#catalonië

[agitando-el-mundo]

📍Barcelona, Spain

[wijnqueestenl]

Bravo Escós Pas dels Caus

Ontdek de Bravo Escós Pas dels Caus, een prachtige wijn uit het oogstjaar 2021, afkomstig uit de zonovergoten wijnstreek Catalonië. Deze verfijnde rode wijn, met een inhoud van 0.75 L en een alcoholpercentage van 13.5%, biedt een unieke proefervaring die je niet wilt missen. De Bravo Escós Pas dels Caus is een blend van zorgvuldig geselecteerde druivensoorten, die samen een complex en harmonieus smaakprofiel creëren. Verwacht een rijke mix van rijpe bessen, kruidige noten en subtiele hints van eikenhout. Deze wijn is perfect in balans en heeft een aangename afdronk die uitnodigt tot meer. Serveer deze wijn op de ideale temperatuur van 14 tot 16 graden Celsius en geniet van de perfecte combinatie met gegrild vlees, stoofschotels of een selectie van sterke kazen. De Bravo Escós Pas dels Caus is niet alleen een genot voor de smaakpapillen, maar ook een prachtige aanvulling op elke wijncollectie. Mis deze kans niet om deze heerlijke wijn aan je collectie toe te voegen. Bestel vandaag nog een doos van 6 flessen en laat je verrassen door de smaken van Catalonië!

Bestel Bravo Escós Pas dels Caus bij Wijn-Queeste

[dutchjan]

March 28, 2024

[drugsinceu]

Catalonië is de marihuana regio van Europa

Invallen zijn een bijna dagelijkse politieroutine in de Spaanse regio Catalonië. Hier wordt hard opgetreden tegen de sterk groeiende illegale productie van cannabis. Deze illegale handel wordt vaak gerund door lokale en internationale drugsdealers. Maar waarom is deze regio in Spanje zo in trek en hoe wordt er opgetreden?Nu een aantal landen, voornamelijk in Noord- en Zuid-Amerika, het gebruik van marihuana de afgelopen jaren hebben gelegaliseerd of gereguleerd, lijkt dit optreden in Spanje wat vreemd. De Spaanse politie beweert dat de georganiseerde misdaad groeit rond de marihuanahandel. Dit gaat gepaard met geweld en gevaarlijke regio's waarin bendes steeds groter worden. Het gaat volgens de politie niet om kleinschalige telers of genbuikers die cannabisclubs bezoeken, maar om grote drugsbendes die grote hoeveelheden cannabis telen en naar het buitenland exporteren.Meer geweld Antonio Salleras, hoofd van de georganiseerde misdaadeenheid van de Catalaanse politie: "Sommige vastgoed- of transportdiensten werken nu bijna uitsluitend voor cannabis producenten. Er is een verhoogd niveau van geweld tussen drugsbendes om plantages te beschermen, wat leidt tot een zorgwekkende toename van illegaal vuurwapenbezit."Vorig jaar nam de Catalaanse politie 26 ton marihuanaknoppen in beslag, drie keer meer dan in 2021, en arresteerde 2.130 mensen in verbond met teelt en verkoop van wiet. Catalonië is een van belangrijkste teeltgebieden vanwege de soepele wetten, het klimaat en andere factoren. Een gram marihuana kost zo'n 6 euro. Elders in Europa wordt diezelfde gram voor twee tot vier keer meer verkocht.Massale teelt en consumptieDe consumptie van marihuana en zijn krachtige derivaten neemt ook in Barcelona zelf een grotevlucht, ook in privéclubs. Barcelona had in 2022 de op twee na hoogste hoeveelheid cannabis in het afvalwater van tientallen Europese steden, na Genève en Amsterdam, volgens een onderzoek van het EU-drugsagentschap EMCDDA. Cannabis - de term die wordt gebruikt voor alle producten die van de plant zijn afgeleid - is de meest gebruikte drug in Europa en de drug die het meest in verband wordt gebracht met overtredingen van de drugswetgeving, aldus het EWDD. Inbeslagnemingen bereikten in 2021 het hoogste niveau in tien jaar, waarbij Spanje 66% van het totaal vertegenwoordigde.EMCDDA-directeur Alexis Goosdeel vertelde Reuters dat illegaal geteelde cannabis is toegenomen in gebieden met een klimaat dat bevorderlijk is voor grootschalige productie, zoals Catalonië, een trend die "alle EU-lidstaten zorgen baart".Privéclubs, waar het kopen en roken van marihuana is toegestaan ​​dankzij mazen in de wetgeving en het ontbreken van nationale regelgeving, zijn in Catalonië in aantal gegroeid tot naar schatting 600 waarvan er in totaal zo'n 1500 van zijn in Spanje. Dit model staat echter op losse schroeven omdat de hoogste veiligheidsfunctionaris van de nieuwe burgemeester van Barcelona in maart zei dat hij cannabisclubs wilde verbieden.Doorvoergebied voor marihuanaCatalonië was een doorvoergebied voor marihuana totdat de eigen productie ongeveer acht jaar geleden begon en is sindsdien enorm gestegem. Het is nu dé wietregio van Spanje, met de meeste export over de weg naar Frankrijk.Salleras zei dat Catalonië aantrekkelijk is omdat er veel leegstand is. Deze eigendommen kunnen producenten gebruiken voor de teelt. Het proces om criminelen uit te zetten is lang en op diefstal van elektriciteit staat geen gevangenisstraf. Marihuana gerelateerde misdaden worden erg licht bestraft in Spanje in vergelijking met buurlanden.Het is illegaal om marihuana te produceren in Spanje, maar het kweken voor persoonlijk gebruik of roken is niet strafbaar als beide in een privéruimte plaatsvinden. Het kopen van zaden wordt getolereerd en cannabisclubs zijn toegestaan ​​door het grondwettelijke recht op vereniging.Bron: Reuters.com (EN)

