Discover Top Posts Tagged with #billy gee

Billy Gee

Graphic designer, visual artist, columnist and skater in other words Billy Gee. We present you his artworks although he doesn’t need any particular recommendations and we discuss with him about the age of innocence and the today that looks so different.

What have you studied and when did you began getting involved with street art? My first touch with graffiti was in November 1993 at Ag. Paraskebi’s square. When I graduated from high school, I continued my studies in Athens Graphic Design Department. A few years later I ended up for 3 years at the painting workshop in Plaka which functioned as a department of asfa. It used to be a beautiful place, it’s a pity it doesn’t exist nowadays. Since I was spending many hours there sketching and painting I was offered to attend classes as a listener on asfa, which helped me a lot.

Practically the years of innocence are your starting line, the murals were made just so the creators could express themselves since there wasn’t the slightest knowledge from the crowd that this isn’t separated from the rest of the arts. How was the experience of creating in a public space? The situation back then was like a big school, both from a practical and from an ethical point of view. Feuds didn’t exist between us. What everyone wanted was to create on a surface with their friends and enjoy. Our concern back then was whether a hooligan would approach us to steal our money. They called us “Americans” and the truth is we were different from others mainly because of our clothes. The result of this was to be considered everything but artists. Really messed up situation.

Groups, spray and music. What was the relationship among the different crews and how connected was graffiti with the urban culture? Those years music was what united us in such a magical way we didn’t even realize it. The first hip hop bands were TXC, FFC, RAZASTAR, Paremboles, ZN ect. who created a movement by graffiti artists, b-boys, skaters, bmxers and many supporting fans who followed. We weren’t thousands, but we could fill the ‘’AN club’’ and that seemed amazing! So as you can understand there weren’t any troubles in our circle, we were united, facing daily the whole intensity of our adolescence which many times felt extreme. Graffiti was the element of the urban culture that was spreading constantly throughout Greece at the golden age of 90’s. Magic!

Murals full of details on a bigger or a smaller scale and co-creator of the emblematic figure of Loukanikos on Psirri area. How many time is needed for a work like this one? Give us some information for the specific mural. I was in Belgium when I learned about the death of Loukanikos, with whom I had spent several years in Syntagma Square. He was around skaters on a daily basis, we used to give him water and food, it was a wonderful creature. So I came up with the idea of creating a mural in his memory. Around these days I met up with Alex Martinez for a coffee when I told him I had found a spot to create the dog and he looked at me saying : “ I can’t believe it, today I was thinking the same”, so we ended up painting together the favorite dog of Athens . Sunday is the day of graffiti artists. Thus early in a Sunday morning we headed for the Sarri street to paint. The rest just rolled naturally. Back then we couldn’t imagine that the specific theme would have such an impact on people and that was very moving for our work.That’s why Loukanikos continues to stand still there until now. The vandalisms at the background of the mural is a natural result of the ‘’street’’ what I mean is that by being exposed, like all street art’s artworks, in a public view, they are simultaneously exposed in a varied, heterogeneous reactions, coming from multiple politics and other beliefs. We accept it, it’s how we learned, how we grew up!

You work almost exclusively with specific roadside partners. Lune82, Martinez, pupet... How important is that for you? Describe us the stages of your working process. In Athens I now work only with the specific artists for different reasons in each occasion. We are connected by the same things, we are close by age but most importantly we all have our roots on graffiti. The key element is not to have strong ego, which is rare. A mural isn’t a simple thing, so you have to know well you partner in order to continue together afterwards and build an even stronger relationship. When we work we chose our theme and we study the way we are going to process it on the surface we have on our disposal, depending on the each time available space.

What are your views on the belief that Athens is the new Berlin or that we are the capital of graffiti in Europe!? I wish Athens had the museum infrastructure and the support of modern art that exists in Berlin and generally in German almost immediately after the end of War World 2. I would be sincerely happy if something like that happened. So from that point of view Athens clearly isn’t Berlin and I’m afraid that it’ll never be. But because I think that’s not exactly what you mean and you’re referring at the existent rumor that due to the abundant presence of graffiti in the city Athens is becoming more like Berlin, I have to answer that in that case too the social, economic and above all cultural conditions between the two cities are so different, that even if we’d say that Athens is right now the capital of graffiti, it would be in a totally different way from Berlin.

