Hoi, het is vandaag mijn dagboekdag. Door de hondenverhalen die hier geschreven zijn weet je al dat ik een beetje agressief ben bij het wandelen. Veel mensen vinden mijn gedrag een probleem en mijn baasje tracht dat natuurlijk te corrigeren. Toch dat wil maar niet lukken en daarom heeft mijn vrouwtje een afspraak gemaakt met een dierengedragstherapeut.
Volgens de maatschappij mogen honden geen agressie vertonen, daarom moet agressie gecorrigeerd worden. Het wordt als asociaal gezien als ik al blaffend en grommend soms over straat loop. Baasje wordt dan gefrustreerd en schaamte en schuldgevoelens nemen bij haar de overhand. Maar toch is dit niet zo een abnormaal gedrag, want ook mensen zijn dikwijls agressief. Dus waarom moet ik dan veranderen?
Waarom vertoon ik agressie? Bij mij blijkt dat door dingen uit mijn verleden bij de broodfokker te komen. Nu heb ik daar de gevolgen nog van omdat ik bij bepaalde ontmoetingen een stresskip word. Dit gedrag heeft niets te doen met laten merken wie de baas is. Agressie is in mijn geval om voor mezelf op te komen. Ik ben als pup gekocht voor speelgoed van kleine kinderen en voor de fok. Deze hebben mij mishandeld en veel geplaagd. Vooral aan mijn voorste poten getrokken als ik niet wilde komen of iets moest doen wat zij wilde, maar ik niet kon verstaan. Veel slaag en trappen waren dus het antwoord van mijn vorige broodfokkerbaas. Tot ik het voor bezien hield en beet. Toen ben ik, gelukkig, in het asiel van Peter Koekenbakker, zie animal in need terecht gekomen. En dat heeft mijn leven in positieve zin geheel veranderd. Ik ben mijn baasje heel dankbaar dat ik bij haar ben, maar toch kan ik de angst niet weglaten, als ik kleine kinderen (tot 12 jaar) en mannen met een pet op zie. Nu komen wij op onze wandelronde meestal mannen met een pet en een andere hond tegen. Ik blaf tegen die man uit angst en tegen de hond dat hij mijn baasje met rust moet laten. Ik heb een trauma, zo noemt men dat.
Vrouwtje weet gelukkig wat een trauma is. Uit haar werkverleden weet ze wel een beetje hoe ze daarmee moet omgaan. Alleen dat vraagt veel tijd. Als mensen al jaren in therapie gaan bij een gedragsprobleem, hoe kan men dan van mij verwachten dat het op 1, 2, 3 opgelost is. Er is al wel een verbetering te merken bij sommige wandelaars met honden. Maar dan komen we weer een hond of man tegen waarvan mijn haren rechtop gaan staan en is alles naar de knopen. Koekjes, vrouwtjes aandacht wil dan niet helpen en vrouwtje schiet volledig in de stress. Meestal is het dan voor de andere honden ook niet meer fijn om te wandelen, want vrouwtje is dan heel boos op mij.
Eigenlijk ben ik in mijn binnenste wel een heel lief hondje, maar vanaf mijn puppytijd is dat altijd onderdrukt geweest. Het heeft mij een tijdje gekost om echt te weten of mijn vrouwtje wel het lieve vrouwtje bleef. Dat het weer na een paar weken niet opnieuw veranderde. Nu weet ik dat ik bij dit vrouwtje zal blijven en dan wil ik ze weer teveel beschermen en dat is ook weer niet goed. Maar ik beloof dat ik mijn best zal doen. Volgend jaar zullen we deze tekst weer eens lezen en zal het helemaal anders zijn. In de goede richting natuurlijk.
Nog vele grommende groetjes en wafjes
Maltis.
Dierenpsychologie met Maltis. Hoi, het is vandaag mijn dagboekdag. Door de hondenverhalen die hier geschreven zijn weet je al dat ik een beetje agressief ben bij het wandelen.