[arifnews]

Oud-politiecommissaris: inlichtingendiensten wisten van aanslag in Catalonië

Oud-politiecommissaris: inlichtingendiensten wisten van aanslag in Catalonië

De gepensioneerde commissaris José Manuel Villarejo heeft deze week gezegd dat de Spaanse inlichtingendiensten wisten van de aanslag in in Barcelona en Cambrils, maar niks deden. Volgens de voormalige agent wilde Madrid daarmee de Catalaanse afscheidingsbeweging ondermijnen. José Manuel Villarejo maakte dit maandag bekend in een Spaanse rechtbank. Hij wordt vervolgd voor onder meer…

View On WordPress

[zannekinbond]

Antwoord in afwachting voor de belangrijkste eisen van het Corsicaanse nationalisme

Sinds 2010 heeft het Corsicaanse nationalisme een belangrijke opkomst gekend bij de verkiezingen en heeft het een hegemoniale positie ingenomen in de huidige politieke arena van het eiland. De woorden van François Mitterrand tijdens de jaren 80 van de 20ste eeuw behoren al lang tot het verleden: “Ik begin me zorgen te maken als de Corsicaanse nationalisten 15% van de stemmen halen...”. In werkelijkheid vertoonden de Corsicaanse nationalisten in die periode weinig kracht, ondanks het feit dat de gewapende strijd van FLNC op zijn hoogtepunt was. Bij de Corsicaanse verkiezingen van 2017 behaalde de nationalistische coalitie Pè a Corsica 56% van de stemmen, een verpletterende overwinning die hen de controle van de Corsicaanse Assemblée opleverde. Mitterrand zou zich ongetwijfeld heel wat zorgen hebben gemaakt over de huidige situatie, als hij deze had meegemaakt. Anderzijds heeft de verkiezingsoverwinning zich tot dusverre niet vertaald in politieke concessies van de Franse regering. De Corsicaanse eisen zijn aan dovemansoren gericht en stuiten op een muur van Frans jakobinisme. De Franse president Macron, die Corsica in 2018 bezocht, werd uit de eerste hand geconfronteerd met de belangrijkste eisen van de autochtone Corsicaanse nationalistische autoriteiten, maar hij hield voet bij stuk vanuit jakobijns perspectief: “Als de specificiteit die de Corsicanen eisen vijandigheid tegenover de Republiek betekent, dan kan ik dat alleen maar afwijzen”. Read the full article