Muralists, street artists, graffiti artists, writers… and everyone on top of each other. Too much information, too many visuals especially in areas like Exarcheia. Is each one so good? How come and the perception that we respect the precedent on the same wall and we don’t paint on it has changed? This particular question pleases me because it proves that I am not only one to observe the exaggerated visual information in Athens. You are not the only one who has asked me that question, my answer as an older writer is this:We grow up, and that means everything around us is evolving. Since the internet has entered into our lives, it’s only reasonable to lose the values and the habits based on which we grew up. The younger ones learn through the internet, and this helps them to choose which way they’ll follow in order to leave their stigma in the city. Everything must exist in order to have the potentiality of comparison. At the end of the day I accept them all. Whatever we used to do, the young ones do it now, just on an other era and by having on their disposal all kind of means and much more comforts. Nowadays writing on the wall, with any form of writing, has become fashion and little consumption, as opposed to the beginning of this story where a strong eroticism dominated our relationship with the wall. The important thing to me is that in the general chaos you can discover unique pearls. So it would be great to just enjoy the freedom in our city, like going on a wall and paint on it without having anyone to bother you, where else would we do that? If the situation was different, your page wouldn’t exist, many other pages that care only about their image depending on other people’s effort without giving credits on the artists wouldn’t exist, like so many others that take advantage of the specific art with a good or a bad manner wouldn’t exist. So create as much as you can because this feast will end and we won’t believe it.

Passionate skater who creates on the boards with visuals. Talk to us about your Project. Skateboarding was my link to graffiti, my acquaintance with it, it marked me and it made me want to learn to create myself. After 25 years of being on stage, some times on a professional level, I continue skateboarding with my friends. Art was always and continues to be more than ever connected to skateboarding culture. Many of those who have gotten involved from time to time with skate evolved into artists in many fields like direction, photography, painting, music… So in my case the inseparable relationship between skating and painting looks completely normal. By acting somewhat heretically, I try to combine great classical painting with a solid dose of humor and caution by redefining my relationship with classical works through a fresh, contemporary look adapted to skate’s and society’s today reality in which this is included. I cooperate with S.O.S Skateboards which founded 3 years ago.

In ten years from now? To have health, integrity and the rest is coming. I wish great creation to everyone!

Follow Billy Gee Website \ Instagram

Γραφίστας, εικαστικός, αρθρογράφος, skater με άλλα λόγια Billy Gee. Παρουσιάζουμε την δουλειά του αν και δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις και μιλάμε μαζί του για τα «χρόνια της αθωότητας» αλλά και το σήμερα που μοιάζει αρκετά διαφορετικό.

Τι έχεις σπουδάσει και ποτέ ξεκινάς να ασχολείσαι με την street art; Η πρώτη μου γνωριμία με το graffiti ήταν τον Νοέμβριο του 1993 στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής. Όταν τελείωσα το Λύκειο, συνέχισα τις σπουδές μου στο τμήμα Γραφιστικής Αθηνών. Κάμποσα χρόνια μετά, βρέθηκα για 3 χρόνια στο Eργαστήριο Ζωγραφικής στην Πλάκα, το οποίο λειτουργούσε ως παράρτημα της ΑΣΚΤ. Ήταν ένα πανέμορφο μέρος, κρίμα που σήμερα δεν υπάρχει. Δεδομένου ότι περνούσα πολλές ώρες εκεί σχεδιάζοντας και ζωγραφίζοντας, μου προτάθηκε να παρακολουθήσω μαθήματα σαν ακροατής στην ΑΣΚΤ, πράγμα που με βοήθησε αρκετά.

Πρακτικά ξεκινάς στα χρόνια της αθωότητας, οι τοιχογραφίες γίνονταν μόνο για να εκφραστούν οι ίδιοι οι δημιουργοί καθώς δεν υπήρχε η παραμικρή γνώση από τον πολύ κόσμο ότι αυτό δεν διαχωρίζεται από τις υπόλοιπες εφαρμογές της τέχνης. Πως ήταν τότε να δημιουργείς στον δημόσιο χώρο; Η κατάσταση τότε ήταν πραγματικά ένα μεγάλο σχολείο, τόσο από πρακτικής όσο και από ηθικής πλευράς. Δεν υπήρχαν ίντριγκες μεταξύ μας, όλοι ήθελαν απλά να δημιουργήσουν σε μια επιφάνεια με τους φίλους τους και να περάσουν καλά. Τότε, ανησυχούσαμε για το αν θα μας στριμώξει στη γωνία και μας πάρει τα λεφτά κάποιος χούλιγκαν. Μας αποκαλούσαν αμερικανάκια, και είναι αλήθεια ότι ξεχωρίζαμε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα, λόγω των ρούχων που φορούσαμε. Πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα να μας θεωρούν τα πάντα εκτός από καλλιτέχνες, πολύ μπλέξιμο…

