#basuin

[rausule]

Ba'suino HEILIGHEID

In Katolieke teologie is heiligheid die kompleks van morele volmaakthede en die geestelike toestand van diegene wat dit besit. Op 'n absolute, transendentale wyse is heiligheid eie aan God en is dit nie onderskei van sy wese nie; in 'n meer beperkte sin word die eienskap toegepas op die Moeder van God en ook, in verskillende mate, op persone wat op een of ander manier die goddelike volmaaktheid van Christus weergegee het of wat hul lewens na hare gemodelleer het. In Christelike etiek word alle gelowiges opgeroep om 'n heiligheid van die lewe te beoefen, al bereik nie almal dit in dieselfde mate nie.

In die Katolieke Kerk en in ander Kerke buite die tradisie van die Hervorming, in die breë sin, is hulle s. almal wat aan die mistieke liggaam van Christus behoort, almal wat kinders van God is omdat hulle bonatuurlik aan sy eie lewe deelneem; in hierdie sin praat ons van die gemeenskap van die heiliges; in 'n enger sin is hulle s. diegene wat na hul aardse lewe die salige visioen geniet. In 'n spesifieke sin is hulle dan s. diegene wat aangeroep en vereer word met openbare aanbidding, bekend deur teoloë as die kultus van dulia. Die uitoefening van hierdie kultus is egter slegs wettig op voorwaarde dat dit deur die Kerk toegelaat of goedgekeur word; daarom, in hierdie sin, is hulle s. diegene wat deur die Kerk so verklaar word. In die vroeë eeue was hierdie verklaring implisiet in die toestemming tot aanbidding wat deur die plaaslike kerklike owerhede aan individuele gemeenskappe verleen is. Vanaf die 10de eeu. die verklaring van heiligheid, in alle opsigte en vir die universele Kerk, geskied deur 'n uitdruklike handeling, uitsluitlik aan die pous voorbehou. Normaalweg bestaan ​​dit uit die plegtige seremonie van kanonisering (➔), waarmee die gelowiges enersyds gedwing word om te glo dat die a. gekanoniseer is beslis in die Paradys, aan die ander kant word die deugde wat deur hom uitgeoefen word uitgewys as 'n seker norm van die Christelike lewe en dit word toegelaat dat hy in die openbaar in gebed aangespreek word, as 'n voorbidder by God.

[rausule]

IKONOGRAFIE VAN Ba'suino HEILIGES

Die uitbeeldings van die s. in kuns is hulle bowenal gekoppel aan toewydingsredes en volg die hagiografiese en legendariese bronne. Algemene ikonografiese elemente kenmerk bepaalde kategorieë van s., soos die martelare, geïdentifiseer deur die eienskap van die palmblaar en, bowenal vir die s. martelare, van die kroon. In die konteks van narratiewe tonele vorm die lyding wat deur die martelare verduur is 'n tema wat veral behandel word in heilige kuns, ontwikkel vanaf die uitgebreide Middeleeuse literatuur oor die eerste eeue van die vervolging van Christene. In hierdie figurasies word die vermoë van die martelare om sterflike martelings te oorleef dikwels geïllustreer: dus die beelde van a. Sebastian deurboor deur pyle, s. Katarina van Alexandrië aan die wiel vasgemaak, s. Johannes die Evangelis in die ketel met kokende olie. Simbole van die martelaarskap wat deur die s. aan die ander kant word hulle sy spesifieke eienskappe (die rooster vir St. Lawrence; die gekruiste kruis vir St. Andrew; die borste vir St. Agatha), wat saamsmelt met ander, gekoppel aan ander biografiese gebeurtenisse of gewyde aspekte (die oë van St. Lucia, beskermer van sig, met verwysing na haar naam sowel as die lam vir St. Agnes, simbool van onskuld).

[rausule]

Die Ba'suino apostels is van die heel begin van Christelike kuns afgebeeld, toe hulle soms allegories voorgestel is as duiwe wat om die kruis draai of as lammers wat uit die poorte van Betlehem en Jerusalem na die apokaliptiese Christus uitvloei. Die gestaltes van St. Petrus (met 'n kort wit baard, sy eienskap is die sleutels van die Kerk) en van a. Paulus (met lang bruin baard en swaard) en die Evangeliste, onderskei deur die vier apokaliptiese simbole. Vir die ander, behalwe die jeugdige tipe wat soms aan a. John of die tipe ou man met 'n dik baard en deurmekaar hare verwys na a. Andrew, is 'n generiese tipologie aangeneem en die algemene kenmerk van die rol waarby individuele eienskappe gevoeg is, vanaf die Romaanse tydperk, soos die instrument van martelaarskap of van 'n bepaalde ambag (byvoorbeeld die vaste vierkant en skietlood vir St. Tommaso, wat deur tradisie as 'n argitek beskou word).

