fire we didn’t know after of the night at all we had forgotten how we loved our loves were also the wounded animals

we were the wounded animals in our loves we were exchanging ourself with the others our faces multiplied on our fewness we were the others who didn’t know the others

we were too many, did we exist, we assumed we were a long way, we got tired our voice we buried our forests in our branches and slept at the roots of silence

II

our roots also decayed in silence we caressed the snakes of the flesh without touching we built the ice chateaus in our hearts in the darkness of imaginary love makings

in the frosty hearts of chateaus we were kissing the fire on the mouth of the body we were the wounded animals in our caverns the tired watchman to our blood was fear

it was fear watching the house of our blood we lost the time and got stuck in the moment the animal inside us is clawing the marble like a paper tearing its sentence

like a bewildered sentence tearing its paper we are ripping the slipknots of life out we have no ego to wear but to lie