[toosvanholstein]

Drie kunstvliegen in één Antibense klap

Kunstvliegen slaan is ook een kunst. Toos van Holstein deed dit kunstje in het Franse Antibes voor haar blog TOOS&ART met medewerking van Picasso. Lees en kijk maar. #kunst #art #expo #Tentoonstelling #Plensa #Picasso

Ik wilde al lang eens op mijn gemak Le Nomade op het havenhoofd van Antibes gaan bekijken. Dus als je een paar weken geleden bij een blogaflevering  hebt gedacht ‘waarom zit Toos nou in de zon op een terras in Antibes terwijl er in Nice toch niet echt gebrek aan is’, dan ken je nu één van de redenen.

Van ver zie je dat prachtige beeld van de Catalaan Jaume Plensa al heel duidelijk zijn kop…

View On WordPress

[zannekinbond]

Catalonië, een sociale en nationale revolte

1. Een schets van de hedendaagse Catalaanse kwestie Met de veroordeling van 9 Catalaanse politieke leiders tot in totaal samen meer dan 100 jaar gevangenis, is de Catalaanse kwestie in een nieuwe fase beland. Het politieke doel van de Spaanse elite is juist om op een voorbeeldige manier de politieke en regeringsleiders van het Catalaanse zelfbeschikkingsreferendum te straffen, zodat niemand anders nog een politieke weg durft te proberen die de territoriale eenheid van de Spaanse staat en bijhorende kapitaalsbelangen in vraag durft te stellen. Ook om op welke manier dan ook een volksmacht op straat te voorkomen die een bedreiging inhoudt voor de politieke, gerechtelijke en economische macht van deze elite, en die de territoriale eenheid van deze Spaanse staat en bijhorende voorrechten garandeert. De veronderstelde misdaden die werden aangerekend zijn “rebellie, opruiing, verduistering van openbare middelen en ongehoorzaamheid gepleegd door een persoon met autoriteit”. De Catalaanse regering werd in de nasleep van het referendum in het najaar van 2017 afgezet door Madrid, de Catalaanse gedeeltelijke autonomie werd opgeschort. Ondertussen gaan de Spaanse ordediensten hun gangetje, waarbij gewelddadig wordt opgetreden tegen (zeer vaak vreedzame) betogers. Finaal zal dit een Pyrrusoverwinning voor Madrid zijn, er zijn bruggen opgeblazen (voorlopig nog spreekwoordelijk) die herstel richting een Spaanse eenheidsstaat zonder meer zelfstandigheid voor Catalonië onmogelijk hebben gemaakt. Het blijft voorlopig onduidelijk of zich op de langere termijn een guerrilla vormt, zoals in Baskenland, maar een aantal elementen wijzen wel in die richting. In het verleden kende Catalonië al de Terra Lliure-beweging, een socialistische en nationalistische guerrillagroepering die zich in 1991 ontbond. Verdere provocatie, tranen of zelfs een bloedbad onder de aanhangers van de onafhankelijkheid zouden deze optie zeer snel kunnen heropenen. Lange tijd was de illusie gevoed dat de EU de onafhankelijkheid van Catalonië zou accepteren, maar ze heeft duidelijk voor Madrid gekozen, en zo mogelijk nog meer voor de bankiers en ondernemers. In november 2017 werden 200 Catalaanse burgemeesters niet ontvangen door de EU hoewel gevraagd, een delegatie Catalaanse ondernemers die de eenheid met Spanje kwam bepleiten daarentegen, werd met open armen ontvangen. Brigitte Verkinderen, hoofd van de Kamer van Koophandel in Barcelona, bevestigde de angst binnen de bedrijfs- en bankwereld voor afscheiding van Catalonië. De neokoloniale EU is net als de NAVO, de militaire tak van het Westers imperialisme, verstokt voorstander van het status quo: geen staatkundige veranderingen in West-Europa maar behoud van de aan soevereiniteit inboetende natiestaten, geen socialistische “experimenten” in de economie maar wel neoliberale besparingsijver. De EU en de NAVO oefenen al lang "contra-opstandigheid" in de EU uit. Op straat in Catalonië is er een steeds luider klinkende oproep onder de demonstranten te horen: "dan zonder