Beste hoofd,
Beste hoofd, Ik ben van nature niet bang, laten we het erop houden dat ik bang ben als het echt van doen is. Vaak realiseer ik dat later pas. Maar nee, ik ben geen bange persoon, mij maak je niet zomaar ongerust. Wel durf ik al eens mijn hulpeloze meisje boven te halen, als er een leuke vent voor me staat. Of dat ook echt nog nodig is op mijn 31e weet ik niet, maar goed. Een vriendin van me schrijft een brief naar haar geliefden telkens ze het vliegtuig neemt en toen eerder dit jaar haar vliegtuig ook effectief gekaapt was, dacht ik bij mezelf dat dit het mooiste was dat ze haar naasten kon geven. Alles is goed afgelopen en dus heeft niemand ooit de brieven moeten lezen. Sinds ik weer even dagelijks op het openbaar vervoer zit, ben ik lichtjes paranoia geworden. Begrijp me niet verkeerd: ik ben de allereerste die je gaat zeggen dat het allemaal wel ok is, dat de media de zaken opblaast en dat je vooral niet moet stigmatiseren. Ik vermijd dat laatste ook zoveel mogelijk, want mijn grootste vijand, die met de bommengordel of een kalashnikov, die zit in mijn eigen hoofd. Elke keer ik op de bus zit en ik bij het afstappen realiseer dat er niets is gebeurd, word ik kotsmisselijk van mijn eigen paranoia. Elke keer ik op de metro zit en goed rond mij heen kijk (vooral niet te opvallend) en denk van "ja, nu zou een goede moment zijn!", word ik boos op mezelf, schieten mijn ogen vol en wil ik zo snel mogelijk weg, weg uit mijn eigen hoofd. Sinds 2 weken is dit gevoel alleen maar sterker geworden. En ook al zeggen mijn vriendinnen (en verkondig ik ditzelf ook) dat "als het zo is, dan is het zo, en dan gaat geen paramilitair daar ook maar iets aan kunnen doen", toch wil ik het niet. Ik wil leven, want ik hou van mijn leven. En dus lezen we overal dat we vooral niet bang moeten zijn, of juist wel?! Iedereen zegt dat het net dàt is wat ZE willen, die angst in ons hoofd. Wel gefeliciteerd, het is JULLIE goed gelukt, bij mij dan toch.. en bij tal van anderen. Daar waar angst is, is ook samenhorigheid en dus ben ik meer dan ooit bewust van het belang van mijn geliefden. Ik schrijf ze misschien geen brief, maar ik kijk ze graag nog wat langer aan, pak ze nog is goed vast op willekeurige momenten, typ nog een hartje meer in die lange sms, of vraag nog wat door als ik zie dat het niet zo denderend gaat. Ik hou van hen en van het leven en sinds 2 weken zelf nog ietsje meer. Alleen is Liefde, in tegenstelling tot Angst, enkel een gevoel, en geen gedachte. Dus bij deze vraag ik je, beste hoofd van mij, mag mijn hart het nu even overnemen?
