#balocas

[saltapoxinhas-blog]

#Julieta #Labrador #Serrinha #SerraDaEstrela #Balocas #Linda (em Balocas, Vide, Seia)

[caracusta]

¡Vai vaca o regho, please!

¡VAI VACA O REGHO, PLEASE!

As balocas de sedo bótanse en xaneiro e cóllense en abril, as de tarde pódense empesar a botar xa en marzo para empezar a collelas en xunio, e as que se boten en abril téñense que coller de xulio a aghosto. O millo hai que botalo nada máis empezar o verán e as coles déixanse para Difuntos...

   O loro que a Consellería do Medio Rural da Xunta non tarda en sacar ditas recomendacións no Diario Oficial de Galicia. E respondo polo que digho. Paréceme a min que fomos moi “esfoghetados” co tema este do euro, pensábamos que íbamos a poder coller as patacas sin ter que sachalas, e agora resulta que cando xa as tíñamos que estar apañando van e dinnos que disque lles entrou a peste. Apostamos o pouco ou nada que tíñamos a que desta iamos a ser por fin europeos, que no nos dou nin por mirar si viña con cláusula, nin tampouco por leer a letra pequena, resultando que aquél futuro élitista que tanto nos afanamos en ter non concorda para nada con este que nos venderon. 

   Daquela no sabíamos, pero hoxe está máis que comprobado que a estas alturas da europeización, os políticos polos que estuvemos votando ata agora non son os que nos van a salvar da que se nos está a botar encima. As posibilidades de que Rajoy-Lalá e os seus 40 ladróns nos saquen deste timo-crisis no que nos metemos  son completamente nulas. Primeiro, por que foron presisamente eles mesmos os que nos meteron nela, e seghundo, e mais aclaratorio, por que ningún destos señoritos que nos goberna traballa para defender os nosos intereses, sinon para protexer os daqueles que lles están a encher o “buso”, banquieros e grandes empresarios na maioria. A diferencia do que nos queren faser creer, eles non son ninguén, non son máis que unha manada de fantoches. Hoxe o poder non reside nos gobernos, sinon na banca e nos  mercados especulativos, e mentras a Comisión Europea, o Banco Central e o Fondo Monetario lle sigan decindo o que teñen que faser,  o patriotismo de Rajoy e os seus compinches no nos vai a dar mais que "chufas” nas nosas leiras.

¡Hai que urbanizar mais! -decian os do PP e os do PSOE- ¿acordádesvos?

¡No ladrillo e no semento está o cresemento! 

¡Tremenda chorrada, como si xa non tuvéramos alboios abondos! ...E empesamos a deixar de botar os terreos para empesar tamén nos a especular non eles. Vendémoslle as leiras os grandes empresarios para que construiran naves industriales porque xa éramos máis europeos do que galegos, e os que xa eran máis europeos do que nós empesaron tamén a faserlle préstamos os bancos españoles, e estos a sua vez déronlle créditos os promotores e constructores para que fixeran as casas que nós acabaríamos por comprar cos cartos que nos deron polos mismos terreos. Os mais afortunados que tiñan algunha leira vendérona ben vendida -desíamos todos- , e os que non pediron un crédito; e deste xeito, a “parba” que acostumbrábamos a tomar cada vez que botábamos un par de reghos, pasou de repente a ser un botellón, e do botellón pasou a ser unha festa da exaltación de calquer cousa para mostrarlle o mundo que tan europeos podiamos chegar a ser. Así ata que no 2008 dóullenos a peste as balocas, e a burbuxa inmobiliaria volveu a deixarnos ver cal era o verdadeiro proposito para o que se fixeron as cabaceiras. 

Non fai falta ter un master en agronomía nin explicarvos o que é o capitalismo para darse conta de que unha vez máis nos vai tocar volver a desmontar os terreos. Os 100.000 millóns de euros do “rescate” o sistema finansieiro español, aprobado por Guindos  e a Troika, ten como único fin que a banca española salde as suas deudas con Alemania, e a nos pódennos ir dando moito por donde rompen os cestos.

¿Que pensábamos, lo?, ¿ que os alemáns nos iban a sacar desta pola nosa cara “ghuapa”?

Seamos realistas, os teutonos non están a faser nada que nós non tivésemos feito de estar nos pantalóns deles, o fin de contas non deixa de ser a mesma xogada ca que nos endeudamos antes a Venezuela, Arxentina ou a Bolivia, salvo que estos agora parece que non foron tan parbos coma nós. 

 Asumámolo, como sociedade chegamos a un punto en que a nosa moralidade deixa moito que desexar: sin apenas amosar respeto ningún pola nosa lingua e pola nosa cultura, o galego medio non xa só non se indigna ca corrupción, sinón que ainda por riba aposta por ela. Ironicamente, os valores de dereitas que tanto nos gusta defender acabaron por volvernos máis “marxistas” que o propio Groucho Marx: "estos son os meus principios, si non vos gustan teño outros". 

   Valores que de seguro pasarán de xeneración en xeneración, e que os nosos fillos, unha vez acaben a sua carreira, os seus masters e os niveles de B1 en idiomas, poden de inmediato empezar a disfrutar, aínda que teña que ser nun pais extranxeiro. 

   ¿A que o final non vai resultar tan disparatado aquela coña de que o fururo dos galegos está en volver a botar os terreos?. Bueno, en eso ou en seghir emigrando.