de EU". Zodat de Catalanen lijken te radicaliseren in termen van EU-kritiek, terwijl de Spaanse regering evenals Spaansgezind extreemrechts én de EU aan één zeel trekken. Tussen de nationaal-politieke, economische en Europees-politieke elites is dan ook bijzonder weinig verschil. Er is een natuurlijke samenvloeiing, de Duitse federale regering moe(s)t bijvoorbeeld vrezen dat de zakelijke belangen zouden worden geschaad, aangezien het grootkapitaal uit de Bondsrepubliek zwaar in Catalonië investeerde. Spanje zelf bevindt zich in een wurggreep, waarin de Duitse federale overheid een aanzienlijk aandeel heeft. Angela Merkel heeft Spanje weinig ademruimte verlaten. De jeugdwerkloosheid is meer dan 40 procent. Naast Griekenland is Spanje misschien wel de grootste crisisstaat in de EU, nog vóór Italië. In Spanje kan men de disfunctionaliteit van het kapitalisme als voorbeeld onderzoeken, vermengd met een aanval op de Spaanse nationale staat door het bezuinigingsregime en de gedwongen EU-interventies in het Spaanse nationale beleid. Het is dus niet verwonderlijk dat er in Spanje een complottheorie is die luidt: achter het referendum in Catalonië zou de Duitse regering gezeten hebben. Er deden en doen nog wel meer complottheorieën de ronde, niet in het minst waar de onvermijdelijke George Soros aan te pas komt. Bewijs wordt uiteraard nooit geleverd dat hij het Catalaanse separatisme zou steunen, logisch ook gezien de interesse van Soros in Spaanse vastgoedfondsen enerzijds en in het faciliteren van een open grenzen-politiek anderzijds. Voor dat laatste verschaft hij via zijn Open Society Foundation steun aan zowel Catalaanse als aan Spaanse organisaties die massa-immigratie bepleiten alsook de politieke krachten die dit onderschrijven. Eind juni 2018 had Soros hiervoor nog een meeting met de Spaanse premier Sanchez. Aangezien Spanje zelf een betrekkelijk open grenzen beleid voert, hebben Soros en co geen belang bij een “balkanisering” van Spanje zoals de –vaak extreemrechtse- complotdenkers het noemen. Integendeel, nieuwe staten hebben de neiging hun nieuwe nationale grenzen te gaan benadrukken en net dat past niet in het kapitalistische “open borders”-kraam. Voor wie het interesseert, raden we aan eens de relaties tussen de Spaanse partijen Podemos (pseudo-links, cultureel liberaal), Ciudadanos (vrije markt-liberalen) en de Open Society Foundation te bekijken… Beide partijen spraken zich uitdrukkelijk uit tegen een Catalaanse staat, Podemos bekende zich tot een Spaans federalisme. Een meerderheid van de Catalanen heeft geen probleem met inwijkelingen die zich tot de Catalaanse natie (in wording) bekennen, onder meer Catalaanse taalcursussen worden er op redelijk grote schaal aangeboden, met als gevolg dat een flink pak van die inwijkelingen zich gaat identificeren met de Catalaanse zaak. In het Catalaanse nationalisme is er een linkse of links-patriottische vleugel naast een sterkere centrumrechtse, liberale stroming waartoe onder andere Carles Puigdemont en de huidige Catalaanse minister-president Quim Torra behoren. De vriendschappelijke relaties met de N-VA in Vlaanderen zijn dan ook niet gebaseerd op radicaal-linkse sympathieën maar des te meer op liberale kleinburgerlijkheid. Dit Catalaanse nationalisme is natuurlijk historisch sterk antifascistisch gevormd, maar het antifascisme is niet antinationaal zoals dat bijvoorbeeld in Duitsland of Vlaanderen het geval is. Het Catalaanse antifascisme is net als in Baskenland veeleer volksnationaal geïnspireerd, uit verzet tegen het Spaanse rechts-extremistische verleden. Catalaans nationalisme is bedoeld om alle Catalanen te omvatten, inclusief de Catalaanse gebieden in het zuiden van Frankrijk. Deze "groot-Catalaanse" lijn wordt echter niet gedeeld door de burgerlijke