Kung ang kalayaan ay isang apoy, ang ating mga bayani ang nagsindi nito. At tuwing National Heroes Day, muli nating pinapaalab ang apoy na iyon—hindi upang masunog ang nakaraan, kundi upang liwanagan ang kasalukuyan at hinaharap.
Sina Jose Rizal, na gumamit ng panulat bilang sandata.
Si Andres Bonifacio, na nag-alay ng buhay para sa rebolusyon.
Si Apolinario Mabini, ang utak ng himagsikan.
Si Gabriela Silang, ang babaeng sumigaw ng tapang sa gitna ng takot.
Hindi lamang sila mga pangalan sa aklat—sila ay mga tinig na patuloy na bumubulong: “Ipagpatuloy mo.”
Ngunit hindi nagtatapos ang kabayanihan sa kasaysayan. Sa bawat guro na nagtitiis upang makapagturo, sa bawat frontliner na nagbabantay ng buhay, sa bawat kabataang nangangarap para sa bayan—nariyan ang diwa ng bayani. Tahimik man ang kanilang sakripisyo, malakas ang epekto nito.
Ang National Heroes Day ay hindi lamang pag-alala. Isa itong hamon. Hamon na tanungin ang sarili:
“Sa simpleng paraan, paano ako magiging bayani?”
Sapagkat sa panahon ngayon, ang tunay na kabayanihan ay nagsisimula sa puso—at nagiging totoo sa gawa.