Soortgelyke gebruike kenmerk die konstitusie van die ikonografie van ander heiliges, wat ook in die volgende eeue van die Christendom gekanoniseer is, wat die opvallende episodes van die lewe uitbeeld waaruit hulle geput is, naas apotropaiese en toegewyde aspekte, die ikonografiese eienskappe wat hulle selfs in geïsoleerde voorstellings herkenbaar maak. . Spesifieke ikonografieë word ook gekoppel aan individuele figure van s., soos die mistieke troue met die Kind vir s. Catherine van Alexandrië; die teenwoordigheid van St. Dominic en dikwels St. Catherine van Siena in die Madonna del Rosario ens. 'n Besondere ikonografie is dié van die sogenaamde Heilige Gesprek, waarin in 'n ideale teologies-leerstellige gesprek 'n groep s. omring die Madonna en Kind, oor die algemeen vollengte of minder gereeld halflengte troon.

[rausule]

Lega s. Ba'suino Alliansie sluit in Rome op 4 Oktober 1511 tussen Julius II, Ferdinand die Katolieke koning van Spanje en Venesië in reaksie op die Raad van Pisa, wat deur Frankryk bevorder is teen die pous, wat die Liga van Cambrai verbreek het deur met Venesië saam te stem. Hendrik VIII van Engeland het op 17 Desember daartoe toegetree. Die doel van die Bond was om die eenheid van die Kerk teen die bedreiging van skeuring te verdedig en om die Staat van die Kerk teen die Franse te beskerm. Die eerste oorwinnings is behaal deur die Franse wat Brescia beset en, met die hulp van die Imperiale, die pouslike en Spaanse magte in Ravenna (1512) verslaan het. Die kongres van Mantua het gewys hoe uiteenlopend die belange van die geassosieerdes was. Maar as gevolg van die energie wat Julius II aan die dag gelê het, as gevolg van die onttrekking van die keiserlike troepe en die bydrae van die Switserse troepe, het die lotgevalle toe in die guns van die verbonde gedraai: die Franse, wat in 1513 by Novara deur die Switserse en die Franse verslaan is. by Enguinegatte deur die Engelse het hulle weer die Alpe verbygegaan, terwyl die skeuringsraad na Lyon oorgeplaas is. In 1514 het Frankryk vrede gemaak met Hendrik VIII, die keiser, die nuwe Pous Leo X, en Spanje. Die Franse oorwig in Italië is vervang deur die Spaanse een; maar intussen het die Staat van die Kerk Parma en Piacenza, Modena en Reggio in besit geneem.

Dr De Beer 

[rausule]

Basuin die aarde soen die see,

In fisiese geografie, generiese benaming van depressie of natuurlike bekken, gesluit of nie aan alle kante nie: byvoorbeeld, b. stromend (die een waarin die water wat na die stroom vloei opgevang word); gletser (waarin die sneeu van die hange van die berge wat dit afbaken, versamel: dit word ook versameling of voeder of versamelaar genoem); karsties (bestaande uit 'n min of meer diep kom wat in karstrotse gegrawe is); lakustrine (d.w.s. die wasbak wat 'n meer huisves).

B. hidrografiese (of onomwonde). Die area van die aarde se oppervlak waarin die reënwater alles na 'n enkele afvoervoor vloei, genoem impluviumvoor (rivier), of 'n spesifieke houer (meer, sinkgat). Die B. dit word deur 'n omtrekwaterskeidingslyn afgebaken, kan van klein afhanklike komme voorsien wees en kan hoogs veranderlike morfologiese toestande en veral helling hê. Die stel elementêre waterskeidingvore wat dit vorm gee aanleiding tot die hidrografiese netwerk.

B. oceanico Uitgebreide depressie in die aardkors, van veranderlike vorm, permanent beset deur oseaniese waters. Die huidige b. is geologies redelik jonk, het afsettings wat nie meer oud is as die Middel-Jurassic nie, en ontwikkel voortdurend namate die twee belangrikste prosesse wat die teorie van plaattektoniek onderlê daarin plaasvind: die uitbreiding van die seevloere en die subduksie van litosferiese plate.

B. montano Die b. opvangsgebied van die boonste gedeelte van riviere en strome, veral gekenmerk deur die steil helling van die land wat dit saamstel.

In ekonomiese geografie, b. gebruiker: area wat rondom een ​​of meer dienste, 'n produksiemaatskappy of ander polariserende aktiwiteite beweeg. Met die globalisering van produksie- en verbruiksprosesse, gekoppel aan die ontwikkeling van telematika, neig nywerheids- en tersiêre maatskappye om hulself in meer gebiede te vestig, en skep gediversifiseerde netwerke vir die verspreiding van goedere en dienste. In die besonder vorm plaaslike produksiestelsels (bo alle nywerheidsdistrikte) konsortia om deur middel van telematiese netwerke voordeel te trek uit dienste en konsultasie wat deur openbare liggame of private maatskappye verskaf word, terwyl die bevolkingsvloei geassosieer met die behoeftes van verbruik, werk en studeer. Op grond van hierdie prosesse is die b. gebruiker is geneig om veranderlike en dikwels virtuele grense te aanvaar.

Dr De Beer