rechtse vleugel. Dit is vooral een zaak van links, in de eerste plaats de CUP (Candidatura de Unidad Popular). Deze stroming hangt een emancipatorisch nationalisme aan, vergelijkbaar met het linkse nationalisme in Baskenland of in noordelijk Ierland. Binnen het Catalaanse linkse nationalisme zijn er dus ook verschillende stromingen, variërend tussen meer klassiek marxistisch, reformistisch of anarchistisch. Maar of links nu nationaal is of niet, dat maakt voor sommigen bij Vlaams extreemrechts en zeker bij de aanhang van Spaans extreemrechts met hun obligate Franco-nostalgie niets uit. Ze weten te melden dat ze niets moeten weten van "die linkse Catalanen, die nog meer islam in Europa gaan binnenhalen". Het is het soort bedenkelijke figuren dat juicht wanneer de ordediensten van de gevestigde Spaanse EU-macht op vreedzaam rebellerende Catalaanse burgers kloppen. Voor een deel van extreemrechts draait het allemaal om de figuur van Franco en de onverwerkte afloop van de Tweede Wereldoorlog (fascisme versus communisme), die men anno 2019 op Catalonië wil projecteren. Men heeft geen besef van hoe achterhaald het anticommunisme dat haar hoogdagen in de Koude Oorlog kende, wel is. Het tegen elkaar opzetten van nationalisten en communisten is een strategie die de machthebbers (het grootkapitaal) en hun dominante ideologie (het liberalisme) in dit tijdperk van globalisering bijzonder goed uitkomt. Men verwijst in pro-Spaanse kringen ook graag naar de Spaanse grondwet, volgens dewelke afscheidingspogingen illegaal zijn. Begrijpelijk ook, in veel staten vallen afscheidingen niet onder de grondwet, opstellers van grondwetten wensen nu eenmaal zo weinig mogelijk zwakke punten in de meest centrale wetgeving die een staat vorm geeft. Volgens dit “argument” had de afscheiding van de Baltische staten nooit mogen plaatsvinden. Zelfs ex-Joegoslavië zou nog steeds bestaan - als het aan de grondwet lag. Wetten zijn menselijke creaties, en kunnen dus net zo goed weer afgeschaft of vanuit de bevolking als verouderd weggezet worden als ze ingevoerd of gecreëerd werden. Nationale bevrijdingsbewegingen worden logischerwijs onder andere gekenmerkt door het feit dat ze de constitutie van de onderdrukkingsstaat niet voor zichzelf accepteren. De "anti-Spaanse wrok" is niet helemaal onlogisch als je een Catalaan was. Dit is net zo logisch als een anti-Turkse wrok van Koerden of een Italiaans-kritische houding van Zuid-Tiroolse patriotten. Er wordt de Catalanen verweten dat ze eerder solidair zijn met een Arabische of Afrikaanse vluchteling dan met een Spanjaard die in Catalonië woont. Maar nu zal een Catalaan zeggen dat men niet bezet is door Syrië, Irak of Senegal maar wel door het Spaanse gezag in Madrid. Niet zozeer de Catalaanse separatisten maar wel het Spaanse nationale beleid aan de zuidkust en in de twee enclaves Ceuta en Melilla op Afrikaanse bodem (restanten van Spaans kolonialisme) is het zwakke punt in de toestroom vanuit het Midden-Oosten en Afrika. De verwachting dat het Catalaanse patriottisme solidariteit met heel Spanje zou moeten tonen, is vrij duister. Dit is te vergelijken met de verwachting dat Ierse republikeinen maar eens solidariteit met de Engelsen moeten betonen, of dat we als Vlamingen het structureel weg draineren van rijkdom via de Belgische constructie naar Frankrijk en Wallonië niet in vraag mogen stellen. Solidariteit kan alleen bestaan tussen de slachtoffers van imperialisme, tussen hen die elk op hun terrein een nationale bevrijdingsstrijd voeren tegen neokolonialisme en imperialistische bezetting. Dit kan evenwel niet onder tegengestelde belangen! Hierop aansluitend is de mythe ontstaan dat Catalonië zich louter om economische redenen wil afsplitsen, om aan de solidariteit met armere Spaanse regio’s