Cinco de la “manjana”(vind die krul niet)
Deze ochtend moest ik om 5u op mijn werk zijn. Zijn. As in: aanwezig, gewassen en geschminkt. Wat betekent dus: opstaan om 3u. Het zou moeten verboden worden.
Vandaar dus dat mijn blikken kunnen doden wanneer iemand me omstreeks 15u in de namiddag laconiek vraagt: “heb je al gedaan voor vandaag?” AL gedaan, jawel, ik ben om 3u opgestaan... Oh, reageren ze dan zeer ingeleefd.
It kills me everytime. Elke keer, na 10 jaar dienst, vervloek en verwens ik mezelf, mijn werkgever, de knuppels die überhaupt op een dergelijk uur vrijwillig willen opstaan om een vlieger te nemen en vooral, bovendien!, het feit dat ik me volledig moet prepareren op dat uur van de nacht. In de douche wippen en kleren aansnokken? Tarara. Welcome to the glitter and glamour of my “mornings”. Terwijl een ander zich kan permitteren met nog van oogkak dichtgeslibde ogen achter het stuur te kruipen, tracht ik een niet al te kwakkelige lijn eyeliner aan te brengen, bronzing powder, mascara (op de wimpers, niet in het oog),...en dan dat haar, dat haar!, die zwarte hoop freakin staaldraad, op te steken.
Ik heb Aziatisch haar namelijk. Niet het soort die je ziet in de Pantène Swishshit reclames. Ik heb het soort dat gemixt is met Belgische mortel.
Mijn vader, de volbloed Chinaman, heeft mij deze stekels bezorgd. Ik zeg Chinaman (bij liefhebbers van The Big Lebowksi moet nu een lampje gaan branden), maar van oorsprong ben ik “Indonesisch-Chinees”. Chinees dus, maar waarvan de familie voltallig en uitsluitend in Indonesië woont. Zo zijn er wel meer, zoals blijkt uit de verschrikkelijke etnische zuiveringen die de Indonesiërs in de jaren 1960 hebben trachten door te voeren... (cfr. The Act of Killing, voor andere liefhebbers). Resultaat: een vader die zijn studies kwam beëindigen in België (neen, niet als kok in een Chinees restaurant...) en hier in Oostende une fille du bord de mer tegen het lijf liep. Resultaat: een dochter met staaldraad voor haar.
Leven met een Aziatische ouder, het is niet zoals karate leren van mister Miyagi, I can tell you that... Ze zijn wel even veeleisend en emotioneel onbereikbaar. Zoveel is globaal duidelijk, na vergelijkende gesprekken met andere halfbloed potpourri kinderen. Die botsten ook emotioneel met die stenen boeddha’s van ouders. Aziaten zijn “zen” zeggen ze dan. Zeg liever: emotioneel ontkoppeld.
Zoals mijn vader bijvoorbeeld. Het oervoorbeeld. Na een half leven afwezig zijn, door werk ook weliswaar, maar ik heb het over het emotionele aspect, nog steeds ja, heeft hij een kortstondige openbaring van enkele jaren beleefd waarbij hij “betrokken” was. En dan twee jaar geleden leerde hij The Wicked Witch of the East kennen: een Indonesische weduwe, voortaan geheten Troela, die “moeite” heeft met zijn “vorig leven” waar zij, zotte doos, geen deel van uitmaakte en hem nu, via de geheime krochten der vrouwelijke manipulatie, zover heeft gekregen om geen contact meer te hebben met zijn kinderen en kleinkind. MIJN ZOON.
Ik ben een groot meisje, erg onafhankelijk bovendien. Maar mijn zoon, die heeft recht op een opa. Ras doet er niet toe, the Chinaman is not the issue.
Ik lanceer maar eens een vacature. Gezocht: emotioneel en fysiek beschikbare grootvader voor kleine pinda.
Everything Zen, I don’t think so.
