On today's episode: how trauma1 fuels cognitive dissonance, specifically when healing from withdrawal.
×
The emergency tactics of the human brain are effective methods of self-preservation as well as spectacular exercises in self-sabotage.
Take stress: the ability to enter 'fight or flight' at the blink of an eye is an outdated function, working as intended. Modern threats to our survival are much more tangential than your friendly neighbourhood sabertooth tiger, but the nervous system still responds to due rent as it would to a predator.
Social withdrawal as a trauma response has aged a bit better - creating a buffer between us and the people that hurt us still serves to give us time to lick our wounds without the risk of reopening them - but there are significant downsides to keeping your distance for longer periods of time (including but not limited to: depression, heart problems, existential torment2, a shortened lifespan).
In pervasive situations, the detrimental effects of isolation have to be weighed against whatever drove us there in the first place. Both can be incredibly harmful to our sense of community and sense of self, and if we are repeatedly cycling back and forth between opening up and drawing back, the two sides might feed into each other to create a merciless self-fulfilling prophecy.
Each failed attempt to reintegrate - every time you were a little too bold or let your guard down a little too soon - justifies and perpetuates the (real or imagined) inadequacy that others us from the rest of the group. Trauma knows better, why didn't you listen to it? Why would this time be any different?
×
If you're wondering if there's a name for this, the answer is yes. Rejection-sensitive dysphoria (or RSD) is characteristic of neurotypes that commonly experience social rejection at a young age, fine-tuning our perception of exactly that to a painfully counterproductive degree.
In previous posts, I've talked about how growing up undiagnosed is permeated by a constant feeling of being in the wrong - RSD kindly provides a "better safe than sorry" approach to the fallout of whatever it is we've said or done this time.3
It should come as no surprise that developing self-compassion (arguably our greatest asset in caring for our mental health) is a rather grueling task for this subgroup of society. After all, compassion isn't that readily offered to us, especially the kind that comes from a place of understanding.
×
Coming out of isolation signals the end of a metamorphosis that, if we've managed to unlearn a bit of fearful perfectionism, may involve having a few new boundaries in place, perhaps a pinky promise with yourself to do whatever it takes to show up authentically in some way.
This is where the cognitive dissonance comes in, because now that you're going out and talking to people again, there is a raging battle going on in your head. Inside of you there are four wolves:
- one that's determined to find some genuine connection and is ready to meet people halfway;
- one that would rather pretend to be a papillon than risk ever getting hurt again;
- one that is convinced you are entirely undeserving of anyone's time and should go rot in a hole;
- and one that's angry at having to isolate, angry at having to do the work, and very fucking angry at having to wheedle your way back into people's lives for the sake of your stupid mental health.
Overthinking minute interactions is difficult to avoid when you've done nothing but think for the foreseeable past, and now you've got all these built-up feelings grappling with each other while you're trying to remember how socialising works.
Also, people are generally more well-meaning than they are frank, and if you're not tuned into the non-verbal gestures station you are at quite the disadvantage in determining what sort of impression of you people are left with, something that scares me more than I'd like to admit.
Still, what can a girl do but try?
Whether we've given up on it or not, connection is our north star in this whole mess or a journey. We cannot ignore the pull to be seen (even those of us who hate being perceived) for who we are.
×××
1 Terminology side note: when I say "trauma", I'm using the clinical definition.
2 Great read. Turns out that isolating really puts you in touch with your own mortality (and I thought I was just being extra).
Ucz sie 5 raz więcej, 5 razy szybciej - cykl #Brain Tactics za nami.
