Oyle yorgunum ki kendi icimde kayboluyorum. Icimde ki bu okyanusta bogulmaktan korkuyorum. En dibindeyim bu okyanusun. Yukariya en yukariya cikmam gerekiyo nefes alabilmem icin. Ama biseyler ayagimdan beni assagiya cekiyo. Ben onlardan daha gucluyum dayanabiliyorum cabaliyorum basariyorumda yukariya dogru cikabilmeyi. Gucum dayaniyo ama nefesim? Ben ne kadar cok kulac atsamda yukariya ne kadar cok guclu olsamda o engellerden sonucta o engeller beni yavaslatiyo. Beni yavaslattiklari her saniye nefesim azaliyo. Gucum tukenmese bile nefesim biyerde tukenecek. Nefesim tukenmeden yuzustune cikmam gerekiyo. Bu okyanus cok derin. Bazen yolumu kaybediyorum bu okyanusta. Bazen yonumu sasiriyorum. Bunlarin hepsi bahane aslinda. Asil korktugum nefesim dayanabilicek mi? Daha ne kadar tutabilirim ki nefesimi. Canlilar nefessiz havasiz yasayamaz. Nefesim azaliyo. Korkuyorum. Nefesim bitince gucumde biticek. Yorulmaktan pes etmekten nefesimin bitmesinden yuz ustune cikamamaktan suyun altinda kalmaktan korkuyorum. Evet gercek bu korkuyorum artik. Dayanamamaktan korkuyorum. Dusunmemeye calisiyorum ama ya nefesim biterse? Ozaman ne yaparim? Ozaman ne kadar gucum olsada o guc ne ise yarar ki. Su an nefesim azaliyo. Her gecen dakika her gecen gun nefesimden biraz daha kaybediyorum. Artik kontrol edemiyorum kendimi. Bogulmamak icin cirpiniyorum. Cirpindikca assagiya cokuyorum. Caresizligimi goren engeller daha da sıkı sariliyorlar ayagima. Korkuyorum. Bunlarin hepsi bir yana kendi okyanusumda kaybolup bogulacagim dusuncesi bitiriyor beni. Bi elin uzanmasini bekliyorum. Beni dipten cekip cikarmasi icin. Ama uzanmiyo o el bir turlu. Ben bekledikce iyice kendi yalnizligimla kaliyorum. Belki de gercek bu. Ben kendi yalnizligima mahkum edildim.