te ontsnappen. Het Catalaans inkomen per hoofd van de bevolking is net boven het Spaanse gemiddelde. Een Catalaan verdient gemiddeld 23.700 euro per jaar, een Spanjaard 23.500 euro, maar in Madrid is het gemiddelde bijvoorbeeld 24.700 euro (Bron: https://nosotros.infojobs.net/prensa/notas-prensa/profesionales-mejor-pagados-de-espana ). Dit alles verandert niets aan de stijgende dualiteit in zowel Spanje als Catalonië. Bijgevolg zullen pro kapitalistische economische motieven aan Catalaanse kant nauwelijks een rol spelen. Bij de Catalaanse voorstanders van Spaanse eenheid daarentegen, komen de belangen van banken en bedrijven al zeer snel boven water. 2. Het belang van de Catalaanse kwestie voor ons Met de Zannekinbond spreken we onvoorwaardelijke steun uit aan de strijd voor Catalaanse onafhankelijkheid. Deze strijd kadert wat ons betreft binnen de volgende principes: * De doorbreking van het staatkundige status quo in West-Europa. Dit staatkundig status quo is vervlochten met de naoorlogse Atlantische en liberaal-kapitalistische orde, waarvan net als Spanje ook België en haar machtselite een onlosmakelijk deel vormen. Het vormt een cluster op diverse domeinen (politiek, economie, defensie,…) waarvan de samenstellende delen niet zomaar gescheiden kunnen worden. De Westersgezinde nationale staten zijn de belangrijkste hinderpaal in de vorming van een continentaal georiënteerd, sociaal Europa dat mits de nodige volkssoevereiniteit politiek eengemaakt wordt in een anti-Atlantische zin, reikend van Dublin tot Vladivostok. Spanje is net als België een vertrouwde steunpilaar van het liberaal-kapitalistisch economisch model en van haar militaire tak, de NAVO. Spanje heeft sinds het bestuur van Franco en tot op de dag van vandaag als Europese natie op uitgebreide schaal militaire basissen ter beschikking gesteld van het Amerikaanse imperialisme. Het moge onderhand duidelijk zijn, dat ook uit de houding van de Europese Unie de wil tot het behoud van het status quo blijkt. Dit status quo is een –in Vlaanderen sterk onderschatte- hindernis in de zoektocht naar de vestiging van een zelfstandige, soevereine Vlaamse staat. Nationale onafhankelijkheid heeft ook nood aan erkenning in het buitenland. In tegenstelling tot wat het burgerlijk-nationalistische kamp in Vlaanderen al te vaak denkt, is er geen enkele reden om aan te nemen dat West-Europese landen als Frankrijk, Spanje of Groot-Brittannië deze Vlaamse onafhankelijkheid als een gegeven zomaar zouden aanvaarden in de bestaande internationale rechtsorde, temeer zij zelf geconfronteerd worden met het in vraag stellen van hun staat en territorialiteit. Bovendien hebben hun politieke en economische elites gelijklopende en zelfs directe financiële belangen in het voortbestaan van België of het behoud van het staatkundig en economisch status quo. * De principiële zaak dat de verdediging van de politieke rechten van het Catalaanse volk wordt begrepen als de uitoefening van het recht op zelfbeschikking en toegang tot onafhankelijkheid, participerende en directe democratie, de verdediging van eenheid en territorialiteit van de hele Catalaanse gebieden. Internationalisme, begrepen als een vorm van antikoloniale en broederlijke relaties tussen volkeren, voor het gemeenschappelijk beheer van algemene zaken en voor het overwinnen van internationale conflicten. Hierop aansluitend gaat het om de verdediging van de rechten van de volksklassen en van een Europese samenleving gebaseerd op herverdeling van rijkdom, bestrijding van werkloosheid en sociaaleconomische onzekerheid, de verdediging van openbare diensten, de instelling van mechanismen voor volkscontrole over en planning van de economie, het aan banden leggen van het financieel systeem gebaseerd op woeker. Read the full article