W ostatni wtorek stycznia z sukcesem zakończyliśmy praktyczne testy silnika Skillar.pl przy projekcie Brain Tactics. Musimy się przyznać że część naszego zespołu wyrosła w Zrzeszeniu Studentów Polskich które projekt od półtora roku przygotowywało. Nowatorskie podejście do metod nauczania (co było tematyką projektu) było świetnym poligonem dla naszego systemu. Elektroniczny system zapisów przyjął niemałe oblężenie bez trudu, zaskakując trenerów ilością zapisanych uczestników. Natomiast naszą Skillarową ekipę właśnie to najbardziej ekscytowało przy tym dumnym rozdziewiczaniu naszego start-upu. Niemniej możemy się pochwalić że Skillar zdał egzamin na najlepszej uczelni technicznej w Polsce czyli Akademii Górniczo-Hutniczej.
„Brain Tactics” – to projekt skierowany do studentów zainteresowanych skutecznym zwiększaniem swojej efektywności poprzez uczenie się umiejętności pozwalających na lepsze zarządzanie pracą własnego umysłu. Poczynając od jeszcze większego zrozumienia mechanizmów, które rządzą mózgiem wpływając na kształtowanie subiektywnej rzeczywistości każdego z nas, poprzez techniki pamięciowe, trening kreatywności, mapy myśli, aż do skutecznego komunikowania się, tworzenia dojrzalszych relacji i coraz głębszym rozumieniu interakcji z innymi osobami.
Projekt opierał na 5 spotkaniach co dwa tygodnie, na których uczestnicy poznawali kolejne techniki świadomej pracy z własnym umysłem. Szkolenia odbywały się w każdy wtorek stycznia w formie 3 godzinnych spotkań – półtorej godziny z jednym trenerem, przerwa i półtorej godziny z drugim trenerem. Prowadzący to: Marcin Kułakowski – założyciel i trener Akademii Kreatywnej Nauki „Mnemonika” oraz certyfikowany trener Akademii ECCE HOMO 21, student geografii na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Tomasz Okarma – doświadczony handlowiec, trener w dziale szkoleń i rekrutacji w jednym z wiodących krakowskich call & contact center, copywriter i student psychologii w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej we Wrocławiu.
Pomysł by ten projekt zorganizować wypłynął w Zrzeszeniu Studentów Polskich AGH jeszcze w październiku 2010 roku. Co prawda po ponad półtora roku opracowywania koncepcji, organizowania środków finansowych nie jeden z nas by się poddał. Ale nie chłopaki z ZSP. Zacisnęli zęby i projekt zakończyli sukcesem. Ja osobiście jestem pod jeszcze większym wrażeniem gdyż byłem zamieszany w to od jego faktycznego zarania i widziałem z jakimi problemami stykali się organizatorzy. Zbierając odpowiednich partnerów (między innymi Skillar.pl, Getresponse.pl czy URSS AGH) projekt musiał się udać.
A teraz trochę statystyki:
190 osób uczestniczyło łącznie w 5 spotkaniach
4 uczestników wykazało się 100% obecnością
wypiliśmy wspólnie 350 butelek wody mineralnej
zjedliśmy 5 kg paluszków i 3 kg krakersów
zebraliśmy 75 fanów na Facebook-u
stronę www.braintactics.pl zobaczyło 938 osób
24 styczna stronę rejestracji odwiedziło rekordowo 207 osób
najwięcej na jednym szkoleniu odwiedziło nas 61 osoby
nagraliśmy 5 godzin materiału video
zarchiwizowaliśmy 140 zdjęć
umiemy uczyć się 5 razy więcej i zapamiętać to na 5 razy dłużej
Ankiety które przeprowadzaliśmy po każdym spotkaniu pomagały ulepszać szkolenia z tygodnia na tydzień. Zainteresowanie było tak duże że w planach pojawiła się propozycja skondensowanego weekendowego szkolenia pod roboczym tytułem "Brain Tactics Premium". Ale to na wiosnę. Teraz czeka nas przeprowadzanie tego samego projektu na Uniwersytecie Jagiellońskim przy Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej. A to już w marcu.
Szczegóły będą dostępne na funpagu Brain Tactics: http://www.facebook.com/BrainTactics