Ομάδες, spray και μουσική. Ποια ήταν η σχέση μεταξύ των διαφορετικών crew και ποσό συνδεδεμένο ήταν το graffiti με την αστική κουλτούρα; Εκείνα τα χρόνια μας ένωσε η μουσική με έναν τόσο μαγικό τρόπο που δεν το πήραμε καν είδηση πώς έγινε. Τα πρώτα ελληνικά hip hop συγκροτήματα, TXC, FFC, RAZASTAR, Παρεμβολές, ΖΝ κ.α., δημιούργησαν ένα κίνημα από graffiti artists, b-boys, skaters, bmxers και πολλούς fans που ακολουθούσαν το κύμα. Δεν ήμασταν χιλιάδες, το ΑΝ Club γεμίζαμε και μας φαινόταν τρομερό!Καταλαβαίνεις ότι δεν υπήρχαν περίεργες καταστάσεις στον κύκλο μας, ήμασταν ενωμένοι, αντιμετωπίζοντας καθημερινά όλη την ένταση της εφηβείας μας που πολλές φορές φαινόταν ακραία. Το graffiti ήταν το στοιχείο της αστικής κουλτούρας που εξαπλωνόταν συνεχώς σε όλη την Ελλάδα τη χρυσή εποχή τον 90’s. Μαγεία!

Τοιχογραφίες με αρκετή λεπτομέρεια, μεγάλης ή μικρότερης κλίμακας, και συνδημιουργός της εμβληματικής φιγούρας του λουκάνικου στο Ψυρρή. Πόσος χρόνος χρειάζεται για μια τέτοια δουλειά? Μίλησε μας λίγο για το συγκεκριμένο mural. Βρισκόμουν στο Βέλγιο όταν έμαθα για τον θάνατο του Λουκάνικου, μαζί με τον οποίον είχα περάσει αρκετά χρόνια στην πλατεία Συντάγματος. Άραζε με τους skaters σε καθημερινή βάση, του δίναμε νερό και τροφή, τρομερό πλάσμα.Έτσι είχα την ιδέα να δημιουργήσω μια τοιχογραφία στη μνήμη του. Εκείνες τις μέρες συναντήθηκα με τον Alex Martinez να τα πούμε, πίνοντας έναν καφέ, του είπα ότι έχω βρει ένα spot για να δημιουργήσω τον σκύλο, με κοιτάζει και μου λέει: «Δεν το πιστεύω, σήμερα το σκεφτόμουν κι εγώ», οπότε καταλήξαμε να ζωγραφίσουμε μαζί τον αγαπημένο σκύλο της Αθήνας. Η Κυριακή είναι η μέρα των γκραφιτάδων. Έτσι λοιπόν, νωρίς το πρωί μιας Κυριακής, πήγαμε να βάψουμε στη Σαρρή. Τα υπόλοιπα έγιναν από μόνα τους. Τότε δεν φανταζόμασταν ότι το συγκεκριμένο θέμα θα άγγιζε τόσο πολύ τον κόσμο, και αυτό είναι πολύ συγκινητικό για τη δουλειά μας. Γι’ αυτό και ο Λουκάνικος στέκεται ακόμα εκεί καμαρωτός. Οι βανδαλισμοί που έχει υποστεί το φόντο του έργου είναι το αποτέλεσμα του δρόμου, και με αυτό εννοώ ότι όντας εκτεθειμένο, όπως άλλωστε όλα τα έργα της street art, σε δημόσια θέα, είναι ταυτόχρονα εκτεθειμένο σε ποικίλες, ετερόκλιτες αντιδράσεις, προερχόμενες από πολλαπλές πολιτικές και άλλες αντιλήψεις. Το δεχόμαστε, έτσι μάθαμε, έτσι μεγαλώσαμε! Δουλεύεις σχεδόν αποκλειστικά με συγκεκριμένους συνεργάτες στον δρόμο. Lune82, Martinez, pupet... Ποσό σημαντικό είναι για σένα αυτό; Περιέγραψε μας λίγο τα στάδια της δουλειάς. Στην Αθήνα δουλεύω πλέον μόνο με τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες, για διαφορετικούς λόγους σε κάθε περίπτωση. Μας συνδέουν τα ίδια πράγματα, είμαστε σχεδόν όλοι κοντά ηλικιακά, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι όλοι έχουμε ρίζες στο graffiti. Βασικό στοιχείο είναι να μην έχει κάποιος έντονο «εγώ», πράγμα σπάνιο. Μια τοιχογραφία δεν είναι κάτι απλό, πρέπει να ξέρεις καλά αυτόν με τον οποίον συνεργάζεσαι ώστε να υπάρξει συνέχεια, η οποία θα κάνει τη σχέση αυτή ακόμα πιο δυνατή. Όταν δουλεύουμε, επιλέγουμε τη θεματική μας, μελετάμε τον τρόπο που θα την επεξεργαστούμε πάνω στην επιφάνεια που έχουμε στην διάθεση μας, ανάλογα με το εκάστοτε πλαίσιο.

