Het nieuwe jaar samen in het ziekenhuis
Voor veel vrouwen loopt de bevalling ook anders dan je had gehoopt. En moeten jullie bijvoorbeeld langer blijven in het ziekenhuis of erger nog je wondertje alleen in het ziekenhuis. Bij ons liep het ook anders als we hadden gehoopt.
Je had een Cefaal hematoom (een bloeding onder het beenvlies van het schedelbot) door de vacuümpomp. Ook bleef je temperatuur hoog en waren de ontstekingswaarden in het bloed te hoog en je was erg prikkelgevoelig. Om deze redenen werd je opgenomen op de kinderafdeling. Uit voorzorg kreeg je 5 dagen lang twee soorten antibiotica.
Het vermoeden de volgende dag was een hersenvliesontsteking en er werd via een ruggenprik hersenvocht afgetapt om op kweek te zetten. Hierin werd ook een beetje bloed gevonden. Dit kon komen door het prikken maar ook door de hersenvliesontsteking. En je temperatuur bleef ook wat aan de hoge kant maar nu gelukkig wel rond de 37,5 graden.
Mama moest helaas op de kraamafdeling blijven. Ik kon mijn bed twee dagen niet uit door bloedtransfusies en een blaaskatheter. Maar de tweede dag in de avond kon ik hier gelukkig vanaf en ben ik de hele nacht zo vaak als mocht naar je toe gegaan! De volgende dag mocht in naar de moeder en kind afdeling die was naast jou afdeling. Dat was een stuk makkelijker en fijner! En de 4de dag eind van de middag mocht je eindelijk bij mij op de kamer! Helaas mocht ik je zelf niet pakken omdat ze mij te zwak vonden en jou te prikkelgevoelig. Ik moest dus bellen als je huilde en ik je wilde pakken. Ook mocht ik je niet verschonen. De 5de dag mocht ik je eindelijk zelf pakken en verschonen! En eind van de dag mochten we eindelijk naar huis naar papa toe!
Dit alles heeft toch een flinke impact. De angst die je hebt omdat je kindje een moeilijke start heeft. De avonden alleen zonder je man en kindje. En dat je er niet volledig kan zijn voor je kindje. De kraamweek die anders loopt. De kraamvisite moeten afwijzen. Je roze wolk is er niet. En een postnatale depressie (een maandenlang somber, prikkelbaar, angstig en neerslachtig gevoel dat bij de moeder ontstaat na de geboorte van de baby) ligt dan ook op de loer!
Gelukkig kon ik er goed over praten met mijn man en familie. Dat is ook erg belangrijk! Niet iedereen zal je begrijpen maar het is fijn dat het begrip er is. Ook werd dit door het consultatiebureau en de kinderartsen goed in de gaten gehouden. Ik heb het een plekje kunnen geven, maar heb het er soms nog wel moeilijk mee. En dat mag ook. Kan je er niet goed over praten je man of familie. Dan kun je op deze website terecht http://stichtingbevallingstrauma.nl/ voor hulp en informatie. Je zou ook anoniem je verhaal kunnen doen op een forum, je zult dan merken dat je niet alleen bent en er mensen zijn die je begrijpen en willen helpen.