Τι έχεις να πεις για την αντίληψη που λέει ότι η Αθήνα είναι το νέο Βερολίνο ή ότι είμαστε η πρωτεύουσα του graffiti στην Ευρώπη;! Μακάρι η Αθήνα να είχε τη μουσειακή υποδομή και την υποστήριξη της σύγχρονης τέχνης που ισχύει στο Βερολίνο, και γενικά στο γερμανικό κράτος, σχεδόν αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Θα ήμουν πραγματικά ευτυχής αν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Οπότε, από αυτή την άποψη σαφώς η Αθήνα δεν είναι Βερολίνο, και φοβάμαι ότι ούτε θα γίνει ποτέ. Όμως, επειδή νομίζω ότι δεν εννοείς αυτό ακριβώς, αλλά αναφέρεσαι στη φήμη που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια ότι η Αθήνα έχει πάρει τη σκυτάλη από το Βερολίνο στην άφθονη παρουσία graffiti παντού στην πόλη, έχω να απαντήσω ότι και σε αυτή την περίπτωση είναι τόσο διαφορετικές οι κοινωνικές, οικονομικές και κυρίως πολιτισμικές συνθήκες ανάμεσα στις δύο πόλεις, ώστε ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι η Αθήνα είναι σήμερα η «πρωτεύουσα» του graffiti, είναι με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ o,τι η γερμανική πρωτεύουσα από το 2000 μέχρι το 2005 περίπου.

Muralists, street artists, graffitαδες, writers... και όλοι ο ένας πάνω στον άλλο. Παρά πολύ πληροφορία, παρά πολλά εικαστικά ειδικά σε περιοχές όπως τα Εξάρχεια. Είναι όλα τόσο καλά; Πως γίνεται να έχει αλλάξει τόσο πολύ η αντίληψη ότι σεβόμαστε τον προηγούμενο στον ίδιο τοίχο και δεν πατάμε πάνω του; Η συγκεκριμένη ερώτηση με χαροποιεί γιατί αποδεικνύει ότι δεν παρατηρώ μόνον εγώ την υπερβολική εικαστική πληροφορία που υπάρχει στην Αθήνα. Δεν είσαι ο μόνος που μου έχει κάνει αυτή την ερώτηση, η απάντησή μου ως παλαιότερος writer είναι η εξής: Μεγαλώνουμε, και αυτό σημαίνει ότι όλα γύρω μας εξελίσσονται. Από τότε που το διαδίκτυο μπήκε στη ζωή μας, είναι λογικό να χάνονται οι αξίες και οι συνήθειες με τις οποίες μεγαλώσαμε εμείς. Οι νεότεροι μαθαίνουν μέσα από το internet, και αυτό τους βοηθά να επιλέξουν ευκολότερα τον δρόμο που θα ακολουθήσουν, προκειμένου να αφήσουν το αποτύπωμα τους στην πόλη. Όλα πρέπει να υπάρχουν για να υπάρχει δυνατότητα σύγκρισης. Στο τέλος της μέρας, αποδέχομαι τα πάντα. Ο, τι κάναμε εμείς, κάνουν και οι νεότεροι σήμερα, απλά σε άλλη εποχή, και έχοντας στη διάθεσή τους όλα τα μέσα και πολύ περισσότερες ευκολίες. Σήμερα, το να γράφεις στον τοίχο, με οποιαδήποτε γραφή, έχει γίνει μόδα, και λίγο κατανάλωση, σε αντίθεση με το ξεκίνημα αυτής της ιστορίας όπου κυριαρχούσε ένας έντονος ερωτισμός στη σχέση μας με τον τοίχο. Όπως και να έχει, το σημαντικό για μένα έχει ότι μέσα στον γενικό χαμό, ανακαλύπτεις μαργαριτάρια. Καλό είναι να χαρούμε την ελευθερία που έχει η πόλη μας, το να πάς σε έναν τοίχο να βάψεις χωρίς να σε ενοχλήσει κάνεις, σε άλλη χώρα το κάνεις αυτό; Αν η κατάσταση ήταν αλλιώς, δεν θα υπήρχε ούτε η σελίδα σου, ούτε πολλές άλλες που πλασάρουν image με τον κόπο άλλων, χωρίς να βάζουν credits στους καλλιτέχνες, όπως δεν θα υπήρχαν ούτε όλοι όσοι εκμεταλλεύονται τη συγκεκριμένη τέχνη, με καλό ή κακό τρόπο. Οπότε δημιουργήστε όσο μπορείτε γιατί το πανηγύρι θα τελειώσει και δεν θα το πιστεύουμε.

Παθιασμένος skater όπου και εκεί δημιουργείς πάνω στις σανίδες με τα εικαστικά σου. Μίλησε μας για αυτό το Project. Το skateboarding ήταν ο συνδετικός κρίκος που με έφερε κοντά στο graffiti, και η γνωριμία μου μαζί του, με σημάδεψε, και μου δημιούργησε την επιθυμία να μάθω να δημιουργώ κι εγώ με τη σειρά μου. Μετά από 25 χρόνια παρουσίας στη σκηνή, κάποια από αυτά σε επαγγελματικό επίπεδο, συνεχίζω να ρολάρω με τους φίλους μου. Η τέχνη ήταν ανέκαθεν και εξακολουθεί να είναι περισσότερο από ποτέ συνυφασμένη με την κουλτούρα του skateboarding. Πολλοί από εκείνους που έχουν ασχοληθεί κατά καιρούς με το skate εξελίχθηκαν σε καλλιτέχνες σε διάφορους τομείς, σκηνοθεσία, φωτογραφία, ζωγραφική, μουσική... Οπότε, στην περίπτωση μου μοιάζει απόλυτα φυσιολογική η άρρηκτη σχέση skating-painting. Δρώντας κάπως αιρετικά, επιχειρώ να συνδυάσω τη μεγάλη, κλασική ζωγραφική με μία γερή δόση χιούμορ, αλλά και περίσκεψης, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση μου με τα κλασικά έργα μέσα από μία φρέσκια, σύγχρονη ματιά, προσαρμοσμένη στη σημερινή πραγματικότητα τόσο του skate όσο και της κοινωνίας μέσα στην οποία αυτό εντάσσεται. Συνεργάζομαι με την S.O.S Skateboards που ιδρύθηκε πριν από 3 χρόνια.

Σε 10 χρόνια από τώρα? Να έχουμε υγεία και ακεραιότητα, τα υπόλοιπα έρχονται.

When street art meets basketball

Giannis Antetokoumbos and his brothers return to Greece on the 28th and 29th of June for a 3x3 basketball tournament. Inspired by the fact, four street artists of Athens are refacing the open courts of the city, leaving their mark. An artistic transformation in the athletic courts of Athens having Billy Gee, Cacao Rocks, Nique and Same84 starring. In order to welcome Giannis and his siblings, NIKE, in cooperation with the Organization of Culture, Sport and Youth of the Municipality of Athens (OPANDA), supporting the AntetokouBros, undertook the redevelopment of 3 open courts for the tournament. AntetokouBros 2019 will take place at the reformed basketball stadiums in Lambrini, Ampelokipi and Ellinorosson on Friday 28th of June, while the finals will take place in Sepolia on Saturday 29th of June, at the stadium where Yannis' basketball dream began.

Participants, boys and girls aged 14-18 will win the official jersey of AntentokouBros and will participate in the big celebration that will take place on June 29th at the stadium in Sepolia with Giannis and his siblings. An invitation towards youth to become better athletes, people and citizens while contributing in raising money for a Basketball Training Program as each point is equivalent to 1 Euro, which NIKE will invest in communities.

Source: AV